canosayan

Türk Sinemasının Nesi Eksik?

2010-02-20T17:48:00.000+02:00

Bu ara tatil nedeniyle çok film izledim. Zaten bir süredir de eski filmleri edinip tekrar izleme telaşındayım. Hani neleri derseniz, Prestige, X-Men falan tekrar izledim. Zaten blogun bir başka yerinde de yazım diye hatırlıyorum.

Hatta Nefes'i izleyip beğenmeyince, Türk Filmlerinden bir kez daha soğudum. Milyonların beğendiği Avatar(son duyduğuma göre titanik e yaklaşmış)'ı da e işte seviyesinde beğenince bizim filmlerin kalitesi iyice düştü gözümde. Zaten Recep İvedik olayına girip hiç uğraşmayacağım.

Dün akşam ise bir süredir izlemek isteyipte bulamadığım 120 filmi çıktı karşıma. Peder telefonla arayıp haber verdi televizyonun verdiğini. Doğan Amca sağolsun yer vermiş kanalında. Bende bari oturup şunu izleyeyim dedim. Ama bir kez daha hata yaptığımı kavradım.

Dün kesin olarak anladım ki Türkler, ne kameranın önüne ne de arkasına geçmeli bu sektörde. Belki ilerde olabilir ama şu an için sadece ekranın karşısına geçip oturmalı.

Tabi yine önceden spoiller tarzı bir uyarı geçeyim. Ne sanat yönetmeniyim, ne de resim seçici. Sadece ev yapımı bir çok videonun kamera arkası şahsıyım. Gerçi bir kere profesyonel bir kameraya yakın durduğum, bir kerede röportaja katıldığım oldu. Bir de Ceviz Kabuğu'nun çekildiği stüdyolardan birine girmişliğim var.
Ama gelin görün ki izleyici olma unsuru eleştirme hakkını veriyor düşüncesindeyim.

Neyse tekrar sinema işine dönersek bir çok eksik olduğunu gönül rahatlığı ile söylerim. Öyle yüksek teknik kelimelere girmeden hemde.

En başta söylemek gerekirse hareket yok filmlerimizde. Hani diyeceğim radyoda arkası yarın kuşağıyla büyüyen bir nesil film çekiyor. Ama aklım almıyor. Kutsaltahta daha iyi kıvırıyor bu işi. Hani bizim filmleri radyodan yayınlasan yine olur.

Bizim filmlere, dizilere bakarsanız kimse birbirinin sözünü kesmez. Kestiği varsa da hata olmuştur. Yönetmenin gözünden kaçmıştır. Arkaplan sesleri derseniz konuşmalar başlayınca onlar bile durur. Zaten dünkü filmde gördüğüm en büyük eksiklikti neredeyse. Hani tamam şehirde büyüyen bir insanım ama şu cır cır böceği denen hayvanın sesini bilirim. Gece karanlığında bir tane bile mi yokmuş Van da?

Zaten biz film müziği deyince de anca herkes susunca çalan, müzikleri türküleri anlıyoruz. Oysa bakın yabancı filmlere. Adamlar müziği besteliyor. Gerekiyorsa korku ögesi için kullanıyor, gerekiyorsa dram. Öyle "İki kişinin bildiği sır değildir" cümlesine nokta amacıyla değil.

Diğer bir konu ise sabit kameralarımız. Hani şu yabancı filmlerde adam koşarken yanında giden, sağa sola hareket eden, kameralardan yok mu bizim setlerde diyorum. İnsan böyle içinde bile hissedemiyor kendini. Neden bizim filmlerde bir kameranın birisini odanın bir köşesine, diğerini diğer köşesine kurup oynuyor bu yapımcılar. Oysa jimmy jib(Google da ara.) dedikleri bir alet var evlere şenlik.
Hani hiç olmadı kameranın yerini değiştirseler arada. Dün akşam işaretledim, Hiç değişmedi kameranın yeri.

Ayrıca şuna da kesin değinmek gerek. Bir kişi konuşuyorsa diğerlerinin mal gibi onun yüzüne bakmasına gerek yok. Hani setlerin zeka seviyesini bilmiyorum ama normal hayatta öyle değil. Hani hiç beceremiyorsunuz ben tüyo vereyim. Biri konuşurken diğeri gözünü ovuştursun, başını kaşısın bişey yapsın. Oturmasın öyle mal gibi.

O değil böyle giderse Türk yapımı filmleri izlememeyi düşünüyorum. Gider ilkokul çocuklarının piyesini izlerim daha iyi. Olmadı Aşk-ı Memnu izlerim. Sırf bu yüzden artık bu işlere kim bakıyorsa haberi olsun. Böyle filmler istemiyorum.

yoğun hayat ve garip reklamlar serisi bilmem kaç

2010-02-10T23:25:00.000+02:00

Bu aralar bir konu sıkıntısıdır. gidiyor. Aslında konu var binlerce. ama materyal yok. Böyle olmaz diyerek bırakıyorum blogu kenara. Oysa şefkat göstermek istiyorum ona.

Şu yoğun tatil günlerim bir çırpıda akıp geçiyor. Aslında yeni malzemelerimde var. Mesela şu feribotu tutmaya çalışan gereksiz şahsiyetli reklamı izlediniz mi? Turkcell yine salak olduğumuzu düşünümüz olacak ki aptal bir reklam yapmış. İzlemeyenler şuradan izleyebilir. Ama bence izlemesinler.

Şimdi nerede hata kardeşim diyenler(yok sen değil başkaları)(yok yok var öyleleri) için fotoğrafımız gelsin. Malum kalitesi çok kötü(reklam gibi) fakat sorarım bu nasıl bilboard. Nasıl çıkıyor o kulaklar(kulak mı anten mi)(antenli telefon mu kaldı)(kulaklı telefon mu var) sağından solundan. Hani Turkcell'de çalışıyorsanız yada çalışan tanıdığınız varsa bir zahmet sorsun yönetim kuruluna.(Eğer insan kaynaklarında çalışan varsa işe alsın beni)

Sonrasında o eli büyüttünüz de ne o pikseller görünüyor. İnsan bir bulanıklaştırma efekti geçer üzerinden.

Seyrek izlediğim kanallarda, seyrek reklam izleyip, yine de bunları görüyorum. Hani tamam ineklerin uçması da manasız ama o zaten sürrealist ortam.

Zaten bu reklam serisinin öncesini de beğenmemiştim. Bu da on para etmez. İnşallah bu firmalar iki adam çıkartıp para bayılıp oynatmanın her zaman reklam olmayacağını anlamalı.

Çöpçatan Timi

2010-01-19T21:16:00.001+02:00

Toplu taşım kullanan çoğu zaman şikayetçi olan biri olsam da sanırım insanları sosyalleştirdiğini de kabul etmem gerekiyor. Her ne kadar daha otobüste tanıştığım biri olmasa da. Hele hele yeni otobüslerdeki şu birbirine bakan koltuklar bu işi körüklüyor.

İşte bende geçen aslında eski fakat koltuk tasarımı yeni bu otobüslerden birine bindim. Neyse ki milletimizin ters olan koltuklara alerjisi var da herkes ayakta iken kolayca oturdum. Şansıma ki yan tarafımda da "gençler otobüste yer vermiyor" tarzı bir teyze, onun karşısında da "vallaha haklısın, gençlik bozuldu" tarzı tasdikçi başka bir teyze oturuyordu.

İki teyze nasıl olduysa sohbet sırasında getirip konuyu evliliğe dayadılar. Ya toplumun garip dinamiklerinden yada evlendirme programlarının etkisinden olacak anında da ortak fikirlerini ortaya döktüler. Biz de otobüsün diğer sessiz yolcuları olarak dinledik.

Teyzelerin genel kanısı gençlerin artık evlenmediği yönünde. Sonradan otobüs halkı olarak öğrendik ki birinin 34 yaşında bekar kızı birininde 40 yaşına yakın bekar oğlu var. Bu 34 yaşındaki ablamızın daha önce talipleri (hemde doktormuş)(cidden doktormuş, hemde bu abla o zaman üniversite son sınıftaymış) olmuş. Ama istememiş. 40 yaşındaki abimizin ise çok anlamasak da bir rus davası olmuş. Ama olayın boyutu nedir teyzemiz açıklamadı.

Neyse teyzeler, kadın programlarındaki kadrolu yorumcular gibi, bir süre gençleri çekiştirip, birbirlerine çocuklarından dert yandıktan sonra, olayı büyüterek kendi evliliklerini anlattılar. Meğerse ikisi de lise sonu bitirince evlenmişmiş. Çok ezilmişler.(Manevi anlamda) Zaten benim yanımda oturan teyzenin(bana göre sol) kocası öğretim görevlisi imiş. Ailesi de buna sormadan evlendirmiş teyzemizi. Bu yüzden oğluna evlen diye baskı yapmıyorlarmış. Karşısın da oturanın ise (doktor talipli ablanın annesi) en küçük kardeşi doktormuş. Televizyonlara çıkarmış. Ama ölmüş.Evleri de tripleksmiş. Teraslı evler deyince yerini herkes biliyormuş. Teyzelerde böyle terası ahşap kaplatmış. Bu arada abla hala bekarmış. Ama ailesi baskı yapıyormuş.

İşte olaylar böyle devam eder, teyzeler evlendirmek için adam ararken, yanımda oturan teyze bir tanıdıklarının oğlundan bahsetti. İyi çocukmuş. Elektrik elektonik mühendisi imiş.

Şansa bakın ki karşıda oturan teyzenin ise bu yaşlarda kızı olan tanıdığı varmış. Kız kamu yönetimi bitirmiş. Sağlık meslek lisesi mezunu imiş. Ama biraz mutasıpmış. Abdestli, namazlıymış. Ama modern giyiniyormuş.(Teyze burada bizim gibi giyiniyor dedi.)(Şöyle bir bakıp neresi modern diye kendime sordum.) Fakat yine evlendirme programlarından olacak ki bu modern giyimli kız güzellik uzmanı imiş. "Dükkan" açıyormuş.(Siz geri dönmeden ben yazayım. Sağlık meslek lisesi ve kamu yönetimi okumuştu.)(10 parmakta 10 marifet durumu)

Tabi bu bilgi yığını sonrasın da benim yanımda oturan artık oğlan tarafı diye etiketleyebileceğimiz teyze, "namazına karışmazlar, ama başı kapalı olursa almazlar" açıklamasıyla hepimizi aydınlattı. Aslında sesini biraz kısmıştı. Yani bir on kişi anca bu bilgiye sahip oldu.

Tabi bu çalışmalar yapıldıktan sonra nihayet teyzenin bir tanesi çantasından bir panter çevikliği ile kağıt kalem çıkartıp, telefon numarası adres gibi çeşitli bilgileri dikte ederek, oğlan tarafına sundu. Evlerine nasıl gidileceğini de tarif etti.(Mobil lisesinin önünde otobüsten inilip yukarı doğru yürünüyor. Terasevler deyince herkes bilir. Önünde koşu parkuru var. No:71)

Bu noktadan sonra zaten yapacak, ayarlayacak çok bir şey kalmadığından teyzeler birbirlerinin adını öğrendiler. Ben seni çok sevdim beyanatları ile güven tazelediler. Zaten bunca olay bir 15 dakika içerisinde oldu.

Neyse ki benim durağıma gelmiştik. Teyzeler en yakın bekar erkek konumundaki bana el atıp, otobüsteki biriyle nişanlamadan inmeyi başardım.

İşte bu olaydan sonra anladım. Türkiye'de neden boşanma oranı artıyor, Neden evlilikler daha mutsuz.

Ve bu olay üzerine bir kere daha fark ettim. Beynim ne kadar gereksiz bilgi ve olaylarla ağzına kadar dolu.

Hepimiz süper olsak

2010-01-11T21:12:00.000+02:00

Rüzgar gibi geçen bir dönemin ardından tam finallerin başlamasından bir gün önce yazıyorum bu yazıyı. Gerçi belki de bu cümlenin asıl önemi kullanmış olduğum zarf tümleci oldu ama önemli olan ikisi de değil.

Geçenlerde 8 saat karayip korsanları izleyip, (o sırada ses donanımının bir kısmına zarar verip) sonrasında matrix ve x-man serilerini izlemeye karar verince uyandım. Film izlerken biraz gerçeklerden kopuyorum. Hani şöyle oturup 3 saatlik bir kavramsal sanat filmi izlemeyeli neredeyse 20 yıl oluyor. 00'lı yılların son fırtınalar koparan romantik filmi, bir vampirin saçmalaması: twilight'ı bile anca komedi tadında izledim.

Şimdi "bize ne lan senin film zevkinden" diyebilirsiniz. Zaten size ne benim film zekimden. Benim söylemek istediğim son zamanların film ve dizilerinde ortaya çıkan süper kahraman macerası.

Yıllar öncede Robinson abimiz düşmüştü adaya. Sonra kurtuldu karısına çocuklarına falan döndü. Hatta yıllarca gereksiz anket soruları oldu ıssız adaya düşsen ne alırsın olayı. (Bak şimdiden söyleyeyim: gps, uydu telefonu, güneş pili.) Ama şimdiki adaya düşmeler bile değişti. Yok kötürümün iyileşmesi, yok siyah duman. Robinson abinin tek derdi yengenin aşk durumu idi.

Gerçi bu süper olaylar geçmişten geliyor. Süpermen daima neresinden çıkardığından emin olamadığımız pelerini ve mavi ve kırmızı içlikleri ile oradan buradan uçup, halkı kuş, uçak, sinek, mermi tartışmalarında bırakmadı mı? Örümcek adam kentlerin orasını burasını örümcek ağı ile bezemedi mi? Bütün bu adamlar bizim genç erkek çocuklarımızın önünde taytları ile gezinmedi mi? (şimdi anladınız dimi yemekteyiz kuşağını)

Son zamanlarda karşımıza çıkan bir diğer dizi ile herkesin biranda yeteneklendiğini görmedik mi? Hatta delikanlının biri onun bunun kafasının içine bakmadı mı?

İşte bütün bunlar bence başka bir yanımızı açığa vuruyor. Alfred Adler'un da dediği gibi (hadi bana inanmıyorsun ama bak adam demiş kanıtlama tekniği) hepimizde bir aşağılık kompleksi var. Şimdi hiç yok demeyin. Mesela ben Wolverine gibi olsaydım diyorum. Oradan buradan demirler falan. (Gerçi x-ray den nasıl geçerdim bilmiyorum ama)

Egolarımız bu kadar süper kahraman isterken, hatta egonun bile süperi varken, keşke hepimiz süper olsak..

Öyle farklı olsam ki

2010-01-01T22:51:00.000+02:00

Eğer bütün başlıkların gibi buda çakma diyorsanız amacım biraz seo. Tabii tutar mı hiçbir fikrim yok.

Aslına bakarsanız bu şimdi yazmaya niyetlendiğim ikinci (sayıyla 2.) (evet sayı olanı parantez içinde)(neden mi? başlığa bakınız) yazı. Az önceki yazıyı yeni yıla kurban vererek onuda yayınlamaktan vazgeçtiğim taslaklara gönderdim. Eğer es kaza "ne vardı acaba o yazıda" diyorsanız, eğer ünlü olursam onları da yayınlayıp, bu gün beğenmediğim yazılardan para kıracağımı bildirmek isterim.

Şöyle bir nano saniyelik olayı kutlamak için planlar yapılmasının, paralar harcanmasının vermiş olduğu şaşkınlıkla geçti son günlerim. Benim anlamadığım yada anlamak istemediğim olayları yaşadık topluca.

Hatta bazı insanlardan neden onlara mesaj atmadığımı soran mesajlar alarak azar bile işittim. Oysa ki zaten mesaj atma olayına yabancı olduğumu bilmesi gerekiyordu. Ne yazık ki peki sen niye atmadın diyecek cesareti bulamadım kendimde.(taş attım başlara dikkat) Neyse ki yeni yılı sıradan bir gün geçirmem için bir çok insan elinden geleni yaptı. Üretim dağıtım sistemleri dersi işledik okulda, ödev yaptım, kalabalık bir otobüsle eve geldim. Neyse ki otobüsün arkasında boşluk vardı da günüm normal geçti.

Bu günde bir ara yeni yıl mesajlarına baktım insanların. Perşembe günü yeni yıl mesajları yazanların bugün nasıl "girdik de ne oldu" mesajları yazdıklarını okudum. İçimden hepiniz sahtesiniz diye haykırmak geldi. Ama haykırmak pek doğama uygun değildir. Hatta bağıramam bile.

Sonra bir kaç doğğum güüünü kuutlaama mesajı okudum. Ulan nice senelere demek nesine yetmiyor bu insanların diye sordum kendime.

Sonrasında friendfeed'de Hakkı Öcal'ın bana abone olduğunu öğrendim mail ile. Kendisine baktım vikipediden. Okursa affetsin, Daha ben O'nu tanımıyorken o beni nereden buldu merak ettim. Sevindim. Abone oldum.

Sonra akşam akşam bakkalın keklediği 10 kuruşu buldum masamda. Kime kızsam emin olamadım. Gökyüzüne yükselen ayı gördüm.(Dünyanın uydusu olan. Mutant canlılarla işim yok)

Sonra bu toparlama yazıyı yazdım. Neden derseniz yeni yıla girişim bile nasıl anormal görün diye.

O değil de şu yılbaşında en büyük sevgi gösterisini, dün ona hediye niyetine sosis aldığım kedimizden gördüm.(Aha bak işte bir anormali daha. Kediye bile hediye aldım lan.) Kendisi bugün sarıldı, hatta başını omuzuma dayadı. İşte o zaman tekrar anladım. Bir şeyler yanlış gidiyor. Acaba ne?

Hiçbir şey hakkında bu kadar yazı yazdım sende okudun ya aşk romanı mı yazsam diye düşünmedim değil.

Şimdi bana boş zamanlarımı verseler

2009-12-27T11:21:00.000+02:00

Valla özlemişim yazı yazmayı.En çok özlediğim kısmı ise sanki herkes beni okuyormuşçasına girişmek cümlelere. Gerçi belki ilerde adam gibi bişeyler yazıp ünlü olunca bunlarıda piyasaya sürer ilk ünden faydalanırım.

Hayal gücüm aşırı geniş olduğu için beni özlemiş olduğunuzu hayalleyerek, neden yazmadığımı anlatayım. Aslında yazacağım da zaman yok. Hiç mi yok derseniz hiç yok. Nihayet eğitimin mecbur olduğum kısımlarının bitmesine yaklaşmışken anladım ki lisede anlattıkları üniversite olayı tamamen düzmece. Lise son sınıfta bir kaç hocamız bir araya gelip, bazı mesleklerden insanlarla tanıştırıyorlardı bizleri. O zaman herkes üniversite mükemmel naraları ile geliyordu okula. O değil şimdi düşündümde lise hocalarımı bile doğru düzgün hatırlayamıyorum. Zaten liseden sonrada hiç iletişim kurmadık. Bir Fatma hoca var. O da sadece facebooktan arkadaşım.

Konuyu dağıtmadan gidersem yılların ne kadar değiştirdiğini gördüm. Bunu görmemide kendine verilen ufacık yetki ile kendini dekan sınıfına koyan, küçük su birikintilerini ben yarattım tarzı ile bizi okuldan kovan memur sağladı. Akşam 20.00 a kadar okulda kalınca adam kendinde bir cesaret buluyor sanırım ki gelip "8 de burada kişmse kalmasın" diyor. O değil kendimi ilk okulda, ana sınıfında falan hatırladımda, ben saatimi okulun ziline ayarlayan 10'dan geri sayım yapan hatta kapının dibinde olup ilk çıkmaya çalışan çocuktum. Tenefüslerde yıldırım hızıyla bahçeye fırlar oyun oynardım. Şimdi ise okuldan çıkamıyorum.

Bu seferlik öyle büyük farkındalıklar içeren bir yazı olmadı. Ama idare edin..

insan kaynakları sorumlusu

2009-12-17T20:10:00.000+02:00

Bilmem hatırlar mısınız? Bir zamanlar bir kanalda çocuklar duymasın diye bir dizi vardı. (aslında düşünüyorumda mutlaka hatırlarsınız. 15 bölümü tam 20 kere tekrar ettirdiler) Her ne kadar jerry bruckheimer 'ın dizileri kadar olsamasa da en azından dillere düşmüştü. Hatta güzide halkımızın recep ivedikten önce sık sık taklit ettiği bir diziydi.

Neyse dizinin bir kaç sıkıcı temelli esprisinden biride insan kaynakları sorumlusu, personel müdürü karmaşası idi. Gerçi birol güven insan kaynakları yönetimi dersi alsaydı kesin aralarında nasıl bir fark olduğunu bilirdi. (bu arada google'ın jerry bruckheimer ve birol güven aramalarına aynı tarz resim yerleşimi ile tepki veriyor)

Tabi konumuz Türk diziciliği ve bunun insan kaynaklarına etkisi değil. Malum son zamanda ki okul işleri falan zihnimde yeni bir çalışma alanı yarattı. Aslında yarattı çok doğru bir tavır olmayabilir. Zaten olan bir olguydu.

İnsan kaynakları sorumlusu olmak istiyorum artık. Personelleri değerlendirmek istiyorum. Personeller karşımda tir tir titresin, mülakata gelen acaba ne sorar diye karalar bağlasın, hatta üniversitelerden çağırsınlar onlara c.v. nasıl yazılır anlatayım istiyorum. Hatta c.v. gitsin başvuru formu gelsin konusundaki çalışmalarımı güçlendirebileyim istiyorum. Zaten çok tabii değil mi güç, kıdem isteği.

Öyle çok güçlü gözükmeyebilir gözünüze. ama bir kere kocaman bir adı var. Firmada her kesin kapsında kısa kısa isimler yazarken sizinkinde insan kaynakları sorumlusu yazacak. Bir diğer yandan bakarsak yeni. Daha adı kirlenmemiş bir meslek. Hani muhasebe deyince akla gelen yalan dolan fikri yok henüz. Ayrıca az önce bahsettiğim güç kudret fikride cabası. Düşünsenize yeni mezunların korkulu rüyası olan sorular var elinizde. Hatta uzmanlar öğrencilere sizinle karşılaşınca ne yapmaları gerektiği hakkında tavsiyeler veriyor. Hatta kalp krizine neden olabilecek hım, öyle mi tarzı ifadeleriniz var.

Tabi insan kaynakları sorumlusu olmak kolay değil gibi. Bir kere insan kaynakları sorumlusu size sorunca 5 yıllık hedefim insan kaynakları sorumlusu olmak demek gerekiyor. Tabi bu biraz zorlayıcı bir durum. Yani düpedüz in o koltuktan demek gerekiyor iş başvurusunda.

Nasıl olur bilemediğim bir tek konu var. Oda itimas ve adam kayırma memleketinde tüm tanıdıkların iş başvurusuna gelmesinden korkmam.

Ben senin...

2009-12-11T20:52:00.000+02:00

Şu son zamanlarda daha çok küfür eden bir toplum olduk. Bilmem sizde farkediyor musunuz? Hatta ben geçen gün media player'a bile bir sürü laf saydım. Salaklığından, hantallığından bahsettim.

İlginç bir toplum olduğumuz bir gerçek. Her ne kadar bazı insanlar Türkler şöyle deyince bunu aşağılamak olarak algılasada bence kendini eleştirmek oldukça zevkli.

Bu küfür konusunda da çok farklı değiliz diğer ülkelerden. Biz batının ahlaksızlığını aldık. Yani düpedüz what the hell are you doing yada what the fuck is going on here durumundayız. En azından benim gördüğüm kadarıyla.

Kendimden bahsetmem gerekirse, salak, aptal tarzı sözleri kullanırım. Hele bunlar istediğimi yerine getirmeyen aletlerse. Mesela bir kalem, hesap makinesi gibi aygıtlar böyle durumlarda nasiplerini bolca alırlar. Ama sanki toplum bu konuda benden çok daha hızlı.

Ben ki şunun şurasında ömrümün 4 yada 5 te birini harcamış biri olarak genç sayılabilirim, ben bile ne oluyoruz diyorum. Sizi bilmem ama benim zamanımda eşek oğlu eşek bile büyük küfür sayılırdı. Hatta iyi hatırlarım ilk okul öğretmenim bir arkadaş diğerine p.iç dedi diye (p.iç ne diyebilirsiniz google beni öyle bilmesin istedim.) kızmış anlamı bile yok demişti. Şimdi ise ufacık çocuklar makineli tüfek gibi küfür ediyor.

İlk zamanlar herşeyin suçunu bir şeye attığımız gibi bunun suçunuda trafiğe attık. Olayı direksiyona oturan küfür ediyo konusuna getirdik. Tabi ne ilginçtir ülkenin gelişmişliğini her şey ile ölçmeyi başaran halkımız demedi ki ettiği küfür ile ters orantılıdır.

Hatta nasıl olupta insanların küfür olarak kullanmaya başladığını anlamadığım küfürlerimiz var. Mesela yavşak. Asıl anlamı bit nyavrusu fakat daha ben bit yavrusu için yavşak diyen duymadım daha. Hatta yavşak zamanında siyasi insanların birbirini mahkemeye verip tazminat almasını sağlamış bir küfür.

Sonuç olarak dediğim şu dur ki, çok küfür ediyorsunuz arkadaşım. Hatta bazıları noktalama işareti niyetine küfür ediyor. Ayıptır. Yoksa bende açarım ağzımı.

Biz neymişiz be abi?

2009-12-04T19:52:00.001+02:00

Aslında bu konuyu uzun zamandır düşünüyordum. Gerçi benim blog yazılarına pek benzemiyor konusu. Belki yeni bir soluk getirir.

Arada şöyle insanoğlunu gözümün önüne alıp bir inceliyorum. Hani bilmem kaç yıldır dünyayı talan edip, orasına burasına delik açan insanoğlu. Epey uzun bir yol kat etmişiz valla. Hele maymundan geldiğimizi düşünüyorsanız yol çok ama çok uzuyor.(Gerçi komedyenlerden bazı grupları görünce aha bu şebekten gelmiş diyorum)

Kafamı sadece saçlarıma yerleşim alanı olarak kullanmadığım zamanlarda, yada düşünecek bir şeyim yoksa (genelde oluyor) şöyle sağa sola bakıp nesnelerin altındaki zekaya bakıyorum.

Mesela yazı. Tarihin başladığı gün adamın (kadında olabilir) biri diğerine (buda kadın olabilir) bak bir yol düşündüm demiş. Ben bu çizgiyi çizince sen bunu anla. İşte bu iki kafadar o gün bunu yapmasaydı ben şimdi bunları yazamıyor, sende okuyamıyor olacaktın. Buradan arkadaşı rahmetle anıyoruz.
Hatta inovatif biri çıkmış ilk cümleyi yazmış. Sonra roman yazmışlar. Gazete dergi şu bu derken şimdi bloglar var.

Bir diğer sivri zeka ise ilk sayıları yazmış. İlk toplamayı yapmış. Tabi bunun üstenee bir dolu yarım zeka uğraşıp böyle mucizenin suyunu çıkartmış, limit, türev integrali falan icat etmişler.

Tabi yakın dönem mucitlerde ilginç. Adamlar interneti bulmuş. Var mı ötesi? Şu an yok gibi. Ha belki bir başka adam (buda kadın olabilir.) yarın bir gün scotty bizi ışınlayı hayata geçirir. O zaman bu yazı duruyorsa aha canosayan'da yanılmış dersiniz.

Tabi muhtemelen birileri ilk müziği yapmış. Muhtemelen taşı karşı duvara falan atmıştır ama işe yaramış. Şimdi bir sürü müzik yapan adam, ve bir sürü zibidi var.

Sonra Taylor çıkmış, Endüstri Mühendisliğini bulmuş. İyiki bulmuş. Yoksa işsiz kalacaktım. Aferin adama. (bak bu adam)

Sonra birileri çıkmış, yemekteyiz'i icat etmiş. Kutu açarak para vermiş. Emin olmuş son kararını vermiş. Hatta koca bulma işine girişmiş, abartmış beni taşısın demiş. Şimdi sorarım sayın okuyucum, bunların oyu eşit mi? (Aysun Kayacı'ya Selamlar. )

Farkedilemeyen insan takıntıları

2009-11-25T17:07:00.000+02:00

Hani tüm toplumun bildiği ve yine tüm toplumda etkili takıntılar vardır. Sanki bizde yokmuş gibi davranırız. Yaptığımızda görünce bak şu takıntılı insanlara benzedim diye kendimize kızarız. Sanki olnlar başka evrenden gelmiş gibi yaparız. Eğer aklınıza gelmediyse ötnek vereyim. Hepimiz otoüste, metroda şurda burda bir başkasının gazetesini okumaya çalışır, okuyan birini görünce güler, başkası bizimkini okuyorsa sinirleniriz.

Aslında bunun gibi bir çok takıntımız var toplum olarak. Hemde öyle böyle değil. Fakat nedense pek farketmiyoruz onları. Fakat aslında gereksiz olan bu işleri yapmadan da duramıyoruz..

Mesela bir örnek vereyim. Hani otobüs çok kalabalık olduğu zaman kapının ağzında giden insanlar vardır. Bunların bir grubu otobüs dolu olmasa da kapıda gider. İşte eğer biri ineceği zaman bu kişilerin yol vermek için otobüstn inmesi gerekiyorsa, asla otobüs ile fiziksel bağlarını kesmezler. Ya kapının demir kısmından tutar, ya bir bacaklarını basamakta bırakırlar. Hani otoüs gidecek olursa elleri ile tutuacaktır bu şahıslar.

Bir diğeri is cep telefonlarımızı gösterme merakı. Yine bir otobüs, metro gibi sosyal mekan alalım. Bu ortamlarda cep telefonu kullanımı bir alkış dağılımı gibi davranıyor. Alkış dağılımı ne derseniz benim alkışın insandan insana geçmesi için tasarladığım bir terim. Eğer bir kişi telefonla biraz sesli konuşur, bir başkasına mesaj gelirse, 3. kişi cep telefonunu çıkartıp bakma ihtiyacı duyuyor. Hiç bir şey olmazsa saate bakıp menülerde geziyor. Sonra bu 3 kişiden ilham alan 4. ise gereksiz yere mesaj atıyor yada telefon ediyor.

Bir de kendine pencere açma hastalığımız var. Genelde otobüslerde baş gösteriyor. Eğer camlar buğlanıyorsa hemen kendimize dışarıya bakan bir pencere çiziyoru elimizle. Dışarıdakini meraktan mı emin değilim. Ama çiziyoruz işte.

Ayrıca insanlar yaşlandıkça eşyaların bozulması durumu var. Yetmiş yaşına gelip cihazların dinamik durumlarına ayak uyduramayan amcalar ve/veya teyzeler hemen suçu cihazlara atıyorlar. Geçen gün para çekme tuşuna basmayıp bankamatiğin bozuk olduğunu öne süren bir amca bile gördüm.

Şimdi yok öyle şeyler diyebilirsiniz. Bunun için en güzelini sona sakladım. Oda inanmadığımız şeylere kendimizi inandırmaya çalışmak.

Vob'da ne olaki?

2009-11-20T20:01:00.000+02:00

Şu reklamlar uğraşmayayım diyorum. Olmuyor. Yapamıyorum. Çünkü reklamcılar da yapamıyor.
Son zamanlarda sık olmasa da kendini gösteren bir reklam şu soldaki. (Facebooktan okuyorsanız muhtemelen göremiyorsunuz. şuradan izleyebilirsiniz. Eğer youtube da kapalıysa bloga gidin.)

Sanırım bazıları hepimizi magazinsel düşünen insanlar sanıyor. Anlayışlarıda reklama bir ünlü çıkart dert etme millet yer şeklinde.

Şimdi şu kesin. Sertab Erener güçlü bir ses. Yarışmaydı şu bu derken belli bir tanınırlığıda var. Hani reklamı görünce sizi kanalda tutacak birisi. Buna bir sözüm yok. Fakat sanki Sertab'ın kullanımı yanlış. Hani ne bileyim. keşke bu reklamda Sertab'ı vob diye çınlarken değil de, mesela vob da işlem yaparken izleseydik. Yada adam gibi şarkı söyleseydi.

Axess kızı Özgü Namal bile çatlak sessiyle şarkı söyledi nede olsa ne vardı Sertab'da söyleseydi.

Tabi bir de başka bir açıdan bakmak gerekiyor. Vob diye bağırmak ne kadar verimli. Hani vob dedi de biz ne anladık. Daha fırsat bulup nineme soramadım vob'dan ne anlamış. Yada onu geçtim acaba açlık sınırının altında yaşayan vatandaşlarımız ne düşünüyor vob için.

Hem kısaltmanın okunuşu farklı olsaydı ne olacaktı? Mesela bu süt reklamı olsaydı süüüüüttttt diye mi bağıracaktı reklam.

Es kaza reklamın sanat yönetmeni okur da yorum yaparsa diye yazıyorum. Belki reklam çok sanatsaldır. Ama unutmamak gerekir. Bu ülke resim dersinde patates baskı yapmış, müzik dersinde flütle süper baba müziği çalmış insanlardan oluşuyor.

Otobüste yürüyen bant.

2009-11-17T16:14:00.000+02:00

Şu sıralar pek yazmıyorum. Aslında çok şey yazıyorumda blog'a yazmıyorum.Şu ara ilgi alanım sınav kağıtları üzerine. Bol bol 0.7 2b uç kullanarak yazıyorum kağıtlara. Hatta 2 saat sonra yine yazacağım. Perşembe günü yine. Geçen pazarda işaretledim.

Hani son sınıfta işler kolay görünüyor uzaktan. Ders sayısı azalıyor. Hani bazıları yarı öğrencilik gibi görebiliyor. Hemen belirteyim yanlış görüyorlar. Son bir haftada ne doğru düzgün uyudum, ne de ayaklarımı uzatıp oturdum. Her şeyi bırakın emekli diye babama özendim. Emekliliğime yıllar var diyerek üzüldüm.

İşte son senenin teleşında, bitirme projesi yapacak bir yer ararken aklıma farklı şeylerde geliyor. Mesela geçen yolda yürürken kamyonun altına atmak geldi içimden bir ara. Neyseki çabuk geçti bu istek. Yine de kamyon davet edercesine çamur sıçrattı bana. Neyse bu son fikir ise sıkışık bir otobüste yolda giderken geldi aklıma. Nereye gidiyordunuz derseniz bim market ile görüşmeye gittik. Olmadı. Alaylı, mektepli çalışmasına düştük biraz. Çok kızdım. Bim benim için bitmiştir bir daha da gitmem.

Daha önce Akyurt'a gittiniz mi bilmem. Ben ilk defa gittim. Ulustan kalkan servislerle gidiliyormuş. Servisler aşırı derece de küçük, ve hepimizin kulaklarının aşina olduğu arkaya ilerleyelim sesi. Ayrıca arkadaşın farkettiği üzere otobüsün bir çok verimsiz, boş yere masraf oluşturan kalemler. Zaten endüstri mühendisi olmayın her şeyin verimsiz yönü görünüyor göze.

İşte bu ufacık tefecik münibüste giderken çok sayıda insanın, koridorda yürürken temasına maruz kaldım. Yanlış anlaşılmasın ben oturuyordum, onlar mecburen herkese sürünerek arkaya yürüdüler. Para toplayan insan ise duraksayarak arkaya ilerleyelim diyordu. Hiç inen olmamasına rağmen her uyarıdada geriye ilerleme oluyordu. İşte o noktada aklıma bu fikir geldi: Yürüyen bantlı otobüs.

Eğer daha önce otobüse bindiyseniz, ve bir kere olsun yürüyen bant gördüyseniz durumu biraz olsun kavramışsınızdır. Yok kavramadıysanız otobüs nedir, bant nasıl yürür anlatacak değilim. Bir bilene sorun.

Şimdi bu sistemde otobüsün koridor kısmında ağırlık ve lazer sensörlerine bağlı bir sistem olacak. Eğer bantta ağırlık varsa ve lazer sensörlerini kesen bir obje yoksa bant çalışarak herkesi arkaya götürecek. Böylece ne aşırı kalabalık durumlarda içimizden muavine küfür edeceğiz, ne de biri sessiz çoğunluğun sesi olsa da destek versek diye düşüneceğiz. Hatta kısa algoritmasını yazayım size:

while(otobüs çalışıyor==1)
   {
   if( banttaki ağırlık>0)
      {
       if( lazer ışını kesiliyor==1)
          {
          bandı durdur
        }
       else
          {
          bandı çalıştır
          }

}

else

      {
       bandı durdur
       }
   }

İşte bu kadar verimli olacak bu sistem. Ayrıca üzerrinde ters yöne yürüyerek spor yapma şansı da cabası...

Senin annem bir melekti....

2009-11-07T22:53:00.000+02:00

Bu ülkenin insanı olupta bu repliği duymayan yoktur eminim. Konu hep aynıdır. Bu melek kadında zamanla çocukla bir araya gelir. Sonra çocuk size anne diyebilir miyim diyerek olayı noktalar.

Bildiğiniz üzere Türk filmlerinin bir kısmı komik, bir kısmı dramatik, bütün hepsi bir şekilde birbirini kopyasıdır. Hafızasını kaybedene şefkat gösterilir. Gözü kör olanın kafası sarılır. Göz yeni açılıyorsa, görüntüde bir yakınlaşıp uzaklaşma olur.

Çocukluğunu anneannesi ve dedesi ile geçiren biri olarak çocukluğum, anneannemin ben Türk filmelerini hiç sevmem diyerek izlediği Türk filmlerini izlemekle geçti. Anneannem günlük temizliğini yapar sonra televizyon seyrederdik. Hatta televizyonun kumandası bile yoktu sonradan taktırdık.

Tabi konumuz anneannemin televizyonu değil Türk sineması.

Son zamanda yapılan Türk dizileri ve filmleri ne yazık ki vasatın altında. Hatta ne yalan söyleyeyim şu ara gördüğüm yabancı yapımların bazılarıda öyle. Bu yüzden uzunca bir süredir Türk filmi izlemedim.

Sizi bilmem ama benim bir filmden beklediğim, acaba şimdi ne olacak lan diye sordurmasıdır. Hani lisede öğrendiğimiz hikaye tekniğindeki serim, düğüm ve çözüm olayı. Fakat türk film ve dizilerinde bundan eser yok. Hani anneannemin küçükken bana anlattığı masallar kadar sonu tahmin edilebilir oluyorlar. Türk dizleride çok farklı değil. Mesela bir bakın Lost'a. İnsanın içi gidiyor ne olacak diye. Bir an dizinin en başlı oyuncusu bir dakika sonra ölebiliyor. En azından bende oluşan tepki: Ana adam öldü.. Tabi bu tahmin edilememezlikten uzak yabancı yapımlarda var.

Bir diğer eksik ise şüphesiz arkaplan sesleri. Bir yabancı film yada diziye bakıyorsun arkada bir sürü ses var. Karakterler bir şeyler yaparken arkaplanda da bir şeyler oluyor. Hatta bir süre sonra ses daha çok etkiliyor insanı. Hatta soundtrack olayı var. Ama Türk yapımlarında bunu görmüyoruz. Hele hele trt yapımlarının bir çoğu ilkokul piyeslerinin kalitesinde. Pek izleyicisi olmasamda bu konuda önde giden yapım kurtlar vadisi. Gerçi o bile bir çok noktada vasat.

Son bir nokta ise konu uydurma sıkıntısı. Son yılların büyük türk yapımlarından biri mesela. Recep İvedik. Paşa paşa söyleyim. Sinemada izlemedim. Televizyonda bile tümünü izlemedim. Harcanan paraya yazık. Hani insanları güldürmek için ne yapsak olayına dayalı. Ana karakteri al. Yanına alt rollerden bir kaç tanesini sıkıştır. Küfür ve esprileri al. Bir bankanın güvenlik kamerası görüntüsü olarak oynat. Hiç farketmez.

Tabi her zaman ki gibi belirteyim. Bu konuda okumuşluğum yok. Ama en basit mantıkla izleyiciyim değil mi? Ha bu yapımlar sanat sanat içindir mantığı ile yapılıyorsa olmasın böyle sanat. Ben insanların film replikleri ile konuştuğu, ağğh uğğhk sesler çıkarttığı sanat istemiyorum arkadaşım.

abicim ondan kalmadı ama gelecek

2009-11-05T20:49:00.000+02:00

Malum ticaret önemli bir geçim kaynağı. Gerçi ben pek içli dışlı olmadım şimdiye kadar. Ortaokulda öğretmen kendinizi tanıtın deyince annem öğretmen babam işçi, lisede annem emekli babam emekli durumunda bir insandım. zaten üniversiteye gelince soran olmadı ben de söylemedim. Ama içten içe hep merak ettim şu serbest meslek cevaplarını.

Zaman geçipte artık yaptığım alışverişler okul kantininden tost almaktan daha kapsamlı olunca anladım ticareti, sitenin bakkalını.

Gördüğüm o ki bir kaç çeşit esnaf var ülkemizde. Bu esnaflarında, öğretmen, doktor, avukat gibi meslekler yapan insanlar gibi basma kalıp cümleleri var. Çoğu kulağı, kolu kafadan dolaştırıp gösterme olayı. Bu yazı da bunlara şöyle bir değinip geçeyim istiyorum.

Şimdi bu cümlelerden ilki kesinlik elimizde kalmadı olayı. Herhangi bir esnafa sorarak deneyebilirsiniz durumu. Mesela gidip bir gömlek almak istediniz. Satıcının gösterdiklerini beğenmediniz. Kendi istediğiniz modeli tarif etttinz. Asla "öyle bir ürün yok" cevabını almazsınız. Mutlaka o ürün tükenmiştir. Ama dert etmeyin. size hiç benzemiyor gibi gelsede satıcı mutlaka benzediğini söyleyerek size başka bir gömlek gösterip satmaya çalışır.

Bir diğer durum ise toptancıya gideceğiz, getiririz olayı. Daha çok içerisine girdiğinizde her türlü ürün satan küçük işletmelerde yaşanan bir durum. Bu tip esnaflar genelde her şeyi satmaya meğillidir. Bu esnaflara istediğiniz ürünü sorabilirsiniz. Satmadıklarını asla söylemeyecektir. Hatta ne istediğinizin hiç önemi yoktur. Bir çok kişi kesin sizin gibi bu soruyu sormuştur. Haftaya toptancıya gidecektir. Getirilecektir. Bir hafta sonra giderseniz duyacağınız şey toptancıda olmadığı yada gelmediğidir. Sabırlı olun.

Ayrıca olmayan bir şeyi arama durumu var. Mesela hiç olmayan bir ürünü bir esnafa sorabilirsiniz. Bir kısmı ürünü bilmediğini söyler. Bir kısmı ise abi/abla çok iyi fikir. Dur biz bunu bulup satalım köşeyi döneriz tavrı içine girer hemen. İmkansız yoktur esnaf için. Sadece zaman alır.

Özellikle teknoloji marketlerin de yaşanan durum ise bu daha ucuz ama daha iyi olayı var. Örneğin pahalı bir ürüne baktınız, hatta almayı bile düşünmediğiniz bir ürüne bakıyorsunuz. Satıcı ilgilenince de pahalı olduğunu söylüyorsunuz. Emin olun satıcı size daha ucuz ve daha iyi bir ürünü daima bulabilir. Hatta kendisi alacak olsa o ürünü alacaktır.

Daha ucuz ve daha iyinin bir benzeri ise şüphesiz baktığınız ürünün çok popüler olduğudur. Mağaza bu üründen o kadar çok satmıştır ki artık bu son üründür. Satıcı bir daha da geleceğini düşünmemektedir. Bu son şansınızdır. Muhtemelen diğer mağazalarda da bulunmamaktadır.

Ayrıca bir çok firmada ilginç bir şekilde tezgahtarın yüzde 5 ile 10 arasında değişen indirim hakkı vardır. Ne ilginçtir ki tezgahtarlar sizi çok sever ve bu hakkını sizin için kullanır. Ne de olsa kaşlarınız çok güzeldir. Zaten tezgahtar ve satıcılarda çok insan sever. Hepsi hümanisttir.

Ürün için pazarlık edebileceğiniz satıcılar da yok değildir. Böyle pazarlıkçı tezgahtarlarda bilmeniz gereken tek bir şey vardır. Bu ürünün geliş fiyatı satış fiyatından maksimum 5 lira daha azdır. Eğer saat öğleden önce ise kesinlikle siftah yapılmamıştır. Zaten satıcı bu üründen 5 lira kazanmaktadır. Onun için genelde 2 lira, olmadı maksimum 2.5 lira indirim yapar size.

Bunun gibi daha yüzlercesi karşınıza çıkabilir. Almadığınız, almayacağınız, pahalı olan her ürünün alternatifi vardır. Olmadı istediğinz gelecektir. Eğer beğendiyseniz hemen alın bu son fırsattır.

İşte böyledir Türk esnafı.

Gel sana pul koleksiyonumu göstereyim.

2009-11-03T21:50:00.000+02:00

Biz Türk insanının kanında var hobi sahibi olmak. Gerçi bizim milletin hobileri öyle çok havalı değildir. Sebep ekonomik krizden midir, yoksa gelişmekte olan ülke olmaktan mıdır bilemeyeceğim. Fakat sonuç itibariyle hepimizin hobileri ucuz.

Hani şöyle baktığımızda ülkemizdeki insanların neredeyse yüzde 75'i (istatistik uydurmanın dayanılmaz hafifliği) televizyon karşısında çekirdek çitleme hobisine sahip. Hatta bu güruhun büyük bir bölümü de bu konu açıldığında "abi bunları amerikada inek yemi olarak kullanıyorlarmış" deme hobisine sahip. Hal böyle olunca hepimizin çifter çifter hobisi oluyor. Tabi daha iş başvurularına doldurduğumuz, bir sürü uydurmayı saymıyorum. Bir insan kaynakları sitesi incelerseniz ulan bu ülke ne sosyal dersiniz.

İşin maddi yönüne gelince zaten halkımız bu işlere pek para harcamayı da sevmez. Mesela bizim evde eski para koleksiyonu var. Bir çoğu kararmış metal paralar ve lime lime olmuş kağıt paralar. niye mi? Çünkü paralar daha yeniyken oraya koymak için daha değerliler. Mesela şimdiki tam seriden koymak gerekirse tam tamına 386 Lira 91 Kuruş gerekiyor. Elin oğlu bir pula 1.000.000 dolar verebiliyor ama 386 lira bu gün bir çok aileyi sevindirecek bir mebla.

Olayın sosyal boyutunu bırakıp benim boyutuma gelirsek, bir kaç ufak tefek hobim var. Öyle tepsi, tabak, çanak boyamıyorum tabi.

Fakat hobilerimin önünde kocaman bir zaman kısıtı var. Bir süredir fotografçılık merakım var. Zaten daha önce bu blogdan da paylaştığım fotograflar var. Ama nedense yenilerini çekmeye zaman bulamıyorum. Anca evde günlük objelerden farklı fotograflar çekerek kendimi oyalıyorum gibi. Mesela bu yazıdaki resimleri bizzat evdeki sıradan eşyaları kullanarak çektim.

Sonuç olarak söyleyeceğim şudur. Kendinize bir hobi edinin. Ara sıra yapın. Hatta gündüz vakti birbirinden garip evlenme ve dava çözme programlarıyla ilgileneceğinize bir hobi edinin. Mesela düzenli olarak benim blogu okuyun.

Ha yok ben bunlara gelemem diyorsanız babanızın pul koleksiyonunu alın. Devam edin. Olmadı çekirdek çitleyin.

Maksimum Yol Algoritması

2009-10-27T21:17:00.001+02:00

Bu gün aslında diğer günler gibi sıradan başladı. Gerçi annem hasta olduğumu görüp, ateşime bakıp ille domuz gribi testine gidelim diye ısrar etti ama yapacak işlerim vardı gidemedim.

Kahvaltımı edip biraz oyalanıp çantamı da(Çok ağırdı. Gerçi fazladan sadece netbook şarj aleti vardı. Sanırım ağırlık psikolojik.) alıp durağa gittim. Hava ılıktı. Nedense çevrede bir tek ben varmışım gibi hissettim. Aslında burada bir gariplik olduğunu anlamam gerekiyordu.

Her zaman ki gibi durakta bekleme, otobüs binme faaliyetlerini gerçekleştirdim. Daha önceki arkada yer var söylemi kulağıma yer etmiş olacak ki direkt arkaya yöneldim. İlk başlarda her şey normaldi. Yine domuz gribi korkusu ile tutacakları değil üstteki sarı demiri tutuyor, çevrede aksıran öksüren var mı kontrol ediyor, kendim hasta olduğum içinde başkalarına doğru öksürmemeye çalışıyordum.

Uzunca bir süre bu durum böyle gitti. Genelde otobüslerde gördüğüm her ne kadar deli demek istemesem de bu hatta takılan deli yıldız sanayi sitesinde indi.

Bu normal durum 10 durak kadar devam etti. Tam her şey her zamanki gibi diyecektim ki onu gördüm. Bizim diğer şubede okuyan, teknoloji topluluğu ile ilişkileri olduğunu bildiğim, liseden bir arkadaşıma benzeyen ve ilginç bir şekilde benim her seferinde adını unuttuğum ve adını düşününce sadece lisede ki o arkadaşın adını hatırlayabildiğim, kız en arkanın bir önündeki koltukta cam kenarında oturuyordu. Gerçi bu otobüste ilk defa karşılaşmamız değil. Daha önce bir çok defa karşılaşmıştık. İkimizde birbirimizi tanıyıp ama tanımıyor gibi yaparak yolculuğa devam ettik. Zaten yazının konusu da kendisi değil. Bu sadece ara sıcak bölümü idi.

Lalegüle gelince işin rengi değişti. Her zamanki yol kapalı olduğu için otobüs başka bir yoldan gitmeye karar verdi. Genelde bu sık yapılan bir işlem olduğu için çok telaşe vermedik. Genelde bu şöför arkadaşlara Mit'in(Aslında Mit için link vermem gerekmezdi. Fakat hem mit'e bir bağlantım olsun hemde gelsin blogumu okusunlar diye verdim.) tek yönünü dolaşmak yetmez gezip üç yönünü dolaşırlar. Yada dönüşte İstanbul yoluna inmeyip yeni mahalleden geçerler. Ben dahil bir çok kişi bu duruma aldırmadı zaten. Aldıranlarda hemen indi.

Asıl olay bundan sonra başladı. Otobüs şoförü maksimum yol algoritmasını keşfetti. Tabi bildiğim kadarıyla böyle bir algoritma yok. Minumum yol var. Zaten kim maksimumu gitmek ister ki sabahki şoförden başka. Lalegülden demete doğru dönen şoför sayesinde ufak bir şehir turu attım. Arada nerede olduğumuzu kestiremediğim zamanlar oldu açıkçası. Sırasıyla şöyle bir yol izledi otobüs. En basit olarak şöyle bir anlatım yapayım. Maksimum 45 dakikada gittiğim yolu, 1 saat 40 dakikada gittim.

Eve gelip google'a en kısa yolu çizdirince şöyle bir harita çıktı.

Tabi otobüsün biraz daha dolaşarak gitmesi daha normal. sırf bilmeyenler için onuda çizdim.

Bir de bu sabah gezdiğim güzergahı çizdim. Aslına bakarsanız nereden geçtiğimi bulmakta epey zorlandım. O ise tam olarak şöyle:

Tabi şunu de belirtmek lazım. Bu günkü Ankara'da yaşanan trafik sıkışıklığının son derece haklı bir nedeni cardı. Cumhuriyet Bayramı provaları. Şimdi şikayet edince sanılmasın ki bayram olmasın diyoruz. Bayram olsun. Hatta keşke daha sık kutlasak.

Burada şikayet ettiğim böyle bir durumda alternatifleri bilmeyen kafasına göre sokak gezen şoförler, yolları kapattığını bildiren işaretleri kullanmayan trafik şube ve en önemlisi bu önlemleri egoya ulaştırmayan belediye.

İşte Ankara'da bir trafik sıkışıklığını ben böyle atlattım. Sonuçta kalite dersine geç kaldım, adını unuttuğum kız arkadaş ile uzun bir yol gittim. Maksimum yol algoritması gelişir mi fikir edindim.

İnşallah yetkililer de ders almıştır da yaşananlar boşa gitmemiştir.

10 üzerinde 6

2009-10-19T19:47:00.000+03:00

Bir işletme de sizin gözünüze ne çarpar? Benimkine bir çok şey çarpıyor. Masalar, sandalyeler, duvarlar...

Bir işletme de o kadar çok şeye göz atıyorum ki, sanki kafamı sürekli sağa sola sallıyormuşum gibi geliyor. Bu durumda genelde lokantalarda oluyor. Sağa sola bakmaktan yemek yiyemiyorum. Gerçi her ne kadar mide sorunlarım nedeniyle dışarıda yemek yemekten kaçınsam da artık bu kaçamadığım bir özellik.

Aslında gözümün önüne gelenleri bir nevi toplam kalite yönetimi kapsamında değerlendirmeye çalışıyorum. Yani öyle sadece serviste, yemekte yada karşılamada kalite değil. Tüm birimlerde olmalı. Yani endüstri mühendisliği çıkmayacak şekilde damarlarımda.

Eğer yazının buraya kadar olan kısmında sıkıldıysanız çok normal karşılarım. Bende buraya kadar olan kısmı yazarken sıkıldım. Aman bardak temiz olmalı falan diye zırvalayacak sanıyorsanız hayır yapmayacağım. İzninizle bu işletmelerin sahiplerine sesleneceğim.

Şimdi ilk konu çalışma alanımız. Bazı yerlerde elinize gelen menü ufak bir roman kıvamında oluyor. Bence bir işletme tabelasında ne yazıyorsa onu yapmalı. Kebapçı diye girilen yerde, pide, lahmacun belki en önemlisi pizza yememeli. İnsan hangi işte iyi ise onu yapmalı.

Birde bir çok işletmeye baktığınız da gerçekten çok güzel tasarlanmış ortamlar görüyorsunuz. Kemerler, alçıpan duvarlar, resimler. Bilmem kaç yüz ışıktan oluşan aydınlatmalar. Her yer ışıl ışıl. Fakat ne yalan söyleyeyim 750 ampul arasından yanmayan bir taneyi görebiliyorum. Eğer masraf yapıp o sistemi kurduysanız ampulleri de yandığında değiştirin.

Bir çok lokantada gördüğüm bir başka rezillik ise masalara konulmuş masa numarasını gösteren plastik yada metal yazılar. Bu garson arkadaşlar servis yaparken fizik problemi mi çözüyor da bir işaret koymak gerekiyor. Diyelim ki 40 masanız 10 garsonunuz var. Adam başı 4 masa varken ezberlemek ne kadar zor olabilir. Bir zahmet daha akıllı çalışanlar tutun ve o numaraları kaldırın.

Yine muhtemelen yüksek miktarlar harcayarak boyattığınız duvarlara, diyanet işlerinin yırtmalı takvimlerini asmayın. Tamam Müslüman olmanızı anlayışla karşılıyorum, dini inancınız da beni hiç ilgilendirmez, ama yakışmıyor. Bu duruma babanızdan kalma müşteri velinimetimizdir yazısı da dahil.

Kılık kıyafet konusu ise ayrı bir problem. İşletmenin tüm çalışanları ya aynı yada görevlerine göre giyinmeli. Çoğu zaman kumaş pantolon ve gömlek en iyi tercih. Tabi işletmenin karakterine göre değişebilir de. Hani genç yoğunluklu bir kafeniz varsa serbest bırakmak en iyisi. Ama eğer elemanlarınızı belli kurallarda giydiriyorsanız, giyimlerine dikkat edin. Açıkçası gömleğinin kollarını katlamış bir garson rahatsız edici olabiliyor. Ayrıca gömleğin üzerine ceket giyilmesi de daha güzel oluyor.

Bir diğer belki de en önemli konu ise şüphesiz ödeme. Hesabı lütfen gelip masanın kenarında hesaplamayın. Hatta sakın ola ne vardı gibi bir soru sormayın. Bir şey yemedik diyesim geliyor çoğu zaman. Lütfen bunun için elde yazılmış adisyon fişi de kullanmayın. Daha hoş bir şeyler olsun. Ayrıca eski nesil defter kullanmayın çok hoş kutular var. Bir de kredi kartı kullanacağımız zaman şifremizi sormayın. Taşınabilir post makinesi alın.

Yemek bitince çay yada kahve önerin. Hadi sizi doyurduk gidin tarzı olmasın servisiniz. Sadece yemek değil, biraz serviste satın. Akşama kadar oturup çay içeceğimizden korkmayın.

Ayrıca kasanızın yanında türlü türlü defterler görmek istemiyoruz. Lastikleri de oraya buraya geçirmeyin. Çekmeceye koyun. Kolonyalı mendil falan ikram edin. Ama sakın kolonyalı mendillere reklam alıp maliyetten düşürmeyin. Reklamlı kolonyalı mendil yerine hiçbir şey almayı tercih ederim.

Gözünüz de müşterinin üzerinde olsun. Bir şey isteyeceğim zaman size işaret etmek zorunda kalmayayım. Yada göz göze gelmek için çaba sarfetmeyeyim. Tabi bunu yaparken de gözünüzü dikmeyin.

Belki diğer müşterileriniz önemsemez ama ben önemsiyorum. Ben yemek yerken masayı toplamayın. Hani geçerken şu boş kola kutusunu da alayım iş azalsın diye düşünmeyin.

Toparlama

monopolycitystreets gerçekleri

2009-10-15T21:08:00.000+03:00

Epeydir yazmıyordum. Dedim bir uçtan başlayayım yoksa parmaklarım tembelleşecek. Zaten şunun şurasında yazacağım kaç satır yazı.

Malum artık endüstri mühendisliğinin son sınıfına başladık. Artık bir çok olaya verim gözüyle bakar oldum. Zararlı bir derece de. hatta bazen endüstri mühendisliği blogu düşünüyorum. Mutlaka ödev ararken okuyacak alt sınıf arkadaşlarım olur ama kim yazacak.

Bu olay en son monopolycitystreets oyununa bulaştı. İlk önce bilmeyen varsa diye söylüyorum bu oyunda dünya üzerinde google maps aracılığıyla monopoly oynuyoruz. Aslında daha pek bir atraksiyon göremedim. Şu an için Türkiye'de arazi mafyası ve yayılmacı unsurdan ileri gidebilmiş değiliz.

Oyunda bir sokak alıp üzerine binalar yapıyoruz. Yada en azından ben daha bu kadar oynadım. Ama bugün gerek bakım planlamasının gerek üretim dağıtım sistemlerinin olmaması bende bir bir eksiklik hissettirmiş olacak ki biraz hesap yaptım.

Şimdi öncelikle oyunda kendi sokağınıza binalar yapıyorsunuz. Binaların farklı fiyatları ve farklı gelir düzeyleri var. Tabi gelir düzeyi sanılanın aksine doğru orantılı değil. Aynı patatesin kilosunu 30 kuruş 3 kilosunu 1 liraya satan esnaf misali değerler farklı.

Oyunda benim gördüğüm 27 farklı bina tasarlanmış. çoğu çok artistik. Yapılsalar mimari harika olurlar. Tabi içinde vinç unutan olmazsa.

Tabi konumuz bu değil. Ben biraz oturup bu her bir binanın kendini ne kadar sürede amorte ettiğine baktım. Sonuçlar şöyle.

Grafiğin göründüğü üzere değerler değişken. Göreceğiniz üzere ilk 3 binada değerler tırmanırken 4 numaralı binada ise kendi masrafını çıkarma süresi düşüyor. Hatta 9 nolu bina bile 3 nolu binadan daha kısa sürede kendi masrafını geri kazandırabiliyor.

Yani 9 numara geri dönüş hızında çok daha kendini toparlıyor. 0.07 gün geriden gelse bile.

Bir diğer performans göstergesi ise ikinci grafik. bu grafik ise yapılan masrafa karşı günlük kazancı gösteriyor. Kırmızı değerler yapılan masrafları belki göremediğiniz sarı değerlerse günlük kazançlar işaret ediyor.

Ve son grafiğimiz ise her binanın kendi masrafını çıkartma süresini kendinden bir sonraki bina ile karşılaştıran bir oran sunuyor. Böylece binaları bir önceki yada bir sonrakine göre değerlendirme olanağımız oluyor.

Buradan do gördüğümüz üzere ve en başından dediğim üzre kar oranı sabit olarak artmıyor. Hatta son binalara bakarsanız kar oranı sonraki binaya göre oldukça düşerek minumum noktasına iniyor.

Eğer sözü toplamak gerekirse, bu oyun ağır abilerin, işimiz gücümüz yok sokak mı alıp satıcaz? sorularına yada bu basit bir oyunmuş be tipi davranışlara gelecek bir oyun değil.

Staj raporu ve yeni canosayan

2009-10-09T11:04:00.000+03:00

Malum temmuz ayında yapılan stajın raporu ekime sarkıtılınca insan oturup aralıksız rapor yazıyor. İşte bende şu ara öyle bir dönemdeyim.

Aslında etkileyen çok bir şey yok. Sadece staj raporunun marifetlerini bir kez daha tecrübe ediyorum. Bu arada raporumun en zeki kısmı benzetim kısmı oldu. Sadece benzetim kısmı ile gurur duyuyorum. Zaten sanırım en uzun kısmı bu benzetim kısmı. Zaten çoğu kişinin sevmemesine rağmen ben benzetimden zevk alıyorum. Tabi bunu da garipliklerim sekmesine yazabiliriz.

Bu benzetim konusunda da arena oldukça güzel. Fakat bazı eksiklikleri var. Mesela her simulasyondan sonra raporları görmek ister misiniz diyor. Rapor görmeyeceksem ne diye çalıştırdım zaten? Bu soru son derece gereksiz olmuş. Ayrıca öğrenci sürümünün yaptığı kısıtlamalarda çok ayıp.

Şu ara kayıp olmamın bir başka nedeni ise yeni canosayan.com üzerinde çalışıyor olmam. Açıkçası biraz keşif gezisi gibi bu çalışmalar. Yeni canosayan.com biraz daha hızlı çalışacak diye umuyorum. Büyük bir kısmı javascript üzerinde çalışıyor. Malum yeni tarayıcılar javascript konusunda sürekli yeni motorlar geliştiriyorlar. Bunu görmezden gelmek olmazdı.

Bu amaçla bir çok javascript komutu ve json'ı öğrendim. Json faydasıyla rss'ten veri çekip yazıyorum. müthiş oluyor. Hatta biraz farkla, bloggerin arşiv eklentisini bile yeniden yarattım diyebilirim. Bu yeni canosayan'la staj raporundan duyduğumdan daha fazla gurur duymaya başladım. Bendeki çalışma hızı oldukça hızı. Fakat sizde ne olur emin değilim. Eğer bir betasına bakayım derseniz, şu link son sürümün bir kopyasını çalıştırıyor. Bu arada belirtmek lazım ki arşivin açılan menüsünü ben yazmadım.
Eğer yeni kodlar ilginizi çekerse sağ tık ile alabilirsiniz. Gerçi kurması biraz sorun. Gerekirse yardım edebilirim. Sonuçta açık kaynak severiz şurada.

Her ne kadar bu da toplama bir yazı olsa da, yeni blog konusunda w3schools.com ve blogger apis çok yardımcı oldular.

peros vs. calgon

2009-10-03T13:52:00.004+03:00

Malum bir iki yazıdır reklamlardan falan bahsediyorum, sanırım bunuda eklemesem olmazdı.

Dün epey bir aradan sonra markete gittim. Açıkçası hiç özlemediğim bir deneyimmiş. Bir kaç kere kendimi market arabasını hızla bir kaç kişinin üstüne sürmek isterken buldum. Ben dururken ne tarafa gideceksin karar ver diyen bir kadına söylendim. Bir kaç çocuğun dövülmesi gerektiğini düşündüm. Fakat bir tanede fotoğraf çektim.

Daha önce de bahsettiğim gibi markası reklam olmuş ürünler var. Mesela nescafe, selpak falan filan. sonuçta kimse büfeye gidip abi bana solo ver demiyor.

İşte calgon'da bu markalardan. Yıllardır, bozulan çamaşır makineleri, yıpranan çamaşırlar gibi bir çok iddia ile reklamlar yaptılar. "Lider makine üreticileri(!)" bile calgonu öneriyor. Birde mavi kıyafetli reklam amcaları. Aslında her yıkamada bir çay bardağı kullansak hiç sorun değil.(aslında kullanmayıp kireçlenmeye bırakmanın daha faydalı olduğu yönünde mail zincirleri dolaşıyor ama konumuz değil)

Malum firma yıllardan beri reklam yapıp, eşantiyon verip adını kireç önleyici ile bir tutmayı başarınca elbette bu durumda diğer firmalara pek pazar düşmüyordur.

İşte markette gördüğüm kadarıyla Peros adlı bir firma bu soruna çok basit bir çözüm bulmuş. İnternette aradığım kadarıyla bu ürünü üreten firmanın adı beyaz kağit. Hatta izin verirseniz internet sitelerini vererek kendilerine bir backlink sağlamak istiyorum:http://beyazkagit.com.tr/ Ayrıca üretim yeri de Adana.

Bu ürünün fotoğrafını cep telefonu ile çektim. Calgon kutusunu ise internetten buldum.

İki kutu arasındaki fark gözden kaçacak gibi değil. Aynı beyaz yıldız, benzer bir font, ve yıllardır bildiğimiz rezistans görüntüsü.

İki kutunun da altında bulunan sarı bant üzerindeki çamaşır makinenizi korur yazısı ise bu kadar olur dedirtecek cinsten.

Konuşma Aşkına

2009-09-30T19:31:00.008+03:00

Daha önce de bir kaç reklam filmini eleştirmiştim. Biri göbeğin ata ata idi. Diğeri ise thy reklamı idi. Gerçi benden başka kimsenin ilgisini çekiyor mu bilmiyorum yazdıklarım ama bunu da yazacağım.

Bu yazı için youtube'dan video indirip geri yükledim ki izlemek kolay olsun. Gerçi zaten bu işi yapmasaydım kaç kişi izleyebilirdi emin değilim. Her ne kadar çok güven telkin etmese de Alexa verilerine göre youtube halen ülkemizden en çok girilen 6. site.

Şimdi reklama gelirsek, malum şu ara ülkemizdeki en teknolojik olay 3G. Operatör firmalarımızda birbiri üzerine reklam çekerek, en iyi biziz imajını vermeye çalışıyorlar.

Bir tanesi 3 tane kız çıkartıyor, her cümlenin sonuna nokta vasfında nuri koyuyor. Biri ünlüleri konuşturuyor. Hatta yedek kulübesinde bile gördüm diyor. Bir diğeri ise hem tarife hem görüntülü konuşma tanıtımı yapıyor.

İşte benim işim bu son şirket ile alakalı. Reklamı hala izlemediyseniz biraz daha sabredin.

Şimdi reklam güzel. Yine benim daha önce evlenme teklifi yazısında bahsettiğim çarpışma olayı. Erkek ve kızın acelesi vardır. Çarpışırlar. Tekrar karşılaşacaklar ya telefonları karışır. Her şey filmlerdeki gibi çok romantik. Tabi kızımız ve oğlumuz ne kadar uyumlu ise ikisinin telefonları da aynı ve BlackBerry.

Bu noktaya kadar her şey normal. Mantıklı olarak kızımız (aslı) arayıp telefonlarımız karıştı gelince görüşürüz de diyor.

Fakat ikinci reklam filmimiz bu noktada devreye giriyor. Bu filmde delikanlımız arkadaşının telefonunu almasına kızıp ver kızın telefonu diye çıkışıyor.

Tamam ben çok romantik olmayabilirim. Ama anlayamadığım bu delikanlımız Aslı'ya ne zaman yeni telefon aldı?

İlk reklamda iki telefonunda BlackBerry olduğunu üstüne basa basa görmüştük. Fakat ikinci reklam filminde kızımızın telefonu Samsung olarak çıkıyor karşımıza Hemde üzerinde kocaman Samsung yazıyor. Hani karıştırıyorum diyeceğim iki telefon benzemiyor bile.
Sanırım her şey etkileyici bir reklam fikri bulup kızın babasına dede dedirtmekle bitmiyor.

10 derste uçak kaçırma filmi.

2009-09-24T21:43:00.000+03:00

Bu aralar meme, twitter, friendfeed ve facebook gibi ortamlardan takip ettiğim arada da mail attığım emre yeni bir yazı yazmış bana göstermeden.

Aslına bakarsanız amerikanın dizi ailelerinden biri olmuş kendisi. Hani csi:ny, without a trace falan. Okurken senaristliğin sandığımdan biraz daha kolay olduğunu düşündüm.

Ayrıca neredeyse piyasadaki her çeşit skyjacking(uçak kaçırma)(aslında Türkçe'sini yazabilirdim, ama belki cia, kgb falanda okur diye ingilizce yazdım) filmini izlemiş biri olarak bu konunun çok basit olduğunu düşündüm. Tahminimce herkes biraz bütçe, bir kaç kamera ile herkes çekebilir. Hatta bu konuda bir ders hazırlamayı da gerekli görüyorum.

Terörizm
- Bu eylem neden yapılıyor ortaya konmalıdır. Kaçırma işi para kazanmak için mi yapılıyor, yoksa bir siyasi amacı var mı belirlenmelidir. Burası oldukça önemli bir nokta hemde. Örneğin sadece para kazanma amaçlı bir kaçırma işlemi filmi reklam aralarına gömebilir. Ama eğer kaçırmanın amacı bir milletin özgürlüğü, bir dinin yayılması gibi bir konu ise film daha çok ilgi çekecektir. Eğer kaçırmanın amacı küçük bir kızın olması gereken ameliyatın maddi gücünü sağlamaksa çok daha etkili olacaktır. Tabi filmde bir etnik köken yada dini inançta karalanabilir.
Kaçıranların Durumu
- Bu eylem bir kişi tarafından mı gerçekleştiriliyor, yoksa bu kaçırma bir ekip işi mi? Eğer ekip işi ise liderin konumu nedir? Lider grubu kandırmakta mıdır. Örneğin tek kişilik bir ekiple yapılacak kaçırma işi akıllarda hadi len! fikri oluşturabilir. Eğer çok büyük bir ekip kullanılırsa bu da gerçekçi olmayacaktır. Bu sefer bu kadar adam nasıl bindi uçağa düşüncesi oluşur.
- Bu noktada bir diğer değişken ekibin profesyonellik derecesidir. Örneğin terörist grup uçağı ne kadar iyi bilmektedir. Ekip sadece kokpitin yerini ve kargoyu mu bilmektedir? Eğer sadece kokpit ve kargoyu biliyorsa yeterli değildir. Zaten uçağa bir maymun bıraksan bile kokpiti bulabilir. Uçağın her yerini bilen bir ekip bu noktada da ilgiyi düşürebilmektedir. Ekibin bazı bilinmezlerle karşılaşması filmin heyecanı açısından gereklidir.
- Ayrıca terörist yada teröristler yakın dövüş eğitimine sahip olmalıdır. Malum o ki uçakta ateş edilmesi gerçekçiliği düşürecektir. Malum kanı aha kabin delindi uçak düşecek basınç kaybolacak şeklindedir.
Yolcu Seçimi
- Uçakta mutlaka çocuklar bulunmalıdır. Eğer çocuklar küçük kavgaların yaşandığı noktalara serpiştirilirse daha yerinde olur. Fakat dikkat edilmesi gereken nokta çocukların economy class'da olmasıdır. First class'da oturan çocuklar insanlarda ulan ben binemedim velet binmiş izlenimi yaratarak izlenirliliği düşürebilir. Ayrıca bu çocuklar babaları olmadan(olsun ama uçakta olmasın, ayrıca telefonla konuşsunlar ki anneleri hakkında kötü düşünülmesin. eğer anneleri kötü izlenim veriyorsa ulan buda şey filmiymiş izlenimi yaratabilir.) anneleri ile yolculuk yapsın. Bu durum erkek beyninde ulan bu kadın bu çocukları nasıl koruyacak?, kadın beyninde ise kadına bak çocuklarını korumak için her şeyi göze alır, düşüncesi yaratacak böylece film cinsiyetlere ayrı hitap edebilecektir.
- Ayrıca uçağa babayiğit, kendine güvenen bir erkek yolcu bildirilmelidir. Bu yolcu kaçıran kişi yada kişilere direnmeli, söz dalaşına girmelidir. Çevredeki insanlar için ateşleyici olmalıdır. Ayrıca beceriksiz bir erkek grubu ile çevrelenmeli, yaratıcı planlar yaparak bu kişilere aktarmalı ama planları başarılı olamamalıdır. Bu planların birini gerçekleştirirken kurduğu tırsak ekipten biri iş yapamamalı bunun üzerine terörist ekipten yada kişiden bir kafa darbesi yiyerek kaşından yaralanmalıdır. Bu durumda kan çok hızlı akmalı bu kişi koltuğa düşmeli, kafası seksi sayılabilecek bir bayan tarafından kontrol edilmelidir. Bu bayan eğer beyaz gömlek giyerse akla hemşire izlenimi yaratacak ve etki güçlenecektir.
- Gerek olmamakla birlikte, 1000 feette sevişen yeni evli bir çift uçağa alınabilir.
- Hamilelere yer verilmesi de gereklidir.
- Daha önce uçuş dersleri almış fakat planörden başka bir şey kullanmamış bir yolcuda önemli bir ayrıntıdır. Bu kişi sanki jumbo jet mühendisi gibi camdan motorlara bakmalı, ne kadar yakıt kalmış olabileceği hakkında talihsiz yorumlar yapmalıdır. Babayiğit yolcu ile yakın oturmalı, böylece onu gaza getirmelidir.
Mürettebatın Durumu
- Uçak içerisindeki mürettebatın durumu önemlidir. Örneğin aralarında hain bulunmaktamıdır. Sürekli anonsları yaparak, yolcuların güvende olduklarını hissetmesini sağlayan bir hostesin bulunması önemlidir.
- Mümkün ise hosteslerden birinin kötü bir şey yaptığı gösterilmeli bu hostes karalanmalıdır. Ayrıca bu hostes ya diğerlerinden daha kapalı giyinmeli yada daha açık giyinmelidir. Asi olduğu belirtilmeli, akıllarda aha bu kesin hain dedirtilmelidir. Burada ki önemli nokta bu düşüncenin yanlış olmasıdır. Bu hostes filmin sonuna doğru ya bir çocuğu kurtarmalı yada kötü adamlardan birine iyi bir yumruk atmalıdır. Böylece insanların aklında ulan iyi kandırdılar bizi düşüncesi oluşacak, film daha kaliteli gözükecektir.
- Ölecek olan ilk mürettebat yardımcı pilot daha sonrasında telsize bakan delikanlıdır. Bu kişilerin ölmesinin nedeni pilotun uçağı bırakamayacağı düşüncesi oluşturmasıdır. Aslında otomatik pilot vardır. Ama yolcular farkında değildir.
Kaçırma sırasındaki tehdit araçları
- Uçakta teröristin tehdit araçları bulunmalıdır. Bazı durumlarda taşınan yolcu sayısı hükumeti ikna edememektedir. Gerçi son teknoloji bir A380'in kaçırılması bu durumu biraz değiştirecektir.
- Uçakta bagaş bölümüne konmuş 10.000 kişiyi etkileyecek sinir gazı toğu bu konuda çok başarılı olacaktır. Eğer bu düzenek uçağa bir tabut içerisinde sokulmuşsa verdiği anlam bambaşka olacak akıllarda ulan şerefsizler dedirtecektir.
Kriz Masası
- Uçağın kaçırıldığı haber alındıktan sonra bir kriz masası oluşturulmalıdır. Bu kriz masasına son anda evinden alınıp getirilmiş hafif şişman bir şahıs başkanlık etmelidir. Bu kriz masası hava kuvvetlerine, kuleye, pilota, çeşitli hükumet makamlarına bağlı olmalıdır.
- Hava kuvvetleri uçakta bomba varsa uçağı havada patlatmayı istemelidir. Fakat kriz masası sorumlusu buna karşı çıkmalı sürekli uçaktaki yolcu ve çocuk sayısını yüzlerine çarpmalıdır. Babacan tavırlar içinde olmalı, izleyende adam haklı hava kuvvetleri kalleş izlenimi yaratmalıdır.
- Ayrıca uçağın planları bu kişiye ulaştırılmalıdır.
Kurtarma Hareketleri
- Bu süreçte gerektiğinde vur emri verilmiş F-16 uçakları uçağı takip etmeli, arada pilota selam vermeli akrobatik hareketler yapmalıdır. Dikkat edilmesi gereken nokta uçakların mutlaka F16 olması gerktiğidir. Bunun nedeni savaş uçağı deyince akla sadece F16 gelmesidir. Böylece izleyen de olayın daha önemli olduğu izlenimi yaratılmış olacaktır. Arada bir de F16'nın üzerinde açma kapama kısmı bulunan ateş etme düğmesi izleyiciye gösterilmelidir. Asketr bu kapağı 5 yada 6 kere açıp kapamalıdır.
- Kurtarma konusunda en bilidik yöntem uçağa eğitimli bir birliği radara yakalanmayan bir uçak ile havada bir köprü oluşturarak uçağa sokmaktır. Bu uçak kocaman olmalı ama gelip uçağa vantuzlanınca hiç farkedilmemelidir. Bu uçakla aktarılacak ekip basınç ayarlandıktan sonra uçağın altındaki kapağı açmalı ve ekibin yarısı geçmişken sorun yaşamalıdır. Asla ekip uçağa tam binememeli alttaki radara yakalanmayan uçak patlamalıdır. Eğer uçakta bomba varsa bomaba uzmanıda binmeli fakat binerken yaralanmalıdır.
Kurtarma Ekibi
- Tam olarak binemeyen ekibin en kıdemlisi komutayı devralır. Bu ekibin bol cepli üniformaları olmalıdır. Adeta ingiliz çakısı gibi olmalı ne gerekse ceplerinden çıkartabilmelidir. Bu adamlar uzun namlulu silah getirebilir ama sadece gösteri içindir.
- Eğer uçakta bir bomba imha uzmanı yaralanmalı, iş yapamamalı bu iş bir başka eleman tarafından yapılmalıdır. Bu eleman direnmeli ama mecbur kalmalıdır. Bombanın patlamasına 10 saniye kala uzman bayılmalı, kırmızı mı mavi mi kararı bu yeni eleman tarafından verilmelidir. Patlamaya son 10 saniye bir buçuk dakika kadar bir süre almalıdır.
- Gerek olmamakla beraber bu ekip gece görüş gözlükleri takabilir.
- Bu ekipten bir kişinin hosteslerden biri ile görüşmesi gereklidir. Bu iki kişi çok iyi anlaşmalı sonrasında bu geceyi beraber geçirecekleri izlenimi yaratılmalıdır. Eğer bu iş için mürettebat konusunda geçen asi hostes seçilirse daha etkili olacaktır.
- Hiçbiri uçak kullanmayı bilmemelidir.
- Ekip zannedilenden çok daha kolay sadece bir kaç aksilik yaşayarak kontrolü ele geçirmelidir. Fakat ne yazık ki bu sırada pilot ölür.
Uçağın Yere İnişi
- Uçağın yere inişi sadece planör kullanmış yolcu tarafından yere indirilir. Bu durumda hayatı kulede geçen kahve içip radar okuyan görevli bu kişiye yardım eder. Bu kişi gittiği şehri iyi bilmekte kumanda paneline atariye aklaşır gibi yaklaşmalıdır.
- Eğer bilgili kişi yoksa kurtarma ekibinden kalan son kişi bu görevi yerine getirecektir. Yine kuledeki adamdan bilgi alınacak ama bu sefer asi hostes yardım edecektir. Bu noktada hostesin elbisesi yırtılmış, eteği yanmış olabilir. Bu durum izleyiciye hostesi sırayla hain, kahraman, ekip arkadaşı ve en son afet olarak gösterecektir.
- Uçağın iniş takımları unutulmalı mutlaka son anda açılmalı yada sorun olmalıdır.
- Pist ilk seferinde ıskalanır, Yakınlarda büyük bir yol varsa burası pist olarak kullanılabilir.
- Ambulans, polis, itfaiye, kurtarma ekibi gibi bilumum kolluk kuvvetleri pistte yerlerini alır. Pist yangına karşı ıslatılır köpük sıkılır.
- Mutlaka gece inişi olmalıdır. Uçak çok zor duracaktır.
Sonrasında Yaşananlar
- Babası uçakta olmayan çocuklar koşarak babasına sarılmalıdır. Anneleri de arkadan koşmalı, abartılı olmayan bir öpücükle bu olayı kutlamalıdır.
- Şu babayiğitin yanındaki tırsak yolcular kollarını kaldırarak sevinmelidir. Kaşı Yarılan babayiğit yanındaki beyaz gömlekli ile uçaktan inmeli sağlık görevlilerinin getir bakayım ısrarına hadi len yapmalıdır.
- Teröristlerin yakalandığının gösterilmesine gerek yoktur.
- Afet hostes ve kurtarma ekibinin geriye kalan üyesi birlikte görülmeli, hostes delikanlının yeleğini giymelidir.

Bu durumlara ek olarak uçak parçalanacaksa bir iki kayıp verilmeli bir kişi çok zor kurtulmalı bir kişi başka kişilerden yardım almalıdır.
Altın kural ise oksijen maskeleridir. Mutlaka oksijen maskeleri filmin bir anında açılmalı herkes korkmalıdır.

Sizde artık yukarıdaki maddeleri uygulayarak kendi uçak kaçırma filminizi çekebilirsiniz.

hızlı çekimde facebook

2009-09-21T19:39:00.001+03:00

Şöyle bir düşündüm de bazı şeyleri ne kadar hızlı tüketiyoruz. Millet olarak karıncaların şekere üşüşmesi gibi bir şeyin başına bitip dibine kadar sömürmeden rahat etmiyoruz.

Nereden başlasam bilemiyorum vallaha. En bariz örneği facebook sanırım bunun.

Hatırlıyor musunuz facebook nasıl meşhur oldu hayatımızda. Kadın programları ve haber programları ile başladı aslında. Hani aldatmış, sevgili bulmuş internetten hikayeleri çıktı meydana. Hatta facebook a girene kötü gözle bakılır oldu hayatımızda.

İlk zamanlar çok meraklıydık aslında. Bir de Türk insanının messengerda yaptığı arkadaş listesi kalabalıklılığı ile popülerlik ölçütü burada da çıktı karşımıza. Facebook'a şifremizi verip hadi sen bir arkadaşlarımızı çağır dedik. Binlerce spam facebook sunucularından gmail ve hotmaile yağdı. Ben sırf bunları spama atsın diye filtre bile oluşturdum gmaile.

Sonrasında yeni manevralar edindik facebookta. İlk zamanlar ingilizceydi bu facebook. Durum mesajlarınada kendiliğinden is eklerdi. Ne komukti o zamanlar. Yine bizim Türk insanının yazmaya çalıştığı garip ingilizcem cümleler. Yada bilmemkim is bakkala gidiyor tarzı cümleler.

Biraz zaman geçince grupları ve cause'ları öğrendik. Ne günlerdi öyle. Grup davetleri yağmur oluğ yağdı üstümüze. Arama olayı ile bir haber nesil olduğumuzdan herkes kendi lisesinin sınıfının grubunu açtı. Aynı okulun 1000 aynı sınıfın 25 gubu oldu facebookta.

Hemen Türk insanın kafadan istatistik uydurma özelliğini gördük. İnsanlar önlerine gelen her şeye 1 000 000 toplayabileceklerini düşündü ve iddia ettiler. O kadar hızlı yayıldı ki, sanırım msn paralı olacağı bile geçti. Bu arada bazı uyanıklar çıktı. 3 kişi 5 kişi iddia ettiler. Ve sanırım sadece onlar ulaştı iddialarına. bu arada herkes iddaa yazdı iddia yerine.

Bu arada bir grubu yoldan saptı. Sahte resimlerle kendiklerine üyelik açıp herkesi kendi gibi sapık sandı. Şüphesiz messengerda "karı" adresi ekleyip selam cam var mı diye soranlardı.

Gruplardan sonra bir sürü uygulamamız oldu. Aslında zevkliydiler. İtiraf ediyorum gelip sayfanızdaki gizli hayran uygulamasına basan bendim. Gizli mesajları da ben gönderdim seni seviyorum diye.

Sonra unutulmazlardan biri geldi ülkemize Çete savaşları. Ne furya idi tanrım. Arkadaşlarımın yüzde 75'inin köşe başında bir şeyleri vardı. Silahlanma neymiş o zaman gördüm. Ve ilk uygulama engelini getirdim. Söyleyin bana, kaç kişiyiz çete savaşı yapmayan.

Başka bir şeyi keşfettik o aralar yavaştan. Sayfalar şöyle geldi bir yokladı bizi. Ama tutunamadı.

Sayfalar tutmadı ama seçimler iyi tuttu. Resmen siyasetin nabzını tuttu facebook. Beni bile şikayet edecek olanlar oldu facebookta. Ne reklam yapıldı sormayın. Kılıçdaroğlu bile kullandı facebooku. 80'lerden korkan bir neslin evlatları klavye arkasından siyaset yaptı.

Bu aralarda bir de facebook messenger doğdu. Ama çok da hatırlamıyorum ben. İhtiyacım olmadı pidgin var zaten.

Sonrasında ise telekulak doldu facebook. Ulan kim benim profilime bakmış sorusu yankılandı akıllarımızda. Binbir farklı uygulama yazıldı bu alanda. Bir tane bile çalışmadı. Bir de bu gruba abone olun şu siteye gidin reklama tıklayın vardı. İşte dedim Türk webmaster'ı burada çaktı olayı. Biri reklamdan zengin oldu facebook camiası sayesinde. İşte ikinci, üçüncü ve sonrasında saymayı bıraktığım uygulama engellemelerim burada geldi. Hatta olay o kadar yayıldı ki, kim remine tıklamış, kim sayfana bakmış, kim yorumunu okumuşlar geldi gündeme. Bu durum bana bir grup üyeliği kazandırdı: Facebook'tayken sizi aklından kim geçirmiş,bilmek ister misiniz?

Sonrasında, müslümansan bu maili gönderirsin ve küçük kıza kan arıyoruz olayı geldi aklımıza. Arkadaşlarını davet etmeyeceksen katılma grupları geldi. Baktık çok ilgi çekmedi katılmazsan beni arkadaşlarından sil geldi. Hepimiz facebooktan ülke kurtardık. Bende bir grup açtım bunun üzerine: kusura bakmayın grubunuza katılamayacağım. çünkü kimseyi davet etmiyorum Gerçi bir kişi izledi beni bu eylemde.

Ne yalan söyleyeyim. İnanamasam da davetler azaldı son zamanda. Artık yeni bir eğlencemiz var facebookta. Kapanan youtube'ın yerini aldı facebook. Artık 1001 çeşit videolar süslüyor duvarlarımızı. Aynı videoyu kırk farklı kişiden alıyoruz günde. Bir de beğenme çıktı. Bazılarımız da kendi paylaştıklarını beğeniyor son zamanda. İnkar edemem ben bile kapıldım bu gidişata. 4 video yükledim yeni modayla.

Bu aralar bir yandan kıpırdanan yeni bir yer de var. Bir blog hizmetine tutunmayanlar ile yazılarını facebooka transfer ettirenler var. Notlar çaktırmadan geliyorlar. Yavaştan ve sessizce. son zamanda cem garipoğlu ile gördüm bir kaç tane. Ama yakın zamanda herkes yazar olacak.

Sonuç böyle. Sanırım bir yıl yada biraz fazla oluyor. Fakat acısıyla tatlısıyla facebook'u da tükettik. Bazen saçlarını boyattı diye protesto ettik. Bazen sevip bağrımıza bastık. Ama öyle böyle bir şekilde facebookuda tükettik. Sırada yeni bir platform kaldı. Acaba ne olsun dersek yahoo meme yükselişte. Malum 3g'li nesilde twitter küçük kaldı. Zaten friendfeed'i de facebook aldı. Geriye orkut ve yahoo meme kaldı.

burcum yengeç yükselenim koç

2009-09-17T14:50:00.001+03:00

Başlık bir çok şeyi anlatıyor sanırım. Evet benim burcum yengeç yükselenim ise kova. Aslında yükselenimi bu gün bir internet sayfasından öğrendim. Hep merak ederdim. Gerçi annem ve babam doğum saatim konusunda farklı tezler sürüyorlar ortaya ama olsun.

Muhtemelen bir çok kişi hadi oradan diyecek ama bence burçların hiç bir geçerliliği yok. Olmasını beklemiyorum. Hatta olmamalı.

Benimde herkes gibi bu konuyu çok seven arkadaşlarım, hatta bir teyzem var. Teyzem bu konuda inanılmaz bilgili. Eğer sorarsanız size televizyon spikerlerinin, oyuncuların, şarkıcıların, bilumum akraba ve tanıdığın burcunu sayabilir. Onun kişi veritabanında bir de burç sütunu var sanırım.
Hatta teyzem rahmetli eniştem ile yaptığı bir kavgayı aynı dönemde İbrahim Tatlıses ve Asena'nın da tartıştığını açıklayarak burçların önemini ortaya sermiştir. Dediğine göre teyzem ve Asena aynı burçtan, bizim enişte ile İbrahim Tatlıses aynı burçtandır.

İşte böyle bir arkadaş çevresi ve böyle bir teyzeye sahip iken benim burçlara inanmamamın açıklaması şu şekilde. Kaba taslak hesaplamalar yapalım. Dünya üzerinde 10:18 GMT (EST+5) Sep 16, 2009 itibariyle 6,784,497,644 kişi varmış. (kaynak:http://www.census.gov/main/www/popclock.html amerikadan aldığım bilgilere göre) Bildiğimiz 12 adet burç olduğuna göre ben bu sayıyı doğal olarak 12 ye bölmeyi uygun görüyorum.

6,784,497,644/12=565,374,803.666666667

Virgülden sonrasını yuvarlarsak 565.374.804 kişi düşüyor bir burca. E birde yükselenlerimiz var.
565.374.803/12=47,114,567

İşte bu noktada kabul edemiyorum. Açıkçası benimle aynı özellikte olan 47 milyon insan olması çok zor diye düşünüyorum. Egom bu durumu kabul edemiyor. Hatta belki alçalan burçlarda vardır manasıyla tekrar 12 ye böldüğümde çıkan sonuç bile inandırıcı değil: 3,926,213 kişi.

Tabi ben bu hesaplamayı bir çok yerde dile getirsem de insanlar inanmadılar. Belkide inanmak istemediler. Bende başka bir araştırmaya gitmeye karar verdim. Bir grup insanı ele alarak(Sanki deney faresi gibi oldu ama öyle değil) burçlarını ölçmeyi planladım. Tam o sırada bir facebook uygulaması imdadıma yetişti. İlk defa bir facebook uygulaması işime yaradı. Bu uygulama arkadaşlarımı analiz edip burç oranlarını verdi bana. Liste şöyle:

İkizler: % 11

Koç: % 8

Terazi: % 7

Aslan: % 6

Yay: % 6

Boğa: % 6

Balık: % 6

Akrep: % 4

Kova: % 4

Başak: % 4

Yengeç: % 4

Oğlak: % 1

Açıkçası kendi burcumun 11 sırada kalması gerçekten oldukça ilginç oldu. Toplamın %67 olduğunu fark edebilirsiniz. Sanırım bir bölümü doğum günün saklıyor.
Tabi böyle bir sonuç ile karşılaşınca tek bir şeye bakmak geldi aklıma. Acaba ikizler ve yengeç burçları uyuyor mu diye baktım bir siteden sonuç şu oldu.

Siz Yengeç birliktelik, yakinlik ve kuvvetli duygularınızla güçlüsünüz. İkizler ise soğuk, ilgisiz ve uzak olabilir. Siz sempatik, merhametli ve duygusalsınız İkizler ise objektif, mesafeli ve akilcidir. İkizlerin uzak durusu ve gizemi basta size cazip gelse de bir süre sonra bu ulaşılamaz hallerinden bıkkınlık gelebilir. Cıva gibi hareketli olusu, yerinde duramayışı ve çabuk hareket etmesi eninde sonunda sinirlerinizi bozacaktır.
İkizler yatakta konuşkan ve sakacıdır, siz ise daha ciddi ve derinsinizdir.(belki bu bilgiye gerek yoktu)
İkizler yüzeyde yasar, her şeyi hafife alır ve sizin gibi derinlere dalmayı hem istemez hem de beceremez. Onun her şeyi, seksi, aşkı bile analiz etme merakı size fazla gelecektir. İkizler sürekli değişiklik arar ve bağlılığa direnir. Siz ise tam tersisiniz, süreklilik ve denge ararsınız. İkizler, onu sahiplenmenize karşı koydukça siz farkına varmadan daha çok üstüne düşebilirsiniz.

Tabi tek yönlü bir araştırmanın çok faydalı olmayacağını düşündüğümden bir de oğlak ile uyumuma baktım aynı siteden.

Oğlak hırslıdır ve kariyerine önem verir, büyük ihtimalle de mesleğinde başarılıdır. Siz de bu içgüdüye sahip olduğunuz için onu anlar ve destek olursunuz.
Oğlak kazandıklarını yatırımlarla değerlendirir, sizde birikim yapmayı sevdiğinizden bu konuda anlaşırsınız
Yatakta birbirinize çok uyarsınız.
Siz bu ilişkide evinizin ve ileride çocuklarınızın efendisi olurken, Oğlak insanının hayalindeki ev hayatini sağlayacaksınız.

Hatta bu uyumları yazan yazar bu kadarla da kalmamış, oğlak ile ilgili şu yorumu da eklemiş: Size çok uygun olan Oğlak burcunu sakin kaçırmayın.

İşte gördüğünüz üzere burçların gösterdiği uyumlarla arkadaşlarımın yoğunluğu arasında apaçık ters ilişki var. Böyle durumda kim ne derse desin burçların gerçek olabileceğini kabul etmiyorum. Etmem. Etmeyeceğim.

Not: Bu yorumları hangi siteden aldın, onlar yanlış yazmış diyenlere belirtmeden edemeyeceğim. Yorumları google aramsında karşıma çıkan ilk siteden adresine dikkat bile etmeden alıyorum. İlk sırada onlar olduğuna göre iyidirler bu işte diye düşündüm.

c.v. gitsin başvuru formu gelsin.

2009-09-12T18:03:00.011+03:00

Açık adı curriculum vitae imiş sanırım. Kendisi iş yaşamının vazgeçilmezlerinden. Hepimiz tanıyoruz onu. Hakkında siteler, sayfalar var. Bazı uzmanlar bu konuda yeni mezun ve öğrencilere örnekler veriyor. Herkesin bir tane var. Hatta alt tarafı 2 sayfalık yazının farklı modelleri var. Hatta bilmem inanır mısınız bunun videolusu bile çıkmış.(Görmedim ama duyumlarını aldım.)

Evet C.V. den bahsediyorum. Benim blogumda bile var.

Her ne kadar ben bile yazmış olsam da bu c.v. işini kaldırmıyor benim bünyem. Fakat gelin görün ki staj başvurusu için bile c.v. istiyorlar. Tabii bu olayın büyük bir kısmı insan kaynakları sorumlularının başının altından çıkıyor. Hayır saklamayacağım. Ben de insan kaynakları yönetimi dersi aldım. Ama c.v. den bahseden olmadı.

Üzerine yazacağım şey böyle hayatımızın en göbeğine girmiş bir şey olunca insan biraz huzursuz da oluyor. Malum bu sefer eleştirdiğim damacana olayı değil.

Benim ilk katıldığım organizasyon ilkokul idi. C.V. falan da istemediler. Kayıt formundaki boşlukları annem doldurdu. İlkokula başladım. Ne rahat. Hiç bebeklik fotoğrafını da eklese miydik diye düşünen olmadı. Hem c.v. ye nasıl pul yapıştıracaksın? Zaten nüfus kağıdı çıkartırken de form dolduruyorsun.

Lise de üniversite de böyle devam etti. Şimdiye kadar da staj başvurusu hariç hep form doldurdum hayatımda. Hiçte sıkıntı çekmedim. Hatta üniversite kaydında formu ta eve gönderdiler zarfla. Ulan amma amerikan vari oldu buda demiştim. Sanki Oxford'dan kabul zarfı geliyor.

Bence iş dünyası abartıyor bu c.v. işini. Hatta abartıp bir de referanslar ekleniyor, ön mektuplar yazılıyor. Hatta mümkünse ağızla yakalanmış kuş da dosyanın eklerinde yerini alıyor. Her şey kendini beğendirmek için. Tabi asıl önemli olan kart hamili yakınımdır kartları. Zaten işe alınacak kişi belli ise değil c.v. ansiklopedi yazsan öenmli değil.

Es kaza ilerde işe gireceğim yerin insan kaynakları sorumlusu okuyorsa diye not düşmek istiyorum buraya: Evet boş zamanlarımda kitap okur, sinemaya giderim. İki üniversite okumaya çalıştığımda doğrudur. Ayrıca çalışma arkadaşlarımla iyi geçinirim. 5 yıllık planımda da kendi ekibim için iş mülakatlarımı yapıyor olmak var.

Zaten bir arkadaşın yazdığına göre ortalama c.v.'ye 3 saniye bakılıyormuş. Bu durumda o kadar da abartmaya gerek yok bu c.v. işini. Peki ne olsun bunun yerine derseniz, ben derim ki eski dost başvuru formu.

Zaten bu formlar heryerde. Bir gmail adresi almak için c.v. mi gönderiyoruz?

Şimdi o ders veren uzman amca ve teyzelerle, ulan biz boşuna mı o kadar kariyer sitesine üye olduk diyen arkadaşları kızdırmak istemem. Hatta eminim bir çoğunuz avrupa birliği standartlarında yazmıştır bu c.v. işini. Ama inanın başvuru formu daha rahatlık.

Örnek vermek gerekirse -ki gerekir diye düşünüyorum- şöyle başlayayım. Zaten örnek göstermeden kanıtlama yapmakta çok zor. (Gerçi bir mail zinciri oluşturup 9 mail karşılığı bir dilek vaad edebilirsiniz. Buda başka bir yazının konusu olsun.)

Öncelikle başvuru formu amaca dönüktür. C.V. ise bakkalın ekmek dolabının kapağına yazdığı ekmek 50 ramazan pidesi 75 kuruş yazısı gibi kendi başına. Başvuru formundaki her sorunun amacı var. Adın soyadın bilmem hangi bilgin. Hatta merak ediyorlarsa uyruğun. Seni işe alacak adamların neyi merak ettiği belli. Muhtemelen patronun hiç te umurunda değil senin hobilerin. Hangi iş yerinde var hobi saati.(Bir google da var sanırım gerçi kriz sonrası kesintiye gittiler.)

C.V. de listeleme de zor. Mesela insan kaynakları uzmanı oturdu, bütün c.v. leri bir elektronik tabloya girdi.(Excel derdim ama reklam olur, tekel davası açarlar falan.) Atıyorum sütunun biri blogun var mı diye soruyor. Yazmayan adaylar baştan kaybetti. Oysa bu bilgiye ihtiyaç duyan adam başvuru formu verseydi sana paşa paşa yazardın. Eğer yoksa da facebookta not yazıyorum ben derdin. (Burası ağır mı oldu? )

Başka bir konu ise yazı fontu. Mesela sen times new roman ile yazdın ama insan kaynakları arial seviyor? Belki okuyamıyor senin fontunu. Hem belki çok küçük yazdın, insan kaynaklarının gözü bozuk. Oysa form öyle mi? Bir kere el yazısı ile dolduruyorsun. Öyle bir tane hazırlayıp her seferinde yazıcıdan çıktı almaya da benzemez. Emek var.

Biraz da bilimsel yaklaşalım olaya Her olaya endüstri mühendisliği ile bakan ben(kana işleme durumu) buna da baktım. Gereksiz geldi. Sırtından işi elinden adayı eksik etmediğimiz insan kaynakları uzmanımız bir de senin c.v. ni çözmekle mi uğraşacak. Şunu bilmek lazım işe kimse seni ay hobileri çok güzel tam bana uyumlu, 15 yıllık planları müthiş(benim ki dünyayı ele geçirmek), aman nede çok sertifikası var duvar bile kaplarız diye almıyor.(Benim de var sertifikam, ama konferanstan hatırladığım tek şey yapılan espriler falan) Seni işe alırken bakılan şey maaş/çalışma oranın. Oran ne kadar küçük iş şansın o kadar çok. C.V. ile kasmaya gerek yok.

Damacana neden 19 litredir sorusuna cevap

2009-09-10T11:09:00.007+03:00

Bir çok kişi sanki çok büyük bir global farkındalık sahibi gibiymiş gibi bu soruyu sorar: Damacana neden 19 litredir? Gerçi kendisine neden 19 litre olmaması gerektiğini soracak olursanız pek bir şey söyleyemeyecektir. Zaten sorunun amacı çevredekilere bakın ben ne kadar zekiyim, sizin fark etmediklerinizi fark ediyorum demektir.

İşte bu noktada bu soruya cevap vermek için, gerekse bu soruyu soranları sindirmek, gerekse üniversitede öğrendiklerimi normal hayatta iş yaradığını göstermek için bu yazıyı yazıyorum. Biz endüstri mühendisleri de bir şeyleri biliriz.

Olaya başlamadan önce eski bilgilerimizi tazeleyelim. Bir çoğumuzun lisede öğrendiği üzere suyun özgül ağırlığı 1 gr/cm³ tür. Eğer lisede öğrenmedi iseniz google da arayın. Ayrıca gr/cm³ aynı zamanda kg/dm³ birimine eşittir. Nasıl oluyor derseniz cm³ ten dm³ çevirmek için 1000 e bölerken gr dan kg çıkmak içinse 1000 ile çarparız. Yani suyun 1 litresi 1 kg gelir. Buraya kadar bildiğiniz cümleler. Buradan sonrası ise biraz bilmediğiniz konulara giriyor.

Her ne kadar ergonomiden kalmış olsam da Niosh eşitliğini bilmekteyim. Size de anlatayım.
Niosh, uzaklık, yükseklik, dönme derecesi gibi çeşitli değişkenleri kullanarak, insan vücudunun belli parametreler altında ne kadar ağırlığı kaldırmasının güvenli olduğunu göstermektedir. Yapılan hesapla tavsiye edilen ağırlık anlamına gelen RWL değeri bulunur. Kişinin bu şartlar altında kaldıracağı ağırlık RWL değerinden az olmalıdır. RWL ile iki katı arasında olması düzenleme gerekliliğini 2 ile 3 katı arasında olması ise acil değişiklik gerektirir.

Bu şartlar altında RWL değerimizi hesaplayarak işe başlamalıyız. Niosh için gerekli değişkenleri kısaca şöyle özetleyebiliriz:

Niosh eşitliğinde tavsiye edilen ağırlık sınırı şu denklemle bulunur:
RWL = LC x HM x VM x DM x AM x FM x CM

Bu denklemdeki değişkenler metrik sisteme göre şöyledir.

LC:yük sabiti:sabit bir değerdir. 23 Kg'dır.
HM: Yatay çarpan. Cismin ayaklardan uzaklığını verir. 25/uzaklık hesabı ile bulunur.
VM:Dikey Çarpan. Cismin yerden ilk yüksekliğidir. Genelde cismin ağırlık mesafesinden alınır.1-(0,003│V-75│) formülü ile hesaplanır.
DM:Uzaklık çarpanıdır. Cismin ne kadar kaldırıldığını sisteme dahil eder. 0,82+(4,5/D) ile hesaplanır. Burada uzaklıktan kasıt cismin kaldırıldığı meseafedir.
AM:Asimetri çarpanıdır. dönme durumları hesaplanır. 1-(0,0032A) ile hesaplanır.
FM:Sıklık çarpanı. Tablodan bulunur. İşin yapıldığı süre, kaldırılan yükseklik ve dakikadaki kaldırma sayıları için değerler hesaplanmış, uygun bir tablo oluşturulmuştur.
CM:Kavrama çarpanı. Taşınan objenin ne kadar iyi kavranabildiğini gösteren değişkendir. Tahmin edersiniz ki damacanayı kavramak zordur.

Yukarıdaki değişkenleri bularak eşitliği şu şekilde hesaplayabiliriz. Burada bir ek bilgi gereklidir diye düşünüyorum. Damacananın yüksekliği 50 cm çapı ise 25 cm kadardır.

LC değeri standart olarak 23 kg'dır.
HM değerini bulmak için ortalama uzaklık belirlemek gereklidir. Vücuda çok uzak ve çok yakın kaldırmanın zor olacağını, damacananın yarı çapınıda 12.5 cm düşünürsek uzaklığı yaklaşık olarak 20 cm olmak makul gözükmektedir. Bu durumda 25/20=1.25 değeri bizim Hm değişkenimiz olacaktır.
VM değerini hesaplamak için damacananın merkez noktasını düşünebiliriz. Damacana 50 cm olup simetrik olduğuna göre yarı yüksekliği kütle merkezi için uygundur. 1-(0,003│25-75|)=1-(0.003x50)=1-0,15=0,85 değeri VM değeri olacaktır.
DM değeri ise kaldırma derecesidir. Ortalama bir insan boyunda dik duruşta elin yerden yüksekliği 75 cm kadardır.(bizzat kendi üstümde denedim.) Damacananın 50 cm olduğunu düşünürsek yerden kaldırılacağı mesafe 25 cm dir. 0,82+(4,5/25)=0.82+0,18=1 değeri bulunur. Gördüğünüz üzere bu değer oldukça uygundur ve çarpma işlemini etkilemeyecek güzel bir değerdir.
AM: Bildiğiniz üzere damacana simetriktir, döndürmeye gerek yoktur. 1-(0,0032x0)=1 olarak yine çarpmamızı etkilemez.
FM: Fm değeri tablo vasıtasıyla süre, sıklık ve v değerleri ile bulunur. Tahmin edeceğiniz üzere damacana kaldırmak öyle çok sık yapılacak bir iş değildir. en geniş zaman aralığı (2<8) style="font-weight: bold;">0.85 olarak kendini göstermektedir. (Eğer sayıyı salladığımı düşünüyorsanız mail adresinizi gönderin, tablonun bir kopyasını göndereyim)
CM: Damacana kavranması zor bir cisimdir. Tasarımcı herhangi bir tutma yeri yapmayı akıl etmemiştir. Bu nedenle bu değer tablolara göre 0.90 dır

RWL=23 x 1.25 x 0.85 x 1 x 1 x 0 .85 x 0.90 = 18.6946975 olarak bulunmaktadır.

Bu bize bu değişkenler altında optimal kaldırma ağırlığının 18.694.6975 olduğunu göstermektedir.

Fakat takdir edersiniz ki böyle bir ağırlığı doldurma sistemleri için ayarlamak, gerektiğinde kalite kontrol faaliyetleri yaparak sistemin çalışma parametrelerini ölçmek çok zordur. Ayrıca istatiksel kontrol aşamalarında da bir sürü işlem sorunu yaşatacak bir damacananın tartılması bile uzun süreler alacak, yüksek kalibrasyon maliyetleri ile karşılaşılacaktır.

Bu durumda en mantıklı işlem yapılmalı, miktar işçi değil işletme lehine yuvarlanmalıdır. Bu durumda sayı bir üstteki tam sayıya yuvarlanır ve 19 Kg olarak bulunur. Önceki bilgilerden hatırlayacağınız üzere 19 kg, 19 Lt ye denk gelecektir.

Böylece bazı akıllıların neden 19 litre diye sordukları soruyu gayet bilimsel bir yolla açıklamış oluyoruz.

Not:Hala ikna olmamış arkadaşlar Francesco Violante, Åsa Kilbom, Thomas J. Armstrong, Asa Kilbom tarafından yazılmış Occupational ergonomics: work related musculoskeletal disorders of the upper limb and back adlı kitabın 152,153,154 nolu sayfalarına bakabilir, yazı içerisinde bahsedilen tablolara buradan erişebilirler.

Yardım Mevlam Su

2009-09-09T18:47:00.004+03:00

Malum şu sıralar ülkenin kuzey batısı yağmurlar ve seller ile uğraşıyor. Kayıp 30 kişi. 90 milyon euroluk masraf olduğunda bahsediliyor.

Aslında gülünecek pek bir tarafı yok olayların. Fakat kişiler komedi. Bir takım insanlar olayları benim suçum değil, insanlar değişti diyerek açıklıyor. İşin garibi kendisi ilgili ilin alt ve üst yapı işlerinden en sorumlu kişi. Bir de bazı kesimlerin bunu durumu kendisine karşı siyasi manevra olarak kullandığını söylüyor.

Gördüğünüz üzere bir kaç fotoğrafta ben paylaştım olaylarla ilgili. Fakat uyarayım. Görüntüler istanbuldan değil. Hatta marmara bölgesinden bile değil. Düpedüz ankaradan.

Bu gün öğlen carrefoura gitmeye karar verdim. Amacım şu marketlerin kullandığı büyük ampüllerden olup olmadığına bakmak. Havanın yağmurlu olduğunu görüp otobüse bindim. Carrefour'a girerken de az biraz yağmurdan ıslandım. Hatta yağmur damlalarının ne kadar büyük olduğundan yakındım. Nerden bilecektim başıma gelecekleri

İçeri girmemden daha 1 dakika yeni olmuştu ki, yağmuru haber veren ses geldi. Yanımızdakini duyamadan dakikalarca yağmurun çatıyı dövmesini dinledik. Nihayet ses kesilince en iyisi eve ıslanmadan gitmek diyerek yola düştük.

İşte bu görüntüleri de bu olaylardan sonra çektim. Bu gördüğünüz kavşak istanbul yolunun paralelinde. Meşhur jandarma kavşağının paraleli. Gerek sürücü adaylarının çalıştığı, gerek batikent-istanbul yolu ve ostim bağlantısı kavşak. Normal zamanda bile geçmenin zor olduğu.

Bu gün bu kavşakta 20 dakika sürüp sürmeyen bir yağmur bir göl yarattı. Rahat 50 cm yüksekliğe ulaşan sular, yolda kalan arabalar, suya girmemek için ters yönden gitmeye çalışan arabalar gördüm. Birde kendine aşırı güvenen, problemi arabanın yaratacağını düşünemeyen şöförler.
Nasıl geri döneceğim diye düşünürken ters yoldan gelen otobüs imdadıma yetişti. Bu derin göleti otobüs yardımıyla geçebildim. Sular ise son resimde göründüğü üzere otobüsün içine kadar ulaştı.

Tabi ki ölen insanları, yaşanan maddi kayıpları düşündüğümüzde benim en fazla paçalarımın ıslanması çok önemlide değil. Fakat ben bu gün ankaranın benzer bir yağmura ne kadar dayanıklı olduğunu gördüm. Ne kadar ucuz bir hayatlarımız var bunu gördüm. Lastik çizmelerin gerekliliğini farkettim.

İzin verirseniz size de göstermek istedim

sınav sonrası

2009-09-05T15:52:00.002+03:00

Uzun süredir her ne kadar ciddi olarak göstermesem de içimde hafif bir sınav sıkıntısı vardı. Malum hayatımda ilk defa bütünleme sınavına girdim. Yok notlarımla hava atmıyorum bizim gazide bu sınavdan yok. Neyse ki açık öğretim de varmış.

Bu gün sabah sınav sağ olsun saat 7.30 da kalktım. Çok fazla bir şey hatırlamıyorum açıkçası çünkü bu son zamanların uyanma saatime göre oldukça erken. Rahat daha 3 saat daha uykum vardı. Gerçi bu kadar nereye uyuyorum anlayamadım bir türlü. Bu arada bu günlerde ilginç kabuslar görüyorum. Neyse şimdilik bunları sınav stresine bağlayabiliriz diye düşünmekteyim. Yoksa kaç kişi şeytanın kendini ele geçirdiğini görür rüyasında.

Sabah 7.30 da kalkmamdan bahsetmişken nedenini de anlatayım. Önce açıkça söyleyeyim sabah ders falan çalışmadım. Fakat endüstri mühendisliğine ne kadar ihtiyacımız olduğunu bir kez daha anladım. Topu topu 40 dakikalık sınav(30. dakikada çıktım. Soruları iki defa çözmüştüm dahada yapacak bir şey yoktu) için 1 saat 15 dakikaya yakın yol gittim. İlk önce metro ile akköprüye, sonra dolmuş ile cevizlidereye. Cevizlidere neresi diyebilirsiniz, kavaklısı olur da cevizlisi olmaz mı? Taa balgatta.
Bu işin endüstri mühendisliği nerde derseniz, sınavın ayarlanışı bir çok boşa kaynak kullanımı yaratıyor. Mesela sınav batıkentte olsaydı en fazla 15 dakikada yetişebilirdim. Buda bana git gel 2 saatlik bir süre kazandırırdı. Ayrıca gidiş dönüş yolda harcadığım 5 lira 60 kuruş ile 5 simit 1 sakız alabilir, alıp verip ekonomiye can verebilirdim. Gerçi o da başlı başına bir blog konusu. (Gerçi burada sadece veren konumundayım, kimse bana bişey vermiyor)

Neyse sonuç olarak sınav bitti. Umutluyum, Önemli olan katılmaktı. Artık önümüzde maçlara bakacağız. Her ne kadar bugünü maddi ve vakti olarak zararla kapamış olsamda daha kötü olabilirdi. Es kaza gölbaşı falan çıkardı sınav yerim.

Tabi benim hayatımın anormal ve non-profit düzeni bu noktadan sonra ferahlamıyor. Uzun zamandır yerine getirmediğim ubuntu wiki görevlerim ağırlık kazanıyor. Unutmadan, hala tamamlamam gereken bir staj raporum var.

sessiz sedasız

2009-08-30T15:07:00.005+03:00

Bu aralar pek sesim çıkmıyor sanırım. Baksanıza tatilden geleli kaç zaman olmuş bir yazı daha yazmamışım. Gerçi dün facebook a bir şeyler karaladım.

Bir yandan açık öğretim sınavına çalışmaya çalışırken, bir yandan da kitap okuyorum bu aralar. Genelde pek kitap okuyan biri olarak bilinmesem de son hafta iki kitabı bitirerek bu gün 3. kitaba başladım. Kitap dediysem dünya klasikleri falan değil. şimdiye kadar alacakaranlık ve yeniay.
Şimdi izninizle ileride beni araştırmaya kalkabilecek insan kaynakları uzmanına da bir şeyler söylemek istiyorum.

Sayın potansiyel iş arkadaşım. Bende herkes gibi kitap okur, sinemaya giderim. Daha doğrusu genelde programlama, bilgisayar tarzı kitaplar okur, filmleri internetten indiririm. Asosyal olabilirim, ama şirketiniz için iyi bir eleman olacağımdan emin olabilirsiniz.

Bu aralar hayatımda büyük etkileşimler olmadığı için bu yazıyı burada bitireceğim. Bu arada ekşi sözlükte çaylak sırasında hala 57328. sıradayım. Ben zaten böyle istemiştim.

Bir tatilin ardından

2009-08-18T09:29:00.009+03:00

23 Temmuzda başladığım gezme, tozma faaliyetlerini bugün bitirdim. Acısıyla, tatlısıyla ve sinir harbi durumlarıyla bir çokta anı edindim. Ama ne diyeyim, çok iyi geldi bu tatil.

Dün akşam eve dönünce fark ettim ki insanın evi gibisi yok. Kendi yatağım, kendi yastığım, kendi adsl'im... Evet adsl'i bile özlemişim. Ne sürünmüşüm tatilde çay bahçesinin wireless modemlerinde. Daha kullanmaya fırsat bulamamış olsam da 1940x400 piksel çözünürlükte karşımda göz kırpıyor bana. Uyuşturucuyu bırakmaya çalışan insan gibi direniyorum şu an.

Öncelikle tatilin bitişinden bahsetmem gerekirse otobüs yolculuğumdan hiç memnun kalmadım. Her zaman tercih ettiğim firmada yer bulamayınca Metro (sevdiğim firmayı reklam olmasın diye vermiyorum. ama karalama kampanyası isimsiz olmaz.) firmasından bilet aldım. Ne yaparsın denize düşün yılana sarılır.
Firma uzun eziyetler ile Ankara'ya getirdi. Benim cnbc-e, discovery, comedy smart, fx gibi kanallara alışmış gözlerim 10 saat Türk kanallarına maruz kaldı. Askerli ve taksi duraklı bir dizi izledim. İkiside mesaj doluydu. Hatta bir bölüme bu kadar mesaj sıkıştırabilen senaristleri cidden merak ettim.
Ayrıca hostumuz hasta idi. Eğer domuz gribi geçiriyorsa şu an potansiyel domuz gribiyim. İşin en acı tarafı ise Eskişehir'de host değişiminde duyduğum cümle. 10 saat yolculuğu 2 çay bir kek ile geçiştiren firmanın hostu, host değiştirirken yeni elemana sadece Eskişehir'den binenlere kek ver gerisine verme dedi. Hayır yanlış anlaşılmasın gözüm kekte değil(zaten matah bir kekte değildi) bana verilen değerde.

Tabi tatilden geriye kalan sadece otobüs yolculuğu değildi. Ne yalan söyleyeyim: 2.5 GB'lık video ve fotoğraf çekmişim. Sanırım fotoğraf makinesini cepte taşımak yanlış bir alışkanlık.
Bazılarını cidden büyük zevk alarak çektim. Örneğin muhtemelen hiç kitap okumayan birinin hazırladığı kitapçı afişi.

İlerleyen günlerde eklemek üzere bir kaç ilginç fotoğraf daha var elimde. Ama hepsini ziyan etmeyeyim düşüncesindeyim.

bitti..

2009-08-15T12:44:00.000+03:00

Tatil bitiyor. Salı günü görüşürüz....

internetsiz hayat

2009-07-27T11:34:00.004+03:00

Malum şu tatil günleri: deniz kum sıcak. Bir elim yağda bir elim balda misali.

Tek eksik internet. Gerçi şimdi çay bahçesinin internetini kullanarak işi ucuza hallettim. Yaşasın wireless... Fakat ne yazık ki evde çekmiyor.

Bu tatilde farkettiğim en önemi şey interneti iletişimde ne kadar çok kullandığım. Maillerim birikmiş, asosyal olmuşum. Neyse ki tarayıcım 8 sekmeyi birden açarak bana kıyak geçti. Tek üzüntüm internet kullanabileceğim zamanın 1 saat 36 dakika ile sınırlı kalmış olması. Malum bilgisayar pili.

Bu arada bir kaç tanede ilginç öğe göstermek lazım. Malum sen 11 saat yol gittinde ot gibi mi yaşadın demeyin. Aşağıdaki görüntü iskelenin başlangıcında. Nedenini anlammış sormuş araştırmış değilim.

Hani yunanlılar egede hak iddia ediyorlarda bu kadar olduğunu sanmıyorum.

Neyse bu aralar pek bir değişiklik olmadığından cümlelerimi kısa kessem iyi olacak. Yoksa saçmalayıp duracağım. Zaten internet için 1 saat 19 dakikam kalmış.

Nihayet tatil

2009-07-21T15:04:00.002+03:00

Nihayet tatil vakti geldi. İki yılın ardından tatil yapmış olacağım. Gerçi dün İstanbul'da deniz gördüm. Ama yetmedi. Hatta boğaz köprüsünden geçtim. Yinede ırgalamadı.

Neyse 25 saat içerisinde 14 saat yol gidip gelerek yaptığım yolculuk gece yarısı saat 01.00 da 30 dakika boyunca eve yürümemle son buldu. Neyse ki antrenmanlı olduğum bolca yürüdüğüm bir yoldu. Fazla rahatsız etmedi. Gecenin bu saatinde kim olur derken 4 büfeci, 1 kokoreççi, 2 kokoreççi müşterisi gördüm. İşin garibi o saatte herkes birbirine terörist görmüş gibi bakıyor. tabi bu25 saatin her saati tahmini olarak 2 TL ye mal oldu bana.

Dünü bırakırsak, bugünü atlar yarına gelirsek: Sabah tekrar uzun bir yolculuğu çıkıyorum. Tahminlerim 11 saat süreceği yönünde. Bir de hiç tanımadığın bir insanla yayana gitmek. Dualarım yan koltuğun boş olması için, ama bende şans yok. bütün otobüs boş olsa yine yanımdaki koltuğu satarlar. Nedense bu yanımdaki koltuğa oturanlarda da vahşi bir konuşma özlemi oluyor. Geçen seferki amcanın çok ilgisini çekmişti sudoku. Hayır madem biliyorsun yardım et. Olmadı başka yere bak.

Otobüs yolculuklarının bir diğer anormal tarafı ise gazete dağıtımı. ekseri olarak gazetemi kitabımı sudokumu alır binerim otobüse. Abilerim ablalarım tarzı satış başladığı sırada da çıkartır okurum. Fakat nedense normal hayatında eline gazete geçtiğini düşünmediğim insanlar otobüste dağıtılan ender sayıdaki gazeteye talip okur. sayfalarının kaymasına neden olur, yırtarlar. Abicim okuyamıyorum okunmuş gazeteyi. Alıp ön ve arka sayfayı okuyup, arka sayfa güzeline bakıp bırakacaksan en azından ver önce ben okuyayım.

Bu arada bu gün farkettim ki dünün hareketlilği ve çalışmasından çantamı hazırlamadım. Daha çantama konacak laptop, fotograf makinesi(zenit'i götüremiyorum), sağlık karnesi, bilumum kablolar, mp3 çalar, sağlık karnesi, bilet, sudoku gibi bilumum nesneler var. Aslında buraya yazmama gerek yoktu biliyorum ama liste niyetine yazıyorum aklıma gelmişten. Ha birde traş makinesi var.

Hayatımda olan değişiklikleri haber vermişken atlamayayım. Bir arkadaşa benden ekşi sözlük yazarı olur mu dedim. Çok iyi olur dedi. Girdim 10'tane yazdım. Çaylaklığımın onaylanması için 56908 kişi varmış sırada. Odeğil sıra bir artıyor bir azalıyor. Herhalde araya kaynak yapan falan var.

Şimdi tatile gidiyor biz ne okuyacaz diye düşünüyorsanız üzülmeyin. İnternet kafeleri var.

Staj bitsin tatil gelsin.

2009-07-17T10:06:00.002+03:00

Bugün staj bitiyor. İçimde buruk bir özlem son kez bu akşam ayrılacağız. Garip gelebilir. Ama çok alışmıştım. Her sabah erken kalk, soru sorarak insanları bıktır. Bir model kur. Bezetim modeli sonrası rapor elemanı yüzde 5 bile çalışıyor de. Çok özleyeceğim.

Diğer yandan yaz tatili. Sık sık düşlerini kuruyordum. Sanırım iki senedir tatil yapmamış olmak bende çok etki yaratmış. Kendimi durup durup tatil planları yaparken buluyordum. Bu gün akşam saat 18.00 itibariyle staj bitiyor. Aslında bir geri sayım aracıda kurmuştum bilgisayara ama sonradan kaldırdım. Daha doğrusu dün kaldırdım.

İlk yolculuğa 19 temmuzda çıkıyorum. 2 günlüğüne bir istanbul yapıp bazı şeyleri protesto ettikten sonra tekrar ankaraya dönüp, sonra nihayet nenemin yazlığına gitmek için fırsat bulacağım. Eğer boş vaktiniz çok benim yazılarımı okuyarak zaman geçiriyorsanız birz sıkılabilirsiniz bu arada.

Bugün söyleyeceklerim bu kadar. Biraz blog okuyup, biraz forumlara takılıp akşamda stajı bitireceğim.

2009-07-12T20:55:00.002+03:00

Bu gün bu blog yazılarına bir kaç kere gidip geldim. Nedense içimde bir şeyler yazma isteği olmasına rağmen yazacak bir şey bulamadım. Tabi bu herşeyin mükemmel olmasından dolayı değil. Aslına bakarsanız hali hazırda bekleyen bir yazıda var ama nedense çok güçlü olmadığı için taslak durumunda bırakıyorum.

Bu gün google blog aramasında biraz blog araması yaptım. Bazı ilginç bloglara da rast geldim. Hatta benim host dosyama link vermiş. Açıkçası epey mutlu oldum diyebilirim.

Bu yazıda biraz konudan konuya atlayacağım. Bu gezdiğim bloglar googlefight diye bir site farkettim. Google arama sonuçlarını sayıyor sanırım. Hemen denedim. Canosayan ve Adnan Oktar kelimelerini dövüştürdüm. Site herhangi bir cevap veremedi. Bunun benim çok meşhur olduğumdan mı yoksa Adnan Oktar'ın o site içinde yasağı olduğundan mı kaynaklandığı konusunda bir fikrim yok. Eğer denemek isterseniz şu adresten siteye ulaşabilirsiniz.

Sonrasında baktım boş boş oturuyorum, google da ellerini kavuşturmuş hizmet vermeye can atıyor aklıma eski lise arkadaşlarım geldi. Şunları bir aratayım google'da dedim. Sonra ne kadar kötü bir arkadaş olduğumu farkettim. Bir çoğunun adı ve soyadını hatırlayamadım. Fakat ne mantıksa sınıftaki yerlerini hatırladım. Ama kötü arkadaş olmayı kendime yediremeyip, aslında onlarla arkadaş olmadığım için adlarını hatırlamadığıma ikna oldum.

Geçen günde facebookta hiç tanımadığım birisiyle arkadaş olduğumu öğrendim. Sorduğumda ise onunda beni tanımadığını öğrendim. Sonra bir düşünce sardı beni. Acaba ben tanımıyorum dediğim için mi O'da tanımıyorum dedi? Yoksa facebook çöpçatanlık mı yapmaya başladı. Bu yazı facebookta çıkacağından buradan sesleneyim. Arkadışm (kim olduğunu biliyorsun sen) eğer sen beni tanıyorsan valla kusura bakma.

Bir diğer konuya zıplar isek cnbc-e şu ara gözümde çok güzel bir kanal oldu. Bol bol izliyorum kendisini. Gerçi doğan abi tuttuğu istatislikler ile bunun farkındadır ama ben buradan söyleyeyim. Dün sağ olsunlar, Terminator: Sarah Connor Chronicles'ı 4 bölüm üst üste vererek beni çok memnun ettiler. Hatta bu gün o dört bölümüde tekrar verdiler. İki tekrarıda izledim. Sonra sormadan edemedim. Skynet linux çekirdeği üzerine mi kurulu yoksa windows uygulaması mı? Böyle hatalar yapmasını windows uygulaması olmasına bağlıyorum gerçi.

Bu yaz sosyal ortamlara bolca kapıldım. Stajda geçen boş saatlerin bana faydası twitter ve friendfeed oldu. Sağ tarafta simgeleri görünüyor.(eğer kara kara görünüyorlarsa muhtemelen internet explorer 6 kullanıyorsun, sistemini güncellemen manalı olur.)(Eğer sağda nottakiler diye bir yer görüyorsan sen facebooktasın, yazının orjinal yeri şurası) Twitter da da tanımadığım insanlar bana abone oldu. Hele birinin resmine google görsellerde sexy aramsı ile ulaşabileceğinize emin olduğum bir resim. Tahminim arkadaşın istatistik çalışması yaparak hangi kelimelerin sık kullanıldığını sayan bir bot olduğu yönünde.

Yazacak bir şey yok derken daldan dala gezerek bir çok şey yazdım. İşin ilginci sende buraya kadar okudun. Gerçi bende takıntıdır. Okuduğum kitapların hiç manalı gelmese de önce bir son sayfasını okurum.

Bu yazı toparlama bir yazı olduğundan bir de sosyal mesajın faydalı olacağı kanısındayım: Virüs gribi 40 yılda bir büyük değişimler geçirerek bir salgına neden olmakta imiş. Son salgından bu yanada 40 yıl geçmiş. O yüzden otobüste, metroda, sokakta, evde, apartmanda ve bilumum çeşitli yerde lütfen elinize öksürüp, hapşırıp, tıksırıp bir yerlere dokunmayın. Eğer karşılaştığımızda elinizi sıkmazsamda alınmayın. Bilinki bu elime öksürmüş, hapşırmış yada tıksırmış olabileceğimdendir.

internette top koşturmak

2009-07-05T14:56:00.000+03:00

Yazın sıkıcılaşan hayatta insan yapacak bir şeyler arıyor. İşte bende böyle bir sıkıntı içerisinde, o siteden bu siteye geçerken bir futbol oyununa katıldım. Hani şu menejerlik oyunlarının internet üstünden olanı.

Oyun basit. En kolay anlatımla en iyi oyuncu kombinasyonu oyunu kazanıyor. her oyuncu farklı güçte. Ayrıca her oyuncunun oynadığı lokasyona göre 4 farklı güç seviyesi var. 20 oyuncum var. Bende ilkin normal bir insan gibi oyuncu seçimi yaptım maç için. Bu arada maç saat 17.00 da takım gücüm 632,8.

Fakat sanırım ben oyuncu seçimi işini biraz abarttım. İlk önce oyuncuların bilgilrini bir hesap tablosuna aldım. Ortalamaları hesaplatarak bu ortalamaları belli çarpanlarla çarptım. Koşull biçimlendirme ekleyerek ortalama ve çarpan değerinin çarpımından daha güçlü olan oyuncuları işaretlettirdim.

Eminim yukarıdaki metot size oldukça ideal gibi geldi. Ama bana gelmedi. Yöneylem Araştırmaları dersi geldi aklıma. Ayıptır söylemesi, sonuçta yöneylem 3 dersinden baile geçmişliğim var bu alemde, Markov zinciri yapıyorsam takımın gücünü maksimum yapacak bir modeli de yazarım.

Nitekim yazdım da. 64 değişkenli bir model yazdım. Lindo 6.1 ile modeli de çözdüm. Gerçi 64 değişkenin bir kısmını yanlış yazdığım için ilk önce model çözümsüz olduğunu söyledi. Hani senin takım kazanamaz zaten der gibiydi. Sorunları halledince 20 kısıtlı 64 değişkenli maksimizasyon modelim çalıştı.

Böylece yöneylemi okul haricinde bir yerde kullanmış oldum. Gerçi çözen programdı. 2 sn de çözdü. Elle çözümüm ise 1 haftayı bulabilirdi.

Sonra ne mi oldu. Beş oyuncu daha aldım takıma. Modelin yeni baştan yazılması gerekti. Üşendim. Sezgisel metoda döndüm. Belki bir daha sıkılırsam modeli tekrar kurarım. Ama bu maçta değil.

evlenme teklifi

2009-07-02T10:20:00.000+03:00

Filmlerin, özellikle romantik komedilerin, vazgeçilmez anlarıdır evlenme teklifleri ve nikah törenleri. Tabi her ülkenin ki kendine göre. Bizim filmlerde ayağına bas sloganları, geçerken, amerikan filmlerinde, gelini öpebilirsiniz cümlelerini duyarız. Tam emin olmamakla beraber Brezilya dizilerinde ise bu işlemlerin 3 sezon sürdüğünü düşünüyorum.

Benim merak ettiğim neden bu kadar büyütüldükleri nu evlilik tekliflerinin? Şakayla da olsa ilk evlilik teklifimi lise 2. sınıfta, doğruluk mu cesaret mi denen oyunda yapmıştım. Hiç etkileyici değildi benim için. Karşı taraftaki şahıs ile pek görüşmediğim için kendisinin fikirlerini iletemeyeceğim ama hatırladığım kadarıyla bayılmamıştı

Merak ettiğim gerçek hayatta kaç kişi karşı cinsten biri ile çarpışıp, kitaplarını devirdiği için evlendi. Sağda solda var mı yüzüğü pastanın içinden çıkan. postayı geçtim, şarabın dibinden, hatta şarabı geçtim bir bardak soğuk suyun içinden çıkan.

Açıkçası benim çevremde yok. Peki sizin çevrenizde de yoksa nereden çıkıyor, bu romantik çarpışmalar. Hayır sırf denemek için yolda yürüyen insanlara mı çarpsam diye düşünmüyor da değilim.

Bu tarz konularda aklıma önemli bir savım geliyor. Beşik kertmesi geri gelmeli, Bu kontör, zaman gibi bir çok konuda tasarruf sağlayacaktır. Görüyorsunuz ya endüstri mühendisliği damarlarımda akıyor.

içimizdeki yabani

2009-06-29T11:00:00.000+03:00

Ayıptır söylemesi dün tatili bulunca teyzemlerin evin bahçesinde mangal yaktık. Karnımızı ateşte pişen yiyiceklerle doyurduk. Çocuk olmayıp, yaştan dolayı emekli olmamış kişi olarakta pişirme görevi bana düştü.

O an gerçekten çok ilgimi çekti. Sonuç olarak insanı hayvanlardan ayıran en önemli özellik alet kullanabilmesi. Bazı hayvanlarında alet kullanmasına rağmen insanınki daha bir gelişmiş durumda. Mesela elektrikli pişiriciler, doğalgazlı, tüplü ocaklar var. Hatta uzay yolu teknolojisi mikrodalga fırınlarımız var. Fakat biz hala ateş yakıp yemek pişiriyoruz.

Sonuç olarak uzunca bir zamandır insan olarak pişmiş besin tüketiyoruz. Gerçi adını bilmediğim ama pişmiş yemeklerin sağlığımızı bozduğunu düşünen bir insanda var. Bu pişirme işlemini neden ateşte yapmak bize bir keyif veriyor.

Bu durumu ben sadece içimizdeki doğa adamı, yabani ile açıklayabiliyorum. İçimizde sadece çocuk olacak değil ya. Zaten bazı insanlara baktığımızda içindeki yabaniyi görmekte daha kolay.

Sonuç olarak şudur ki, ben içimdeki yabaniyi geçte olsa farkettim. Çocuktan önce...

staj

2009-06-24T16:52:00.001+03:00

Üniversitede öğrenci tayfasının en büyük yaz aktivitesi benim içinde başladı. Yok yaz okulu değil staj sezonu. Bu sezonda bir gayretle staj yapmaya başladık.

İki yıla yakın tatil yapmanın, tatil yapmamayı bırakın denizi, sizi bırakıp giden ailenizin tatil fotograflarında görmenin verdiği sıkıntı ile stajın sonunu bekliyorum.
Dün ikinci gündü ve hesapladım. İlk iki gün gibi 15 tane kaldı. Eğer bu günüde sayarsak bunun gibi 10 sefer daha yapacağım.

Aslında merak ettiğim bu stajların gerçekten bana bir faydası dokunuyor mu? Geçen sene ki stajımı muhasebe ile aynı alanda yapmama rağmen, açıköğretim genel muhasebeden kaldım. Bana bu stajların tek faydası okulda şu dediklerinde hım evet öyleydi diyorum.

Ayrıca yapılan stajların, stajı yapmaya zorlayanın gözündeki değeri de önemli. Örneğin geçen sene el emeği göz nuru oturup yazdığım, firmanın talepleri doğrultusunda üç defa değiştirdiğim rapor acaba okundumu merak ediyorum. Sanırım en fazla kalınlık ölçmüş ve insan kaynaklarının yalayıp kapatığı zarfı açmışlardır. eğer bu konuda bir zaman etüdü yaparsak ölçüm ve zarf açıp göz gezdirme faaliyetleri 5 dakika sürerse 240 öğrencide bu 1200 dakika eder. Oda 20 saat. Günlük mesai 8 saat ise 2,5 gün. Benim yazmak için harcadığım sürenin 10 da biri..

sonuç olarak bütün bu olayların sonucu, benim staj ile geçen temmuz ayım ve rapor yazmakla geçen bilgisayar başı saatlerim.

Bu arada twitter'e baktım geçenlerde. Çok basit geldi gözüme. Dedim ben bunu kendim yaparım, alan adımıda koyarım. İstersemde 141 karakter yazarım. Yakında bir deneme sürümü yapmayı düşünüyorum.

şu hayatta endüstri mühendisi olmak.

2009-06-21T11:54:00.000+03:00

Kime endüstri mühendisliği okuduğumu söylesem, aman ne iyi ne güzel çok iş var sözleri dönüyor. Hatta tek işi gücü koca ve karı(karı kaba gelmiş olabilir. ama nikah memuru bile karı koca ilan ediyor.) bulma programları izleyen teyzeler bile bizim mesleğin iş koşulları konusunda bilgili. Hal böyle olunca bana tek düşende evet demek oluyor.

Bizim meslek öyle göründüğü gibi değil aslında. İş etüü çalışması yapmak için başvurduğumuz fabrikada ki planlama mühendisinin dediği gibi, buram buram emperyalizm. Not: İş etüdünden cb ile geçmişim. Ne mesudum.

Şimdi yazıya devam etmeden önce endüstri mühendisliğinin tanımını vereyim size.

"Endüstri Mühendisliği insan, zaman, para, hammadde gibi kıt kaynaklardan oluşan sistemlerin tasarımından, gelişimine, iyileştirilmesine, işletilmesine kadar olan süreçle ilgilenir. Endüstri Mühendisliği' nin temel amacı, bu sistemlerin gelişiminin her safhasında, çeşitli bilimsel metotları kullanarak verimliliği ve üretkenliği artırmaktır." Kaynak: Gazi MMF endüstri

Hal böyle olunca insan her derste nasıl ekonomik olunur onu öğreniyor. Sonra hayatı buna göre şekilleniyor. Sonra bir bakıyorsun her şeye verimlilik hesaplıyorsun. Birgün cadde geçerken kendiside aynı koşullarda olan birine kırmızı ışığın yanması için trafik ışığındaki düğmeye bastı diye kızıyorsun. Neden mi? hesapların 15 aracın boş yolda durması yüzünden harcanan boşa benzin, zaman gibi kıt kaynaklar.

İşin en sinir bozan tarafı ise bütün kıt kaynak fikirlerinin daha okul içerisinde uygulanamamış oluşu. Bir staj işlemi için 8. kata üç yada dört defa çıkarken bu konuda ne kladar laf sayıyorum bir düşünün.

Hal böyle olunca daha bizim bölüm ekonomikliğini sağlayamamışken türkiyeyi bir düşünün. Yaşlı amcalar, teyzeler, otobüste ne bulsakda sohbet etsek diyen bilumum insanların dediğinin aksine, çok da havalı değil bu meslek. Hele final dönemlerin de kafanı çevirdiğin her şey için verimlilik hesaplayıp, Ankara'daki trafik yoğunluğunu zamanında yapılmamış benzetim çalışmaları ile açıklıyor, merkez bankasının yaptığı faiz indirimini makroekonomik ve mikroekonomik olarak yorumluyorsanız hiç iyi değil.

reklam sanatı

2009-06-16T12:38:00.002+03:00

<br>R
Bu ara tatile çıkıp evde oturmamın sonucu mudur nedir reklamlara taktım. Üstteki flash'ı şu adresinden aldım. Açıkçası kalitenin berbat olduğunun bende farkındayım.

Gerçi çok önemli değil zaten reklamda berbat.

Bu tip reklam fikirleri kimlerden çıkıyor gerçekten merak ediyorum. Kötü ajanslardan mı, yoksa iyi bir ajansa dünya para verip işlerini yapmalarına izin vermeyen şirket yöneticilerinden mi?

Şimdi diyeceksiniz ki ne var reklamda anlatayım.

1.Malum mevsim yaz, havalar sıcak. Böyle bir havada bir içeceğin en iyi hangi yanına oynanır? Tabi ki soğuk içilebilirliğine. Şu reklamda limonatanın soğuk içilebileceğine dair tek bilgi var mı? Onun yerine soğuk ifadesi bu reklamı çay, nescafe gibi bilumum içeceklerden daha üst bir sıraya oturturdu.

2. Ev yapımı tadında ibaresi nedir? Limonata kaç farklı stilde yapılır? Hani çay olsa açık, demli olur, nescafe olsa sütsüz sütlü olur da limonata ne değişir. Limon, su şeker. Hani yoksa farklı bir şekilde yapıp bize mi yutturuyor bu firma. Tadı limon gibi olunca yutuyor muyuz?

3. Göbeğin ata ata... Ne alakası var göbek atma ile limonatanın. Hayır göbek atarak limonata içilir mi hiç fikrim yok. Bunun yerine gelebilecek bir sürü şey var. Mesela ter ata ata olur. Denizdeyse kulaç ata ata olur. Vatandaş tiki ise hava ata ata olur(gerçi tiki ise limonata değil ekspresso içer).

4. Ayrıca reklamın bir gerçekçiliği olmalı. hani hayal dünyası bir yere kadar. Hangi birimiz limonata isteyince etraftan koşarak çıkıp gelenler oluyor?Hadi garson koştu geldi diyelim, üniforması sarı mı? Yurdum firmalar sözleşmiş gibi beyaz gömlekli eleman çalıştırır. Hem bana al bu sarı kıyafeti giy müşteriye koşarak git deseler, işi bırakırım. Ne bu bal arası mı?

5. Ayrıca kareografi kötü. O ne öyle perdenin arkasından çıkmalar camdan içeri girmeler. Hem bu dans eden vatandaşların neden kıyafetleri tek renk değil. Evden mi getirdiler? Ayrıca o en soldaki bayan vatandaş pek göbek atıyor gibide durmuyor.

Bir ürün reklamını yapıyorsanız, ürünün özelliklerin oynayın derim. Ne bileyim doğal deyin, serinletici deyin, ferah deyin de göbeği ata ata demeyin.

Şu reklamları gördükten sonra limonata içeceğim varsada artık yok.

yeni tema ve yaz tatili

2009-06-14T19:12:00.000+03:00

Uzunca bir zamandır yeni tema düşüncesindeydim. Hatta o kadar uzun bir zamandır ki artık bu tema bile eski sayılır. Fakat gerek ödevlerden gerek sınavlardan zaman olmuyordu. Sonunda tatile çıkışım ile elim değdi.

Aslında daha görsel birşeyler düşünüyordum. Fakat sade gözüken bir kaç tema görünce düşüncem değişti. Yok dedim bu seferki sade olacak. Sonunda bu aşırı basit tema çıktı ortaya. İşin beğendiğim yönü ise hiç bir resim dosyası içermiyor olması. Sadece birkaç favicon. Onlarda kendi sitelerinden.

Asıl bir güzellik ise nihayet 3. sınıfın bitmiş olması. Bu sene ciddi anlamda yorulmuşum. Sabahları bir yere gitmeyeceğimi bilerek, alarm kurmadan kalkmak çok güzel bir duygu imiş, çok özlemişim. Gerçi 6 gün sonra staj başlıyor.

Bu arada hala neden blog yazısını yazamadım. Pek söyleyecek bir şey gelmedi aklıma. Eğer 3 gün içinde toparlayamazsam kaldıracağım. Ama güzel bir iletişim formum oldu. tabi çalışıyorsa..

Bir reklam, bir kaç fikir

2009-06-09T18:52:00.004+03:00

Hayatımda hiç uçağa binmedim. Belki kısmetse ileride. Ama bu first class reklamları çok dokunuyor bana. Neden mi? Açıklayayım:

Yanlış hatırlamıyorsam son zamanlarda ülkemiz büyük bir kriz ile sallandı. Bir çok kişi işsiz kaldı, fabrikalar kapandı. Bu yüzden intihar ednler oldu. Ama sanırım thy bu krizden etkilenenleri unutmuş. Dahası görmezden gelmiş.

Ülkede bırakın hava alanının kapsından girmeyi(ben girdim), gökyüzünde uçağı seyrek görenler var. Böyle bir ülkede kaç kişi first class ile yolculuk yapabilecek. O değil burası sucuk reklamlarını gündüz kuşağında yasaklayan bir ülke. Hadi sucuğu bir almazsın, iki almazsın. First class bu sakız mı mübarek.

Kişisel fikrim thy nin bu reklamının tam bir saçmalık. Zaten first class ile yolculuk yapan kaç kişi var ülkemizde. Böyle paraları harcayıp reklam filmi çekeceklerine keşke mail atsalarmış büyük şirketlere.

Gerçi hava alanında deve kesen zihniyetten de bu beklenir.

Benim asıl sorunum reklamlarla. Ama peşini bıraktım. Zamanında bamya yenir mi gibi bir şey diyen bir reklam vardı. Tabi alemin doğrusu benim ya, reklam özdenetime şikayet ettim. Gelen cevap ise şöyle oldu:

Can bey çocukların yemek istemediği yemekler vardır. bamyada bunlardan biridir.

ve benzetimin sonu

2009-06-06T22:14:00.002+03:00

Şu sayfada benzetim ödevinden bahsetmiştim. Aslında okulda çoğu insan bu ödevlere "proje" diyerek önemini arttırma yoluna gidiyor. Ama bu sadece tüketici rantı. Neyse konumuza dönersek nihayet bu benzetim ödevini bitirdim. Aslında oda beni bitirdi.

Geçen gün okulda espri arasında arkadaşlara takıldım. İlkokulda oku diye ödev verirlerdi hiç yapmazdım dedim. Sanırım onun cezasını çektim bu gün. Meğerse ne sinir bozucu ödevmiş bu. Keşke ilkokuldaki oku ödevlerini yapsaydım.

Meğerse Arena ile benzetmek işin kolay yanı imiş. Alternatif sistemlerin karşılaştırılması kafamı iyice bulandırdı. Geçen seneki istatistik hocamı andım: Fevzi Kutay Valla ne güzel öğretmiş bize varyansı. Bu gün bile kulaklarımda: Ortalamadan fark karelerin ortalaması.

Bu arada birde üzücü sayılabilecek bir haber aldım diyeyim. Google pages zaten kapanacağını söyleyerek uyarmıştı. Bu gün mail atmışlar. Oradaki javascript dosyalarımı almamı öneriyorlar. 22 sinde benim için fişi çekiyorlarmış. Blog dosyalarım için adisinden bir host bulmam lazım. Yada beni seven bir sponsor.

Bir de arkadaşlardan birinin blog açacağını öğrendim. İçten içe seviniyorum. Çünkü yorumlarla canından bezdireceğim kendisini biraz.

Bu arada friendfeed'e katıldım ama bir yere vardığını düşünmüyorum.

2009-06-01T12:43:00.004+03:00

Harddiskim derinliklerinden çıkıp gelen bir video. Sanırım oraya atılalı 2-3 sene oluyor.Bakınca insanlar ne kadar yaratıcı dediğim bir video

Bu arada buda bu blogdaki ilk video

çocukların mitingi

2009-05-30T14:00:00.011+03:00

Bu ne zamandır çekmeyi isteyipte bir türlü kısmet olmayan bir resim grubu. Bu benden daha yaşlı bir park. Çocukluğumun bir zamanında çevresinde oturduk. Dedem bir zamanlar bu parkta gezerdi. Annemlerin Anlattıklarına görede bir zamanlar çok daha büyükmüş.

Buda işte bu eski parkın eski heykeli. Sanırım park kadar eski. Aslında çok da dikkat çekmeyen bir heykel. Benim deyişimle çocukların mitingi.

Tabi ben hatırlamıyorum ama bizimkilerin dediğine göre çocukların şimdi slogan atar gibi havaya kaldırdıkları yumrukları bir zamanlar ucunda ışıklar olan renkli balonlar tutuyormuş. Fakat balonlar tabiki bizim halkın vandalizmine yenik düşmüş. Şimdi ise daha farklı bir görüntü çiziyor. Şahsi kanaatim şimdi daha güzel olduğu.

benzetim

2009-05-28T09:15:00.003+03:00

İki gündür bir benzetim modeli üzerinde uğraşıyoruz arkadaşlarla. Uğraşıyoruz dediysem istekli değil ödev olarak. Bir yandanda diğer gruplarla yardımlaşıp tabiri caiz ise programı öğrenmek için çırpınıyoruz.

Epey dert yandım artık yazıya geçeyim. Şu benzetim gerçekten önemli olduğuna inanarak öğrendiğim bir şey oldu. Bu güne kadar matematiksel modellerin gerçekçiliğine inanmamış biri olarak sistemleri çözüyordum. Ama benzetim bambaşka bir kapı imiş.

Modele bu kadar uğraşıyoruz fakat işin ironik yönü modellediğimiz soruyu en başta bizim yazmamız. Daha sonra asistan zorlaştırdı. Fakat zorlaştırılınca pek alakamız kalmadı soru ile. Kısaca anlatmam gerekirse, bir market modeli kuruyoruz. Amacımız market içerisindeki en iyi yerleşim düzenini bulmak. Bir alanının diğerinden sonra gelmesinin alışverişi ne kadar etkileyeceğini hesaplamak. Buradan söylemek istemiyordum ama modelin asıl amacı müşteriyi ne kadar fazla alışverişe yönlendirip para kazanırız modeli bizimki.

Şuan için model çalışıyor. Fakat bazı şeylerin düzeltilmesi lazım. örneğin kodlamalar ve anahtarlar sadece bizim grubun anlayacağı türde. Biraz daha geliştirip ödevi teslim edince internette yayınlamayı düşünüyorum. Çünkü artık kendime öyle bir misyon edindim. Yaptığım ödevleri yayınlayacağım.

Neyse beni şimdi başka bir ödev daha bekler. Ama bu konuya geri döneceğim gibi. Yazında cep telefonu konuşmalarımı en düşük ücrete yaptıracak tarifeyi seçmek için bir model yazacağım.

tez yazım formatı

2009-05-24T21:12:00.003+03:00

Bir süredir hayatım projelerin son raporlarını yazmakla geçiyor. Her ne kadar proje kelimesi havalı dursa da aslında oldukça sıkıcı. Özellikle tatil günlerinde fabrikaya gidiyor, akşamları televizyonda izleyebileceğin programlar, İnternet'te takılabileceğiniz siteler varken.

Bu projeleri yazarken de gazi üniversitesi mimarlık mühendislik fakültesi tez yazım kılavuzuna uymamız gerekiyor. Eğer merak ederseniz diye buradan indirerek okuyabilirsiniz.

Aslında tez yazım kılavuzu faydalı bir şey. Hani eğer yılda bir kere bir makale yazıyorsanız uyması gerçekten kolay. Fakat benim sinirimi bozan şey çok sık kullanıyor olmam. Dahası tez yazım kılavuzunun, tez yazım kılavuzuna göre yazılmamış olması. Örneğin eğer öss sıkıntısı çeken biri iseniz bakalım şu üniversiteye kapağı atmış ama beğenmeyen neyi beğenmiyor diye kılavuzu indirdiyseniz sizde göreceksiniz ki sol kenardan 4 cm boşluk bırakılmamış.

Daha kötüsü bu tez yazım kılavuzu alışkanlık yapıyor. Aslında işleri zorlaştırmasına rağmen artık o şekilde görünmedikçe beğenemiyorum. Mesela sırf bu gün gerekmediği halde proje ödevimi tez yazım formatında yazdım.

İşin en ilginç bölümlerinde biri ise teşekkür bölümü. Hani kitapların ithafı gibi. Sanki ne ki? Alt tarafı bir proje ama biz sanki dünyayı kurtarırken destek olmuşlar gibi teşekkür ediyoruz. Aslında burası sadece hocalara yalakalık kısmı olarak işe yarıyor. Yoksa yayında ve yapımda emeği geçenlere teşekkür edip, çevre illerde yaşayan akrabalara selam göndermiyoruz.

Neyse bu kadar çekiştirdim bu formatı. Yakın zamanda bir tema oluşturup tez yazım formatına göre blog tutarsam sakın şaşırmayın. Aslında iyi bir fikirde olabilir. Yazması kolau bir tema olur.

üste para veren işletim sistemi

2009-05-21T22:09:00.002+03:00

Büyük bir ihtimalle microsoft'a işletim sistemi için para ödeyen bir kesimdensiniz. Yada LegalXP ile orjinal windowsum var ayağına yatanlardan.

Aslında bende son zamana kadar legalxp tayfasında idim. En son 10 sene kadar önce windows 98 almıştım. Gerçi 98 benim ilk göz ağrım diyebilirim. Kendisi ilk işletim sistemimdi. Bilgisayarı ise windows 95 üzerinde öğrenmiştim.

Sanırım bir 10 yıldır bilgisayarla tanışıyorum. Bunun büyük bir devresi windows ile geçti. Hatta ilk 8 yıl windowsa bir alternatif olduğunu bile bilmiyordum. Neyseki sonradan doğru yolu buldum.

Şimdi bunun başlıkla ne alakası var diyeceksiniz. Ana konuya döneyim. Bu gün yurtdışından bir zarf aldım. İngiltere kaynaklı. İçinden ise iki tane cd çıktı. Gerçi çıkmasını bekliyordum çünkü ben istemiştim.

Bu gün ubuntu 9.04 cdlerim geldi. Sevinçliyim. Mutluyum.

Windows dediğimiz yazılıma dolarlar ödeniyor. Bir cd alınıyor. Es kaza cdnizi kaybettiğim deseniz, yenisini almak için bile bir sürü prosedür var. Fakat bu gün tamamen bedava olan bir işletim sistemi, benden 5 kuruş talep etmeden, sadece adımı adresimi ve isteğimi belirttiğim için bana cd gönderiyor.

İşte artık bu yüzden linux kullanıyorum. Zaten amaç cd'nin kabında da yazıyor. Para ile aldığınız windows cdsi size içeriğin telif hakkının kendinde olduğunu başkasına vermemenizi söylerken, bu cd de istediğiiz gibi pğaylaşabileceğiniz yazıyor.

Uzun boylu cüceler

2009-05-16T21:14:00.002+03:00

Bu ara biraz yoğunum yine. Ama bir şarkı sözü ekleyeyim bloga

Ey cüceler cüceler uzun boylu cüceler
Cücelerle doludur uzun uzun geceler

Bazan şirket yönetir bazan ülkeler onun
Bazan seni beğenmez çalım satar cüceler

Barlara tüneyenler sonradadn türeyenler
Durmadan üreyenler ah cüceler cüceler

Boyları fidan gibi akıl ise mercimek
Cehaletse diz boyu ah cüceler cüceler

İtişir kakışırlar kıskanır sataşırlar
Arada kapışırlar ah cüceler cüceler

Uzun uzun elleri kararmış yürekleri
Cücelerle dans eder kendi gibi cüceler

Bu şarkıyı söyledik çocuklar gülsün diye
Cüceler kızsın diye ah cüceler cüceler

Bir kaç kare

2009-05-15T08:42:00.006+03:00

Hayatta çoğu zaman keşke fotograf makinem şimdi yanımda olsaydı derim. Aslında yanımda tşıma imkanım varken taşımıyor olmamsa ayrı bir gariplik. Yanımda bilgisayar taşıyorum ama makineye üşeniyorum.

Neyse bir kaç fotograf yüklemek istedim.

Bu kare benim netbooktan. Sanırım anlaşılmıştır, bir klavye görüntüsü. Bir akşam hem netbook, hemde fotoğraf makinesi kolumun ulaşabileceği bir yerde iken.

Bu ise bir Batıkent akşamı. Çok güzel bir kare değil. ama nedense böyle ışıkların yandığı akşamlar beğeniyorum.

Bu arada kareler zenit değil.

takıntı

2009-05-11T12:04:00.003+03:00

Eskiden beri bazı insanların neden tikleri olduğunu düşünürüm. Onları belirli hareketlere iten nedir bilmeyi isterdim.

Ama fark ettimki bende biraz öyleyim. Ama toplum içinde dikkat çeken tipinden değil. Benim ki beynimin içinde olup, bir yandan akılı mı kemiren cinsinden. hani "acaba" sorularından.

En iyisi örnek vererek açıklamak sanırım. Mesela geçenlerde iki mail adresimden birini diğerine yönlendirdim. Böyle kullanmanın daha basit olacağını düşündüm. Böylece acaba şu mail neredeydi sıkıntısı olmuyor. Yönlendirdiğim günden daha eski olan eskide.
Bu işi yaparken de gmailin pop3 ile mail alma özelliğini kullandım.

Güzelde oldu. istisnasız çalışmasına rağmen, ben yönlendirdiğim adrese bakıp mailleri okuduktan sonra, bir de acaba gelmeyen oldu mu diye eski adresi açıp bakıyorum. Eskiden tek gmail penceresi açıkken şimdi iki tanesi açık.

Bir diğer örnek ise otobüsten inmek için kullanılan inecek düğmeleri. Otobüsten inmeden önce bu düğmeye 3 yada 4 kere basıyorum. Nedense ilk basışımda işe yaramayacağı gibi bir his oluyor içimde. Hele hele başkasının basmış olmasına hiç gücenmiyorum. İlla ben 3 defa basacağım.

Neyse aklıma başka gelince yazarım tekrar. Ama inşallah sadece bu kadardır.

sen neymişsin be google

2009-05-07T19:07:00.004+03:00

Bilenler bilir. Google fazlasıyla severim. Bu sevginin temelinde de sunduğu ücretsiz ama mükemmel servisler var. Böyle deyince beleşçi bir insanmışım gibi anlaşılabilir ama değilim

Blog istatistiklerini inceliyorum sürekli olarak. Servisin gösterebildikleri cidden harika. Tabi şimdi size bu özellikleri anlatmayacağım. Bahsedeceğim nokta bana sağladığı bilgi.

Bu gün istatistikleri kontrol ederken daha önce gördüğüm ama o kadar üstüne gitmediğim bir özelliğin aslında ne kadar faydalı olduğunu gördüm. Oda arama motoru anahtar kelimeleri. Bu güne kadar şu ilginç aramalarla blogumu ziyaret edenler olmuş.

3.sınıf türkçe proje iyilik yap denize at ödevleri
turktelekom kart
sudan
görünümü sil
futbol gazete yazıları
pozometre
facebook çete savaşları paralı mı

İşin daha bir ilginç yönünü de keşfettim. "futbol gazete yazıları" araması cidden ilk olarak benim blogu çıkartıyor.

Sanırım bu noktada tek yapabileceğim şey google ı tebrik etmek. Ama keşke kapatmasalardı google pages i.

Bu arada şuan bir şey fark ettim. Sürekli bir şeyler aramak için kullandığımız google'ın harf renklerini doğru sırasıyla bakmadan kim sayabilir?

uyarı sanatı

2009-05-03T12:35:00.009+03:00

Genelde çevremdekiler ayrıntılara çok dikkat ettiğimi söylüyorlar. Aslında özel bir çaba harcamıyorum. Ama nedense başkalarının görmediği bazı şeyleri görüyorum. Bunun için bir kaç resim eklemeye karar verdim. Bir kaç reklam ve uyarı metni ekleyeyim dedim.

Örneğin bu resim. Okulun tuvaletinden bir kare. Şimdi diyeceksiniz ne var bu resimde hemen söyleyeyim.
Bu dekanlığın hiç işi gücü yok mudur? Tamam tuvaletleri temiz tutalım. Buna diyecek bir şey yok. Ama sırf altına dekanlık yazıldı diye daha mı etkili olacak. Hani sağındakinden solundakinden utanmayıp kullandığı gibi bırakan insan bu yazıya bakıp mı utanacak. Oldu olacak bir de imzalayıp mühürleseydiniz bu kağıtları.

Bu resim ise yenimahalle tapu işlerinden. Derdini pek ala anlatıyor. ama tam bir Türkçe fakiri.

Öncelikle "başvuru" kelimesi o sayfanın ilk satırına kesinlikle sığar. Zaten başvuru tek başına kelimedir. "Baş vuru" şeklinde yazılmaz.

İkinci olarak Türkçe de kısaltmalara gelen ekler kısaltmanın okunuşuna göre çekimlenir. Örneğin tbmm'ne gittim değil TBMM'ye gittim şeklinde yazılır. Bunu zemberek eklentisi bile biliyor. Aynı şeyi saatlere uygulayalım. Ya saat 8 den 12 ye kadar" diyeceğiz. 12.00'e olmaz.

Ayrıca 12.00 dan sonra konması gereken tırnak işareti değil, kesme işaretidir. Tırnak işareti alıntı amaçlıdır. Kesme işareti ise ayrılması gereken ekleri ayırır. Yani "12.00"den" değil "12.00'den" olacak.

"alınmaktadır" ifadesinin yazımından bahsetmiyorum bile.

Bir diğer resim ise yanda adı geçen marketten. İlk önce satılan ürünün adı puding. TDK sözlüklerinde de puding olarak bulunmakta. Anlamı ise: "Meyve, bisküvi vb. ile yapılan bir tür sütlü tatlı."

Fakat market bunu ne akla hizmet ettiyse pıding diye yazmış. İşin ilginci satılan ürünün paketinde doğru şekilde yazıyor.

Bu paket ise yukarıda yalnış yazılan ürünün paketi. (Ayrıca burada doğru puding yazılımını görüyoruz.) İlk bakışta oldukça güzel duruyor. Yalan söyleyemem pudingde güzeldi. Fakat paketin ortasında gözüken yeni çikolatalı lezzeti hiç anlamadım.

Malum paket muz aromalı diyor. Rengi sarı. Hani sarı çikolata çıktıda benim mi haberim yok? Tabi ki ben bu işi tukaş firmasına da sordum ama yanıt alamadım.

Son sözüm şudur ki, eğer bir uyarı levhası yazıyorsak, hatta bir şeyler yazıyorsak bir zahmet dönüp tekrar bakalım. Şimdi aklınıza şu gelir. Ben mükemmel mi yazıyorum? Tabi ki hayır. Ama benimkiler blogdan öteye geçmiyor.

endüstri mühendisi mi? oda ne ki?

2009-04-30T16:35:00.003+03:00

Hani teyzeler, amcalar otobüste, asansörde, iletişim kuralan bilumum yerlerde sorarlar ya ne okuyorsun diye. Hiç anlamam. Zaten bu soru bizim meslekte hiç bir işe yaramaz. Hani makine mühendisi, inşaat mühendisi ne iş yapar az çok belli de, ne iş yapar ki bu endüstri mühendisleri?

Tercih yaparken bende bilmiyordum endüstri mühendisliğini. Bir şans yazdım işte. Ama hani olacak o kadar'ın jeneriğinde derdi ya "arada bir zülfiyare dokunduk
tam yerine rast geldi manzara koyduk" . Benimki de öyle oldu. Meğerse hayatımın mesleğini bulmuşum.

Tabi bu teyzeler ve amcalar sorunca insan çok bir şey söyleyemiyor. Fakat akademik çevreler bu endüstri mühendisleri ne yapar deyince verecek bir cevabımız var. İçinde insan, malzeme, makine, para ve yönetim faaliyetleri bulunan sistemleri tasarlar, kurar ve yönetir. Bu söylemesi bile zor cümle aslında bizim mesleğin temeli.

Ama ben kalkıp da öyle nasıl iyidir, nasıl mükemmeldir yanlarını yazmayacağım.

Öncelikle endüstri mühendisliği kapitalisttir. Her ne kadar insan olan sistemleri tasarlamaya kalksa da asıl ilgi alanı paradır, yönetmektir. Zaman etüdü yapıyorum diye işçi kaç kere tuvalete gitmiş, kaç kere gezmiş dolaşmış onu sayar.

Endüstri mühendisliği cimridir. Hani iki makinada bir işçi çalıştırsam nasıl kar ederim konusuna bakar. Birde bunun için tablolar formlar tasarlar.

Endüstri mühendisliği paracıdır. Bu alışverişi nasıl ödesem, 3 taksit mi 5 taksit mi yapsam, yoksa peşin mi ödesem diye hesaplar. Faiz hesaplar, amortismanı nasıl daha fazla gösteririm diye uğraşır. Makinayı kiralasa mı ucuza gelir alsa mı ucuza gelir ona kafa yorar.

Endüstri mühendisi işçinin korkulu rüyasıdır. İşleri değerlendirir, hangisi çok para eder hangisi az onu hesaplar. Hatta hangisinde daha çok zeka gerektiriyor ona bakar.

Endüstri mühendisi düşünce adamıdır. Her şeyi daha ucuza nasıl yaparız sabahtan akşama bunu düşünür. Ama konuşurken ucuz demezde verimli der. En az girdi ile en fazla çıktıyı almaya çalışır. Hatta imkan bulursa girdisiz çıktı arar.

Sonuç olarak ben daha, kötü yanlarımı daha çok, iyi yanlarımı daha çok karar veremedim. Ama meslek işte ne yaparsın. Yinede iyi davranın bu endüstri mühendislerine derim. Bakarsınız bir gün devlette işe almaya başlar. Sonrasında verimi az diye muayene olmazsınız hastanelerde..

canosayan

2009-04-27T10:20:00.001+03:00

Bu blogu bir süredir yazıyorum. Bloggerdan memnunum. Fakat bir süredir kendi alan adımı düşünüyordum. Neden diye sorarsanız daha bir sıkı tutmak için. İşte böyle düşündüğüm günlerden bir gün bir bakayım dedim. Aslında soyadımızı düşünüyordum. fakat öyle bir adres varmış. Şu an ise bir alana dı firmasının elinde sanırım.

Neyse baktık soyadımız olmadı diğer en çok tanındığım şeye bakayım dedim. canosayan. İşte böyle bir gün peder hadi alalım dedi. Böyle bir günde 23 Nisan.

Neyse böylece bir alan adım oldu. Tabi ki hizmeti google apps üzerinden aldım. bu şekilde bir çok google hizmetinde kendi alan adımla yararlanıyorum. Örneğin posta.canosayan.com

Artık blogda www.canosayan.com üzerinden yayın yapıyor.

Buda babamın 23 Nisan hediyesi oldu. Bakalım sonrası nasıl yürüyecek?

emeğe saygı - 2

2009-04-23T23:59:00.002+03:00

Geçen yazıda emeğe saygı ülkemizde nasıl anlaşılıyor ondan bahsetmiştim. Bu yazıdada olması gerekene bir bakayım dedim.

Şimdi bu arkadaşların emeğe saygı diye bağırdıkları muhtemelen oradan buradan derledikleri bilgiler. Hatta bir çoğu o forumdan ona bu forumdan şuna taşımadan ibaret.

Yani aslında yapılan şey karşılıksız değil. Karşılığı teşşekkür. Sanırım mesele bilinçaltında. Hani insanlar beni sevsin, hayran olsun. Abi süper paylaşım desin. Aha en yüksek rep bende. Forumun ağası oldum. işte bu tarz meseleler.

Hatta çoğu programları denemeden yazıları okumadan paylaşıyor. Çoğu aynı yerde oluyor. İşte bu durumda da artist admin gelip aramayı kullanın ayağına yatıyor.

Asıl emeğe saygı konusunda sorulması gereken başka sorularda var. Merak ediyorum aslında. Bu emeğe saygı diye forum köşelerinde bloglarda bağıranlardan kaç tanesi, markette aldıklarını tartan manav görevlisine teşekkür ediyor?

Bence bu önemli bir konu. Örneğin sanatçılar korsan cd için emeğe saygı bilmemneleri yapıyor. Fakat sonrasında birbirlerini bestemi çaldı diye mahkemeye veriyor.

Emeğe saygı her zaman tek taraflımı? Bir gün otobüste bilet aldığınız muavine, metro gişesindeki kişiye, markette kasadaki görevliye teşekkür edin. Ondan sonra klavyenin başına geçip yazdığınız üç beş satır için teşekkür isteyip emeğe saygı diye bağırın.

Kendiniz başkasının emeğine saygı duymadan sizinkine duymalarını beklemeyin. Bazı şeyleride insanlık için yapın.

Atalar bile ne demiş: İyilik yap denize at, balık bilmezse Halık bilir.

emeğe saygı - 1

2009-04-21T22:29:00.003+03:00

Eğer internette forum ve blog dünyasının biraz tozunu yuttuysanız bu emeğe saygı söylentisini bir yerlerde duymuşsunuzdur. Hele hele bir bilgi için 750 farklı forum gezmişseniz.

İnternetin en gereksiz cümlesidir emeğe saygı. Öyleki google aramama şöyle bir yanıtla başlıyor.

"emeğe saygı için yaklaşık 1.460.000 sonuçtan 1 - 10 arası sonuçlar (0,06 saniye)"

Hani bence bu kelime grubu interneti bile yavaşlatıyor. 0.06 saniyede1 460 000. Hani google sunucularına bile yazık.

Ben de genel gidişat pek bir şeyi sevmediğim gibi bu kalıbı da sevmiyorum. Hatta sinir oluyor, yasaklatmak için bir yol arıyorum. Tam tarihçesini bilemeyeceğim. İlk kim kullanmış, dakikada kaç kez kullanılıyor gibi bilgiler yok elimde. Ama gereksiz olduğunu kanıtlayabilirim. Bunun için çeşitli araçlar var elimde.

Mesela bunun forumlar da çeşitli şekilleri var. Birincisi linkleri görebilmek için üye olunuz. Hatta benim bu uygulamaya karşı bir facebook grubum bile var. Gerçi ben dahil 9 kişiyiz. Sanırım onlarda kibarlık olsu diye kabul etmiş arkadaşlarım. Bunun en kötü durumu ise sırf linki alabilmek için foruma üye olduğunuzda linkin geçersiz çıkması. Böyle bir durumda tek bir şey yapıyorum. Forumda moderatörlere sataşıyorum. Sonra banlanıyorum.

Diğer bir forum türü ise kilitli mesajlar. Mesajı görebilmek için altına mesaj atılması gerekiyor. Yakında kumbaralı ve dıt kartlı sürümleride çıkar bunların diye valla korkuyorum.

Diğer bir çeşidi ise beyler rep nerde? Bu ifade zaten hemcinslerimden utanmama sebep oluyor. Arkadaşım hepimiz erkek miyiz burada? Nerden biliyorsun. Hayır o değil rep verince bir şey mi oluyor? Eğer sesiniz kesilecekse otomatiğe bağlayalım ben sana saatte bir vereyim repi. Genelde bu sitelerde inadına negatif rep veriyorum. Hatta bu rep işinide abartıp 20 farklı performans ölüçütü tanımlayanı var. Hayır biz endüstri mühendisliğinde o kadar performans puanı tanımlamıyoruz. Resmen iş analizi ve değerlendirmesi yapmışlar forumda

Diğer bir türü ise tek bir saçma mesaja gereksiz yere teşekkür yazılması. Artık internette durum o kadar vahim ki, adam soru sormuş, salatalığın teki altına teşekkür etmiş. onu gören ikinci de teşekkür etmiş. Hatta tek soruya 20 sayfa mesaj var bu alemde. O değil 15 sayfada biri çıkıp tekrar yazıyor teşekkür derede diye, sonra baştan başlıyor teşekkürler.

Forum dünyasındaki emeğe saygı olayı böyle işte. Neyse ben yoruldum. gerisini sonra yazarım.

Bu arada emeğe saygı...

neyi severim?

2009-04-19T20:11:00.003+03:00

Bir arkadaşın sorusu üzerine kafama takıldı bu konu. Bir çok şeyden nefret ettiğimi defalarca dile getirmişimdir. Fakat bir şeyleri sevdiğimi pek söylemiyorum.

Arkadaşla dereden tepeden konuşurken, ben yine bir şeyleri sevmediğim söyleyince malum soruyu sordu. Zaten sevdiğin ne var ki bir şeyi sevmesen bir etkisi olsun dedi kibarca.

Biraz düşündüm ve basmalı kalemimden bahsettim kendisine.

Sonradan ciddi ciddi düşündüm. Ben neleri sevdim diye. Açıkçası pek bir şey bulamadım. Tabi cevap olarak yüzüme tokat gibi çarpan bir cümle aldım. "bişeyleri sevmek birilerini sevmek çok zordur" dedi.

Sonrasında düşündüm. Gerçekten sevdiğim bir şey bulamadım. Liste yeşil basmalı kalemden öteye gitmedi.(bu arada basmalı kalem ne garip tabir) Aslında bir şeyleri seviyorum. Mesela netbook. Yada siyah pantolonum. Ama bunlar için seviyorum demek çok manalı gelmiyor. Çok mu şey bekliyorum seviyorum sözcüğünden? Yoksa insanlar onu herhangi bir sözcük gibimi kullanıyor?

Neyse artık bir an evvel sevdiğim bir şeyler bulmam gerek....

Unutmadan, 23 nisan da ubuntu 9.04 çıkıyor. Ne halt olduğunu bilmiyorsanız http://wiki.ubuntu-tr.org/index.php/Ana_Sayfa adresine bir bakın. Eğer internetim kotalı şeklinde ayalk yapacaksanız onada çözümüm var. https://shipit.ubuntu.com/

10 soruda facebook- for dummies too

2009-04-16T08:09:00.000+03:00

Son ayların vazgeçilmesi nerelere gidiyor. Nerelerden geldi.

Biz ülke olarak hafızası düşük bir toplumuz. Amaçlardan da kolay sapan insanlarız. Şöyle bir hatırlatmayı uygun bulduğum için bu yazıyı kaleme(pardon klavyeye) alayım dedim.

İlk soru: Ne zaman girdi bu facebook hayatımıza?

Valla kesin tarih veremem. Ama facebook oldukça yaşlı. Şu sürekli sayfa yapısı değiştirmeside aslında bir ortayaş krizinden ibaret. Fakat bizim hayatımıza yeni geç girdi. Bir yıl yada biraz daha oldu diyebiliriz. Türkiyede ki asıl sıçraması ise haber bültenleri ve kocam beni dövdü ve karım beni aldattı programları ile oldu.

İkinci soru: Nedir bu facebook'un amacı?

Asıl amacı amerikan üniversiteleri için bir ağ oluşturmak imiş. Ama üniversite öğrencileri az, yönetimin karnı çok aç olunca abartmışlar işi. Açılmışlar dünyaya. Amaç ne olmuş bu sefer. Eski arkadaşları bulmak. Peki işlevini bu şekilde mi yerine geiriyor? Hayır.

Üçüncü soru:Üye olmak gerekli mi?

Tabiki değil. Ama işim gücüm yok benim diyorsanız tam sizlik. Ayrıca aldığım duyumlara göre facebook u olmayana kız vermiyorlarmış. Bir sonraki genel seçimde facebooktan olacakmış.

Dördüncü soru: Arkasında ne gibi teknolojiler var?

Çok havalı oldu bu soru. Arkasında php var, muhtemelende mysql yada oracle var. Zaten başka bir şeyide yok. Cep telefonuna doğrulama mesajı atabiliyor, ama bu teknolojimi bilmem?

Beşinci soru: Modası var mı?

Olmaz mı? Bir zamanlar çete savaşları vardı. Hatta çete savaşı istemiyoruz diyede grubu. Eğer son modayı isterseniz üye ol kim seni çıplak düşünmüş tarzı gruplar revaçta. Biraz geriden gideyim diyorsanız arkadaş listeni eklemeyeceksen katılma gruplarını tek geçerim.

Altıncı soru: Sende üye misin?

Evet üyeyim. Ettim bir hata. Bir süre arkadaşları kandırdım. Dedim ki davetler gelmesin diye üye oldum. Ama vallaha yalan. Merak ettim.

Bu arada o gizli hayran uygulamasında sizi sinir eden bendim. Gizli mesajdan ilanı aşk eden de.

Yedinci soru: Paralı mı?

Yok değil. Fakat çıkar yakında yeni işler. 300 kişi davet et faceboook mavi değil leylak rengi olacak gibi. İlerde paralı yaparlar mı? Onuda sanmıyorum. Şu kriz zamanı kim öder parayı. Zaten yazan elektrik fatırasına yazıyor. Şirketlerde zaten ondan yasaklıyor bu mereti. Yoksa patrona ne sizin özel hayatınızdan?

Sekizinci soru: Desene iyi birşey bu facebook?

Hayır değil. Ben yazmak istedim yazıyorum. Para falanda vermediler. Zaten para vermiş olsalar bile sana ne? Bddk mısın? Hadi sen bddk'sın diyelim ben batık banka mıyım?
Ayrıca çocukların ulaşabilecekleri yerde saklamayın. Sonra girer ele güne rezil eder sizi.

Dokuzuncu soru: Peki ilk girince nelere dikkat etmeli?

Yerleşimi ezberlemeye çalışmayın. Habire değişir. Aceleci olmayın. Ayrıca nerede benim arkadaşlarımda demeyin. Dedikodu sever bir arkadaşınızı bulsanız yeter. O sizi tanıtır cümle aleme.

Onuncu soru: Peki hükümet kapatır mı?

Muhtemel. Ama çok ses getirir. 1 milyona yakın adam var içinde. elbet ses çıkartır.

okuldayım ödev yapıyorum!!

2009-04-15T14:20:00.004+03:00

Üçüncü sınıfa kadar insan fazladan neden okulda zaman geçirir diye sorardım kendimie. Hani belki başka yerlerde olur bizim okulda yine olmaz. Bahçe yok, çim yok. Hani o üniversite deyince aklınızda canlanan hiç bir şey yok.

Fakat başlıktanda anlaşılacağı üzere okuldayım. Fazladan.

Üçüncü sınıf ödev senesi imiş. Bunu öğrendim bu sene. Eğer sizinde üniversiteye başlayınca şunu, bunu, onu yaparız gibi projeleriniz varsa hemen birinci yada ikinci sınıfta uygulayın.

Lise hayatım boyunca kısa film düşüncesi içerisinde idim. Hep dedik ki üniversitede yaparız. Nerede o günler? şimdi anca proje yönetimi dersinde projesini yapıyoruz.

Bu arada okulda kaldıkça okulun farklı özelliklerinide keşfediyor insan. Mesela bu sağda gördüğünüz alan bir defter falan değil. Duvar. Kamuya açık kopya var üzerinde.

Neyse ben ödeve geri döneyim.

Bu arada blogger perşembe sabah 2.00 bir süre kapalı kalacakmış.Hani arıza benden değil.

Şu açık kaynak dedikleri

2009-04-11T13:24:00.004+03:00

Böyle bir eğin türküsü var. ninem çok sever. Başlık ondan.

Bir forumda bir başlık gördük geçen gün. Ve açıkçası bolca güldüm. Bu millet bilgisayarı ne zaman öğrenecek dedim kendime? Sonra daha önemli bir soru geldi aklıma. Bu millet bilgisayarı bilmediğini ne zaman öğrenecek?

Yazıyı direk alıntılıyorum.

açık kaynağı severim bazen de az miktarda kullanırım ama hiç kusura bakmasınlar sene 2009 dünya hızla değişip gelişiyor bu durumda kimse benden terminalle şeyle uğraşmamı beklemesin...insanlar birşey biliyor da ms kullanıyor...ms dokunmatik ekranlara geçti linux hala olduğu yerde/başladığı yerde sayıyor...tamam anladık bilgisayarlar kelimeleri/sayıları daha hızlı işliyor daha az kaynak tüketiyor(kaynak tüketimi de az değil ki meretin) ama bu 2009 senesinde sitelere google kullanarak değil de rakamlardan oluşan(eskiler bilir) ip numaraları ile girmek gibi bir manasızlık...bunca şeye rağmen hızlı olsa yine üzülmeyeceğim ama performans denen şey de yok ki...sanal makinede 128 mb ram verdiğim xp canavar gibi çalışırken ubuntu 512mb ram ile öööyle bekliyor...işlemci kullanımı da ayrı dert..yani şurası açık ki linuxu yazan tipler hala karanlık ve rutubetli merdiven altlarında yaşayan güneşle pek az karşılaşmış/karşılaşmamış ve insanlıkla alakaları olmayan klavyeyle bütünleşmiş ram ve işlemci sıkıntısı olmayan ama hala disket sürücüsü kullanan(artık ne kullanıyorlarsa nasıl bir işse) garip tipler...oysa bir sokağa çıksalar acep bu insan denen canlı ne menem bişidir deseler bir kaç kişiyle konuşup bir kız arkadaş falan edinseler(impossible is nothing belki) internet cafelere falan gitseler herkesin geek ve nerd olmadığını öğrenseler ne iyi olacak...neymiş efenim bişi olsa bizi terminal kurtaracakmış(dünyayı kurtarıyo sanki) seni kim kurtaracak ey linuxçu onu bilmem ki...sanki bugün windows çökse hemen elimizde winpe dir hiren dir bir sürü çare yok...açıkçası xp çökse en ufak bir kaygı korku duymam çünkü verilerimi çok rahatlıkla güvenle kurtarabilirim ama linuxa bişi oldu mu forumlarda bir sürü kütükle artık türkçe ingilizce almanca linuxça terminalce derken bi sürü dilde atışıp sinir krizi geçiririm...neymiş virüs girmezmiş...arkadaşım virüs zaten bu linuxçuların tipini görse arkasına bile bakmadan kaçar bi daha da gelmez zaten ne lüzumu var...bırak 50 tane virüs birden atlasın sisteme ama beni linuxa bulaştırmayın..bırak istemez terminalini de synaptic paket bilmemnesini de gitsin...şimdi diyecekler kullanamıyorsun sen diye...kullanıyorum ama en ufak şeyde synaptic kullacacaksa benim zaten 3 kuruşluk kotayı har vurup harman savuracaksa bir kendinden kurulumlu paketi açamayacaksa masaüstündeki tek paketi terminal olacak kütüğe göstermek için destan yazacaksam sonra öyle bir paket yok diyecekse kazma gibi ekran temalarına 512 ram yetmez baby daha yolla diyecekse bir virüsten korunmak için her işte deveye hendek atlatacaksak bi flv videoyu çalmak için işlemci grafiğini winrarın efektleri gibi kullacaksa bizim kurduğumuz partitionları takmayıp keyfine göre uçacaksa ayrıdan gurub denilen zımbırtı hakkında bu kadar başa iş açacaksa aman beni rahat bıraksın diyeceğim....ha beğenmiyorsan kullanma diyecekler kullanmıyorum zaten alın zımbırtınızı da ne terminaliniz varsa şeyedin işte küfür etmediğime şüksedin....

Bir süredir ubuntu kullanıyorum. Uzun zaman bende windows kullandım. ama ben kullanırken bu kadar önemsemedim.

Merak ettiğim bir kaç şey var:

İnsanlar ne zaman dokunmatik ekranın bir donanım olduğunu kavrayacak? gerekli yazılım ile tetrisin bile çalıştıracağını öğrenecek?
Ne zaman filmlerden çıkıp gerçek hayata dönecekler. Televizyonda gördükleri programların aslında animasyon olduklarını anlayacaklar?
Ne zaman sadece kendilerine sunulandan biraz daha fazlasını elde edecekler?

Bu sorular böyle gider. Cevap verecek kimsede yoktur. Aynı vatandaşa xp kitleniyor desen windows zaten böyle der. Sanal makineyede windows home kurmuştur. kullandığı program iki oyun bir internet tarayıcıdır. Sonrada 128 Mb ile sistem çalışıyor der.

İşin garip tarafı bu konu netbook işletim sistemleri ile alakalıdır. Ama o bilmez laf olsun diye yazar. Ne netbook a başka bir işletim sistemi yüklemiştir, ne de konuyu okumuştur.

Dahada acıklısı aynı forumun forum katibi diye işaretli üyeside bu üyeyi savunur. sadece backtrac kullandığını söyler. Yani açık kaynak kullanmasının amacı sadece internet çalmaktır.

beyaz adamın truva atı

2009-04-06T22:07:00.003+03:00

Diyorum ki şu bloga siyaset girmesin olmuyor. Dayanamıyorum. Üzülüyorum.

Sanırım biliyorsunuzdur. Ülkemize obama geldi(bakın küçük harfle yazdım adını).

Ülkemizde öyle bir güvenlik önelmi alındı ki ben şaştım, arkadaşlar şaştı, şu blog bile şaştı.
Valla sandım ki sıkı yönetim falan oldu. Darbe olacak, sokağa çıkılmayacak. Gerçi farklı olmadı gibi.

Gelişinden başlayalım. Airforce one ile geldi obama. Aman Allahım ne uçak. ekonomi sınıfı bile feel like a star icabı. Öyle uçak ki bizim benzini kabul etmiyor. İncirlik üssünden benzin getiriliyor tanker ile. Yürüyen beyaz saray mübarek.(beyaz saray deyince sanki obamada bir şey kastediyormuşum gibi bir anlam çıkıyor yok öyle bişey).

Neyse obama gözümde ahmedinejattan bir adım öne geçti. Anıtkabir özel defterini yazdı. Bu arada bizim gazeteciler yüzyılın haberini yayınladılar: Obama solak. (sol kelimesi ilede bir şey kastetmiyorum)

Sonrasında Cumhurbaşkanlığına gitti. Kırmızı halılar falan. Reisi-Cumhurumuz arabanın kapısında karşıladı. Sonrasında tören yapıldı. Aman oda ne. Yüzyılın ikinci en büyük haberi: Obama toptan korktu. (ya buda ne yanlış anlaşılabilir bir yazı oldu: toptan derkende bir şey kastetmiyorum.)

Sonrasında obama mecliste konuştu. Aynı plakaya sahip iki aşırı zırhlı mercedes. Ve burada yüzyılın üçüncğ habercilik olayı: Arabanın kapısı ile boing'in kapsı aynı ağırlıkta imiş meğersem..
Tüm korular yerlerini almadan inmedi obama arabadan. meclisin çevresinide sniper sarmış Kilometrekareye düşen sniper sayısında patlama olmuş.

Bu kadar koruma bu kadar abartma aklıma ne getirdi biliyor musunuz?

...suretle savaşmakta idi savaştıkça kayıp veren Türk ordusu geri çekilmek zorunda kalmıştı Ankara'nın batısındaki Polatlı'ya kadar gelmişti. Geri çekilirken ordu savaşıyor ve büyük kayıplar veriyordu.

Meclisin Kayseri'ye taşınması gündeme gelmişti. Buna karşı çıkın vekiller şuan ordunun bütün imkânsızlıklara karşı manevi olarak en iyi olduğu durumda idi. Paşalar ateş hattına gidip gelmeleri onları cesaretlendiriyordu. Eğer yunan ordusu Ankara'ya gelirse vekillerde onları Ankara'da savaşarak karşılayacakları belirttiler. Tartışmalar hararetle devam ederken. O güne kadar hiç konuşmamış olan Tunceli Milletvekili Diyap Ağa söz istedi ve meclisi ateşlendiren şu konuşmayı yaptı. Lafım kısadır; Biz buraya kaçmaya mı geldik, yoksa kavga ederek ölmeye mi? bu sözden sonra meclis alkıştan yıkıldı. Meclisin kararlılığı ve iradesi daha güçlenmiş halkın güveni artmıştı...

Dedelerimiz bu ülke uğruna meclisi bile taşımazken, başka devletin başkanı için biraz abartmıyor muyuz?

dün ile bu günün arasındaki tek fark, hangisinde daha çok yorulduğumdur.

2009-04-04T23:51:00.004+03:00

Bu başlığı bir reklamdan çaldım. Aslında çok hoşuma gitti ve sonuna kadar doğru.

Uzun süredir yazı yazmıyorum. Ama bir sorun neden yazmıyorum. Size son haftamın yoğun kısmını anlatayım. 1Nisan ile başlayanı. -Hatta burada bir ayrıntı veryim: kimse bana 1 nisan şakası yapmadı, bende kimseye yapmadım. Benim aklıma gelmedi. Sanırım diğer insanlarda bana yapmaya korkutular.-

Geçen çarşamba günü ile başladı aslına bakarsanız her şey. Dönemin ilk sınavını olduk. Gerçi çalışma işi pazartesinden başlamıştı.

Benzetim sınavı ile devam etti herşey. Bir gece ve gün çalıştım. Üstüste 3 uykusuz geceyi geçirdim. Bunca işin akşamınada bu hafta sonu açıköğretim sınavı olduğunu öğrendim. Yine ders çalıştım. Bu günün bana çok iyi bir süprizi varmış meğerse. Geç bir nisan şakası: nerede benim sınav giriş belgem...

Cuma günü: sabah ders çalıştım ve telefonumu tamir ettim. Emektarın artık pek hali kalmadı. Açıköğretim bürosuna gttim. Sınav giriş belgesi. O gün gerekli işleri yaptım. Akşamda oturup genel muhasebe çalıştım. İnsanın uykusu gelince bırakın ders çalışmayı soruları sallamaya üşeniyor.

Bugün: sınava girdim. internette yapcağım işleri ve ödevleri yaptım. Ders çalıştım(genel işletme). Bu gece yine kalkacağım. Daha iktisada giriş var...

Yarın: Sabah 7.30 da evden çıkıp sınava gitmem gerekiyor. Hangi salak bahçelievlerde bir okula verdi beni? Öğleden sonra ise ödev yapımı. Uzun ve bıktırıcısından. Bu arada pazar mıydı hafta tatili? Bitmedi daha. Biter mi hiç? Kim üretim planlama çalışacak? Yarın gece yine uyku yok.

Pazartesi: Ödevin son aşaması ve teslimi. Salı günü olan dersin ödevi neden pazartesi verilirse? İşiniz yok mu? Birde ders ve akşam işleri. yine mi ders dediğinizi mi duyuyorum. evet salı sınav var.

Salı: Bir sınav daha. Esaslısından. Sabahtan akşama kadarda okul.

Ne demiştim ben? dün ile bu günün arasındaki tek fark, hangisinde daha çok yorulduğumdur.
Çok fazla hata etmişim herhalde. Hatta şimdi yorgunluk etiketi açayım şu bloga.

Unutmadan bu hafta birde obama geliyor. Trafik artık ne olur bilinmez.

Yorgunluk

2009-03-27T19:52:00.003+02:00

Genelde lise son sınıfta öğretmenlerin kullandığı bir kaç beylik cümle vardır. Hatta o kadar çok öğretmen kullanır ki acaba toplantı yapıp karar mı alıyorlar diye soruyor insan kendine.

"Hani derler ki bir üniversiteyi kazanın bu sıkıntıları unutacaksınız. Hatırlamayacaksınız. Rahat edeceksiniz."

Benim zamanımda liselere giriş sınavına girmeden önce bizim hoca demiştiki bu sınav össden daha zor. Çok fazla aday var. bunu kazanın össyi kazanırsınız.
Bu iki cümleden çıkarttığım şu. Gelecek hep zor olacak.

Neyse liseye giriş bırakalım üzerinden çok zaman geçti. Göya üniversiteye çok sıkıntılar çekip kazandık. Sabah okula akşam dershaneye gittik. Falandı fistandı. Bir sürü bahane saydık. Şimdi geriye dönüp bakıyorumda yine olsun yine yaparım.

Dışarıdan çok renkli, özgür, harika gözüküyor olabilir. Ama görünüş aldatıcıdır. Üniversite müthiş falan değil. Hem de hiç değil. Hani küçüklerimin gözünü korkutmak olmasın. Sonra suç bana falan kalır. Ama üniversite tam bir işkence.

Son zamanda o kadar yorgunum ki anlatamam. Bir yandan ders çalışıp bir yandan ödev yapıp, bir yandan da derse girmek cidden yorucu. Hele bir de ayrıca yaptığınız faaliyetler varsa.

Örneğin bu gün boş günüm olmasına rağmen günün yarısını yinede evin dışında geçirdim. Sabahın yine 7 sinde kalktım. Onu bırakın yazın tatil bile yapmadım. Ve bu gidişle bu yazda yapmayacağım.

Bu yaznın biraz tatsız tuzsuz olduğunun farkındayım. Sınav dönemine girdiğimi haber vermek için yazıyorum. Muhtemelen bir süre cidden az görüşeceğiz. Hata ettim herhalde mühendis oplmaya kalkışmakla. Neyse beni özleyin.

havadan sudan

2009-03-24T23:11:00.002+02:00

Çok hızlı bir kaç özet sunayım.

Bu gün bir ara tekrar site istatiklerine baktım. Giriş sayılarının düşmesine rağmen %4 daha iyi durumda imiş. Anlamadım bu olayı ama neyse.

Seminer dersi ödev konumuzu beliredik. Tam zamanında üretim. Ödevide tam zamanında yani bir gece önce mi yapsak?

Yine ödev yine ödev. Hayatım ödev yapmakla gececek. Hani lisede hocaların lafı vardır bir üniversiteye başlayın gerisi rahat. İnanmayın cidden yalan.

Wiki'yi oldukça severim. Bu gün biraz daha sevdim. Ben biliyorum sanıyordum ama bilmediğim çok hüneri varmış. Birde tablo oluşturmak kolay olsa.

İşletme çalışıyorum. Daha hukuka ve iktisada girişin kapağını açmadım bütünlemeye kalmaz inşallah.

Bu arada şu facebook anketleri bu ara moda mı oldu? Bir zamanlar çete savaşları vardı. Onlar yerini profiline kim bakmışlara bıraktı. şimdide anketler mi?

parti bayrakları üzerine -2

2009-03-21T04:07:00.003+02:00

Geçen gün bu yazının ilk bölümünü yazdım. Gerisine kısmet bugüne imiş.

Parti bayraklarında dikkatimi çeken bir diğer nokta ise asanların estetikten yoksun olması. Hiç bir şekilde biz bunu astık ama nasıl gözüktü düşüncesi yok. Yanılıyor olabilirim ama düşünce söyle olabilir:
"Eğer rastgele asarsak daha çok dikkat çeker daha çok kişi oy verir."

Ben buradan söyleyeyim öyle değil. Tam aksine bir parti eline bir sıra bayrak alıp o direkten o direğe geriyorsa bu beni rahatsız ediyor. Aklımda ilk oluşan görüntü çamaşır ipi. Arkadaşım parti bayraklarınız mı ıslandı da kurutuyorsunuz anlamıyorum ki.

Bir de bir direğe 15 farklı partinin ip bağlaması var. Es kaza bir turist görse karnaval falan var sanır. Gerçi bizim seçim çalışmaları zaten karnaval havasında...

Bir diğer madde ise bu bayrakların balkona asılması. Merak ediyorum alt komşular aynı görüşte mi yoksa farkında mı değiller. ben şahsem camımın önünde bir parti bayrağı olsun istemem. Bunca zaman üst komşunun bir şeyleri çırmasını sorun etmedi mi annelerimiz? Bu çırpılan parti bayrağı değilde masa örtüsü olunca mı rahatsız oluyoruz?

Nacizane önerim şudur. Madem asacaksınız onları astıktan sonra bir bakın güzel olmuş mu? Çamaşır asar gibi yada kaçak elektrik hattı gibi asmayın. Her direğin ucunu potansiyel ip bağlama yeri görmeyin. Hele ağaçlara hiç asmayın. Doağyı siyasete alet etmeyin. Ayrıca o ağaç şu susuz zamanda sizin parti bayraklarınız yüzünden sallanmak zorunda değil.

Bir gün propagandaların uygunca yapılacağını düşünüyor, ve uyumaya gidiyorum(saat öğleden önce 4.20).

Not: blogger saati benimkinden 13 dakika geri imiş.

parti bayrakları üzerine -1

2009-03-18T20:05:00.002+02:00

Malum bu aralar gündem yoğun. Yerel seçimler hayatımızın her yerinde. Hele Ankara da her türlü propaganda var. Kamyonet arkasında tabela ile reklamdan tutun, otobüslere, penkartlara, yapıştırmalara ve reklam panolarına kadar.

Ama benim en çok ilgimi çeken parti bayrakları. Her halde Ankarada dünyanın çevresini dolanacak kadar bayrak var. Kırmızısı mavisi sarısı...

Ama bugün yazacağım başka bir şey. Bu gün 18 Mart. Çanakkale Zaferi'nin yıldönümü. Binlerce şehidi anmak için belkide en önemli gün.

Normal bir Türk vatandaşı ne yapar bu günde? Ben sabah kalkınca Kahvaltı masasına oturmadan dolaptan bayrağımızı çıkarttım cama astım. (Aslında aradığımı bulmam zor oldu 5-6 tane var sanırım).
Ama çevreme baktımda beklediğimden az bayrak gördüm. Merak ettim. Bu kadar mı kaldık şehitlere saygılı?

Konu bu kadarla kalsa belki iş yoğunluğu geç farkında olmak derdim. Öğleden sonrada Sincan organize sanayi bölgesine gittim. Yol boyunca bir partinin otobüsü müzik çala çala gitti. 18 Mart'a değinmek mi hak getire. Büyük Ankara mitingleri varmış...

Gelirkende sincandan dolmuşla batıkente geldim. Yolda geçerkende etimesguta baktım. Maşallah her camda her balkonda bir parti bayrağı. Öyle bayraklarki her birini üçe kezsen benim yatağa çarşaf olur. Apartmanların alt katlarında, üst katlarında. Etimesgutu geçerken 5 parti, onlarca seçim bürosu, belki yüzlerce parti bayrağı gördüm. Daha ipe dizili olan küçük bayrakları saymıyorum bile.

Eğer toparlamak gerekirse bu gün bir şey öğrendim. Türkiye de herşeyimiz siyaset olmuş. Şehitleri falan çoktan unutmuşuz. Neyseki seçimler 5 yılda bir yoksa bu ülke 1 yıla kalmaz parti bayrağı masrafından batar.

Artık futbol takımı tutar gibi parti tutuyoruz...

photoshoplu liderler

2009-03-14T16:35:00.002+02:00

Malum bu ara Türkiye gündemi yoğun. Yerel seçimler bir çok şeyi unutturup bizi hangi parti hangi aday sorusuna kilitledi. Hatta ekonomik krizi falan unuttuk. Siyasi liderler hergün başka ilde miting yapıyor.

Bir de afiş sezonu açıldı tabi. Yanyana 3 bilboard varsa üçündede farklı partinin reklamı. herhalde bu iş ströer ile melih gökçeğe yaradı.

Neyse konum farklı. Sanırım siyasi liderlerimiz orta yaş krizine girdi. Her ne kadar yaşları orta yaş krizine girmek için biraz geç olsada...

Billboardlarda(neden billboard diyorum reklam panosu desem ya) gördüğüm reklamlara bakıyorum liderleri tanıyamıyorum. Kim kim anlamak ne mümkün. Meğer bizim liderlerin ne düzgün cildi varmış. Hiç de kırışıkları yokmuş. Valla hani televizyonun şişman gösterdiğini duymuştumda yaşlı gösterdiğini hiç duymamıştım. Hani televizyon yaşlı falan gösteriyorsa bu televizyonda gördüğümüz mankenler falan harbi güzel olmalı.

Ayrıca ben görmeyeli bu photoshop epey güçlenmiş. Resimlere baktım rahat 20 yıl fark var.

Aslında bu yazyı yazmayacaktım. Ama bu gün de mahalle muhtarının reklamı geldi. 1983 yılından beri batıkentte oturan, 1990 yılından beride muhtar olan amcanın hatta dedenin fotografı babamdan genç.

Anlaşılan siyasette sözün bittiği noktadayız. Artık halk projelere değil güzel adaylara oy veriyor. Ben derim ki bir daha ki seçimde Azra Akın da aday olsun...

sadece futbol gazetesi okumak...

2009-03-10T17:17:00.002+02:00

Ülkemizde sanırım 25 farklı gazete var. Hatta farklı olduğunu, dergi kalitesinde baskı yaptığını söyleyen bile çıktı geçenlerde..

Dahası bu gazetelerin büyük bir bölümü yandaş. Her siyasi görüş için bir, hatta bazıları için çifter çifter gazeteler var. Tabi bu tamamen normal.

Bir de futbol gazeteleri var. İşte benim anlamadığım konu burası.

Günümüzde iletişim teknolojileri çok gelişti. Ayrıca olaylarda artık çok çabuk duyuluyor. Diyebilirim ki siz gazetenizi okuyana kadar o haberler eskiyor. Tabi siz sadece köşe yazılarını okuyor olabilirsiniz. (tabi o da bana manasız geliyor ama belki başka yazıda anlatırım) Yani aslına bakarsanız gazete bile değerini kaybediyor.

İşte bu bilgilerin önemini çabuk kaybettiği dönemde bir de birbirinden farklı futbol gazeteleri var. Bakın spor değil futbol diyorum. Sanırım bu kadar çok olduklarına görede bunların bir okuyucu kitlesi var. Açıkçası trajlarını bulurdum ama boşa zaman kaybı.

Şimdi merak ettiğim konuya gelirsek; neden insan bir futbol gazetesi okumaya ihtiyaç duyar. O kadar mı önemlidir futbol hayatımızda?

Bu gazetelerden bol bol görüyorum otobüslerde. Merak ediyorum açıkçası: bu insanların maddi durumları, sosyal hayatları çok iyi de o yüzden mi bir de oturup futbol gazetesi okuyorlar? Hani yoksa kriz cidden bazılarına teğet mi geçiyor?

Transferlerini, konuşmalarını takip ettiğiniz çıktıkları maçlarda milyonlar kazanıp, bir de vergi ödemeyen adamların haberini, asgari ücretinizle aldığınız, daha alırken vergisini ödediğiniz gazeteden öğrenmek hiç mi rahatsız etmiyor?

Eğer anlayanınınız varsa bir zahmet bana mesaj falan atsın. Ekonomi bu kadar kötü, piyasada bu kadar işsiz varken, geleceğimizden bile emin değilken neden bu futbol gazetesi merakı?

2009-03-02T18:06:00.003+02:00

Belki daha önce bahsetmişimidir. bu bizim evin kedisi. Genelde kendi halinde poz vermekten pek hoşlanmayan bir kedidir.

Fakat fotograf makineme bu halde yakalandı.

Bende koyayım internete dedim.

plastik kartların zaferi

2009-02-25T17:37:00.005+02:00

Günümüz de plastik kartlar heryerde. Herhalde plastik karttan kastımın kredi kartı olduğu aşikar.

Zamanında bu kredi kartı borçlarından nice intiharlar oldu ülkemizde. Halaher meslektende kredi kartı borcu dünyaları aşmış insanlar var.

Peki nasıl kazandık bu alışkanlığı?

Aslına bakarsanız bu işin başına gidecek kadar yaşlı değilim. Ama yinede söyleyeceklerim var.

Benim gördüğüm kadarıyla ülkemizde kredi kartı ile sistematik olarak tanıştırılıyoruz. Kredi kartının bedava olduğunu zanneden bir nesil yetişiyor.

Evet inkar edemem. Benimde kredi kartım var. Ama çok şükür daha ödeyemeyeceğim borcum olmadı.

Şimdi diyeceksiniz bu konuyu nereden buldun. Anlatayım. Bugün açıköğretim bürosuna gittim. Öğrenci kartımı almak için. Fakat ne göreyim. Bana bir vakıfbank kartı verdiler.

İşte o an jeton düştü sanırım. Ne jetonu diyeceksiniz, onuda söyleyeyim. Plastik kartlara sistematik bağlanışımızın. Daha doğrusu bağlanmamızın sağlanmasının.

Son doğum günümde 20 yaşımı doldurdum. O günden bu güne de sanırım 6 aydan fazla oldu. Ve açıklıyorum: 4 banka ile ilişki içerisindeyim.

Üniversiteye başlayınca kendi isteğim ve annemin garantörlüğü ile bir kredi kartım oldu. Aslına bakarsanız üniversite temalı bir kartım oldu fakat banka sonradan o temayı kaldırdı. Herhalde düzenli ödemem örnek öğrenci yaptı beni.

Sonrasında devlet kredisi. Vereceğim bir hesaba para yatırmak varken devlet tuttu bir hesap daha açtı bana. Devlet bankasında. Buna iyi oldu dedim. Hani devlet bankası.

Birinci sınıfa başladım. Okulumuz aşırı güvenli ve teknoloji dostu ya. Turnikelerden içeri girmemiz ve okulda kullanmamız için kar verdi bize. Üzerinde resmim bile var. Hemde dıtlayan türden. Gerçi okul kapısında 1000 kere kullandıysam sevinsin kart.

Sona gelelim artık. Bu sene açıköğretime başvurdum. Bir tanede vakıfbank kartım oldu. Hiç içerisinde para veren yok ama kart veren bir sürü.

Tabi birde okulda öğrencilerin peşinden koşan ama benim daha kanmadığım banka personelleri var. Hatta ailemizin haberi olmayacağına da garanti veriyorlar. Acaba okul yönetimi buna nasıl izin verir die sorabilirsiniz. Söyleyeyim. Ben de bilmiyorum.

Sonuca gelirsek: 21 yaşımı bitirmeden 4 banka ile ticari birlikteliğim var. Bu annemin banka işlemlerinden bile fazla. Üstelik henüz maaş bile almıyorum. Eğer bir de başka bir bankadan maaş veren işim olursa yaşadım.

Memur ve işçi çocuğuyum. Ama doymayın plastik kartlarıma.
Yaşasın plastik kartlar!!

Not: Fotograf bir marketin kasasından. Pek sevmesem de telefon kameraları arada işe yarıyor.

internetin faydalı kullanımı

2009-02-21T23:34:00.002+02:00

Bir forum üzerinde bir link gördüm.
Daha önce ki internet üzerine yazım geldi aklıma. İnternetin gerçekten faydalı kullanıldığını gördüm.

Paylaşmam lazım dedim.
Site http://www.yolistiyoruz.com/
E-imdat demişler adınada. Amaçları ise köylerine yol gelmesi.

İşte interneti böyle kullanmamız gerekli diye düşünüyorum. Bir girip okuyun.

ubuntu

2009-02-20T21:16:00.002+02:00

Sanırım 4 gün kadar oluyor. Ubuntu yükledim. Zaten daha öncede yüklemiştim.
Hiç bu kadar kurcalamamışım. Şöyle bir hesap yaptımda hiç 1,5 dakikada açılıp 20 saniyede kapanan bir bilgisayarım olmamıştı. Çok beğendim bu linux işini.

Tabi 10 sene windows kullandıktan sonra linux kullanmaya başlamak yeniden doğmak gibi. Anca kullanıyorum. Daha sorun çözme gibi bir yetenek edinemedim.
Gerçi forumdaki arkadaşlar sağolsun bir dedğimi anca iki ediyorlar üç olmuyor. sanki ben soru sorayım diye bekledikleri hissiyatine kapıldım. (böyle bir kelime var mı hissiyatine)

Bu gidişle bu ubuntu asıl işletim sistemim olacak.

Bu arada bu yeni tema işi biraz değil epey sarkacak gibi. şu sıralar yeni bir şeylere başlıyorum. Onun hevesi var üstümde.

Görüşmek üzere...

yeni dönem

2009-02-18T15:55:00.002+02:00

Yeni okul dönemi başladı.
Tabi dönem şimdiden sıkı geçeceğe bekliyor. Asıl sevindiğim nokta ise nihayet üretim planlama ve stok kontrolü dersi var.

Belki burada yazmıştım belki başka bir yerde bu güne kadar derse gelen her hoca bir kere aldınız mı diye sordu? Bende uzun zamandır madem bu kadar lüzumlu neden 1. sınıfa koymadınız diyorum cevap olarak. (tabi içimden...)

Başka dikkati çeken bir şey ise şu oldu. Genelde okulda aramızda dersleri kısa söyleriz. Mesela katta meko derseniz dersi almış kesim mühendislik ekonomisinden bahsettiğinizi anlayacaktır. Hatta ergo derseniz insan mühendisliği anlaşılır. Fakat nedense üretim planlama ve stok kontrolü ,üpk diye kısalmış. Üpks diyen bir ben varım sanırım.

Her nekar tema değişecek desemde sanırım sarkacak biraz. Malum okul sezonu işleri uzatıyor.

sil baştan

2009-02-14T19:36:00.002+02:00

Epeydir yeni bir blog teması düşünüyor ve bir yandan gerçekleştirmeye çalışıyorum.
Çok bir şey kalmadı açıkçası. fakat hala kodlar yerlerinde değil.

Aslında bir çok şeyi değiştirmeye karar verdim. Mesela normal blog düzeni daha çok tutuyor gibi. Anladım ki hata etmişim yenilik düşünmekleDiğer yandan biraz daha modern bir görünüm için şeffaflık deniyorum.

tabi şeffaflık demişken inşallah İe6 kullananlar bir an evvel güncellemelerini yaparlar. onlar yüzünden ne kadar uğraştığımı bilseniz şaşarsınız. Ayrıca ne kadar çok kişinin ie6 kullandığınıda bilseniz.

Neyse bu ara eğer görünümde saçmalıklar görürseniz, yada hiç bişey görmezseniz telaşe verip alıcınızın ayarlarıyla oynamayın. Ara sıra kontrol edin yeter.

sayısal analiz

2009-02-04T23:08:00.002+02:00

Bu gün google analytics verilerine bakayım dedim. Baktımda. Sonra biraz daha baktım.

Sonra anladım ki bu blog işi pek yürümüyor. Dünya daha fikirlerime hazır değil. Oysa google da kendimi aratıp idare edebilecek sıralarda çıktığımında farkındayım.

Gerçi diğer blogların okunma yüzdeleri nedir bilmiyorum. Gerçi bu sayfayıda okuyan çıkmayacak.
Zaten sayfaya girenler 20 saniyede geri çıkıyormuş. Zaten 10 sn de yükleniyor olsa tamam işte. 10 sn yetiyor demekki benden sıkılmaya.

Neyse bu ara bir tema değişikliği düşünmeye başladım
Belki bu çok açmamıştır. Aslında şöyle çok kullanıcılı bir blog mu tertiplesem?

Biraz düşüneyim. Fikriniz varsa bana ulaşacak yollrı bulursunuz. Bulamazsanız o da sizin beceriksizliğiniz.

format sonrası

2009-02-02T20:02:00.003+02:00

Malum sene boyunca bilgisayar elimden çok çekiyor. Hele bu senenin projeleri bitirdi beni. En kötü yanı ise projeden kalmış olmam. Ama sanmayın ki tembelliğimden.

İşte bende yıl boyunca sürekli windows yenilemekten bıktım. Tam sıfır format attım. Yeni performans öncekine göre çok iyi. Nihayet donanımın verimi anlaşıldı.

Tabi bu çok sıkıntılı bir süreç oldu. İlk önce bir cross kablo edindim. Sonra iki bilgisayar arası ağ.
Diyeceksiniz hemen yedekledin değil. aktarımın verimi sadece yüzde 10 idi. E malum benim harddiskide düşününce epey zaman kaybettim. Tabi bu işin en güzel tarafıda bilgisayarın birini televizyonun çözünürlüğünde kullanmamın gerekmesiydi. Benim gibi 1440x900 çözünürlüğe alışmış biri için işkence.

Birde birden fazla işi aynı güne sıkıştıracağım ya iki bilgisayarıda formatlamaya kalktım.

Neyse şu an kullandığım hızlıca bitti. 3.2 ghz işlemciyi gaz verip 3.5 ede çıkartınca sorun kalmadı. Gel gelelim bizim rahat 5 yaşındaki eski emektar biraz zorlandı. Malum kendisi 2 ghz gücünde.

Tam emektarı formatladık yeniden yükleyeceğim elektrik kesilmez mi? Tedaş için bir çok güzel şey söyledim. Tam geldi sevindim açtım işe devam edeceğim. Tekrar kesildi.

Neyse emektarıda hallettik. Bir bakıma hallettik sanmışım. Ertesi gün eski performansınıda düşürdü.

Tabi ben artistlik yaptım hemen. Şöyle hızla alana girip bu gereksiz servisleri kapatalım, rahatlar. Tabi artistliğim sökmedi windowsa. benim istemediklerimide kapattı. Bir daha da açmadı. Yanına bir windows daha kurdum.

Sonuca gelince. İkiside iyi oldu. Ama bol uğraşla. Hatta emektar ile need for speed 3 bile oynadım. Hemde hiç takılmadan.

internet üzerine

2009-01-23T22:18:00.004+02:00

Arada kafama takılıyor. Nereye gidiyor bu internet? Nereye varacak bu büyümenin sonucu.
Hatta bazen kendi bloğumu sorguluyorum...

İnterneti tüketim toplumu anlayışı ile kullanıyoruz. Kişisel değil, ülkesel değil, küresel olarak. Tabii söylediklerimi anca ülkesel boyutta duyurur bu blog.

Aslında bunu düşünmeye iten teknoloji yönetimi final sınavı oldu. Ülkemizde bir teknoloji kültürü var mı? Yoksa pahalı oyuncakların keyfini mi sürüyoruz? Kaçımız biliyor megapiksel kavramını?

İnternette ilköğretim ikinci kademe bilgisayar dersleri üzerine bir araştırma buldum. Hani bakmak isteyen olursa şu adreste google ın pdf den html'e çevirdiği sürüm var.

6, 7 ve 8 sınıfların ortak konularına örnekler verilmiş. Mesela klavye kullanımı, fare ile paintte resim çizmek, oyunlar oynamak.

Artık çocukların büyüklerden daha iyi bildiği, internet kafeleri çocukların doldurduğu bir dönemde nedir bu ders? Paint kullanan mı kaldı?

Gördüğüm o ki artık günümüzde okullar teknolojinin gerisinde kalmış. Derslerde öğrenilebilecek bir çok şey varken biz hala word ile paint ile uğraşıyoruz. Oysaki günümüzde bir sürü programlama dili, bir çok işlemi ypabilen programlar var. neden çocuklara algoritma öğretmiyoruz okullarda?

Bir diğer konu ise neden windows? dünya ülkeleri açık kaynağa geçerken. Ulusal dağıtım pardus yok mu?

Şimdi diyeceksiniz ki nereden nereye. İnternet ile girip bilgisayar dersi müfredatı ile çıkılır mı? Çıkılır.

Bu amaçsız derslerin sonucu Türkiye'de interneti para kazanma kapısı, sohbet aracı olarak gören çağlar doğuyor. İnternetin önemli yanı kayboluyor. Sizin birşeyler kazandırmak adına vikipediye yazı yazmanız insanları güdürüyor.

Öyle ki aramızda messengeri msn sananlar var.

İnternetin sadece iletişim ve bilgi transferi için kullanılacağı günü bekliyorum...
uzun zamandır

bu proje burda biter ve ben çekip giderim.

2009-01-04T13:25:00.000+02:00

başlığı okuyunca blog işini bıraktım sanabilirsiniz. ama daha değil. sadece zaman darlığından daha az yazıyorum.

bu aralar felaket iş yapıyorum. ergonomi projesi yeni bitti. ve ben nihayet kendi isteğim ile bilgisayar başında oturmaya başladım.
bu arada microsoft word ve powerpointten nefret ettim.

özellikle wicrosoft wor'ün stil panelinden. ne gereksiz bir yapısı var. nerede id yapılandırmalı css'ler nerede microsoft word. valla dreamweaver'ı özledim haftalardır.

neyse bu ara yine fotograf çekmeye çalışıyorum. aslında bir 36 lık film daha bitirdim ama çıkan sonuçlardan hiç memnun değilim. çizgili çıkmaya başladı. yeni bir film aldım eğer buda öyle gitmeye başlarsa zenit ile aramız bozulacak.

bu aralar biraz hastayım ve bir süre daha burada yazamayacağım. malum final haftası yaklaşıyor. 1 hafta sonra başlayacaklar.

Bu arada tabiki yeniyılada girdik. Çok bir değişiklik olmadı. Belkide olmasını beklemediğimdendir.

Bu arada google analytics ile bu blogun ziyaretçi grafiğini izliyorum. Günlük ziyaret sayısının 35 civarı olmasına rağmen ikinci defa gelen olmuyor sanırım. neyse artık...

daha ölmedim

2008-12-01T00:05:00.003+02:00

Daha ölmedim. Ama yine yazı yazmadığımı farkettim.
Bunun nedeni bu işten soğumam değil, zaman bulamamam. Zaman buluncada konu bulamamam.

Malum hayatım çok tekdüze bu aralar. Okul, sınav, ev üçgeni içerisinde.

Bu hafta kendime biraz zaman ayırıp fotograf çektim tekrar. Amam bizim emektar zenitin usb kablosu olmadığından film banyosunu bekleyeceğiz. Bu gidişlede epey bekleyeceğiz.

Birde takip etmem gereken bir kaç internet işi var. Gerçi okuyan var mıdır bilinmez ama bu ara epey zor uğruyorum buralara.

Yine yazacak bir şeyler bulmakta zorlanıyorum.

En iyisi şu videoyu ekleyeyim.

yine uzak kaldım

2008-11-16T12:55:00.002+02:00

Sanırım şu blogger kapanması beni soğuttu buralardan. Gerçi okulun başladığından beri pek bir ilginçlikte olmuyor hayatımda. O sınavdan bu sınava koşturuyorum.

Neyse bu gün biraz blog ile ilgileneyim dedim. İşte o zaman fark ettim ne kadar kenarda bıraktığımı.

Öncelikle uzun zamandan beri yazılması gereken yerleri yazdım. C.v., nasıl kullanılır ve rss kısımları artık boş değil. İstediğiniz gibi okuyabilirsiniz.

Bu arada geçen gün farkettim ki bir tane zeki yorum yazmış yazılara. Açıkçası yazdığı hakaretvari yazılar pek alakadar etmedi beni. İlgimide çekemedi doğrusu. Daha doğrusu adını bile yazmaya çekinip google amca gibi ilkokul 5 sınıf bir tamlama kullanan biri ilgimi çekseydi kendime kızardım.

Eğer okuyorsa bilsin diye söylüyorum. Devam et yorum yazmaya...

sınav haftası

2008-11-03T18:48:00.002+02:00

Yine sınav haftası geldi. Ve yine mide ağrılarım başladı.

Artık mide ağrılarıma alışmış olsamda sınavlar hala zorluyor. Özellikle dersten memnun değilsem.
Bu gün tesis planlama sınavı vardı. Aslında iyi geçti fakat yinede memnun değilim.
Yanlış anlaşılmasın memnun olmadığım kısım sınav performansım değil. Sınavın performansı.

Şimdi size sorarım. 3 hoca bir araya gelip soru hazırlarsa, nasıl olurda 4 sorudan 2 si eksik olur?
Dalga geçtiğimi düşünebilirsiniz. Hatta abarttığımı. Sorulardan birinde veriler verilmişti fakat neyin istendiği sorulmamıştı. Diğerinde ise önemli bir sayı eksikti. Neyseki mükemmel hocalarımız(!) sınav esnasında düzeltebildiler.

Neyse artık. Çarşamba günü yine sınav var. Ben iki gece daha sabahlayıp ders çalışacağım.

Eğer görüşmek isterseniz saat 2.30 gibi arayabilirsiniz.

yorgunluk

2008-10-31T22:04:00.003+02:00

Kapanmanın ve açılmanın ardından bir yazı daha yazayım dedim.
Bu ara çok ama çok yorgunum. Aslında çok fazla bedensel hareket falanda yapmıyorum.
Zihin yorgunluğu denilenden benimkisi. Ciddi ciddi bu aralar yoğun geçiyor.

Ödev gereği bir fabrikaya gidiyorum. Fabrika boya fabrikası. Gün boyu tiner şöleni.
Fakat bir kez daha çok merak ettim. Bu tiner insana nasıl keyif verirde bunun bağımlısı olabilir. Benim bir gidişte boğazım tarhiş oluyor.

Söyleyecek öçnemli bir şeyim olmadığı için kısa kesiyorum. Aklıma gelirse yine yazarım. Farkettim de bu işin şevki azalıyor gibi.

kapatıldık ey halkım unutma bizi

2008-10-26T18:39:00.002+02:00

Blogger ve blogspot diyarbakır 1. sulh ceza mahkemesi tarafından kapatıldı.
Nedeni ise lig tv den maç yayınlayan bir blog. Fakat ülkenin genel stratejisi: pire için yorgan yak.

Tüm blogları engelle.

Bazı blogların kapatılbileceğini kabul ediyorum. Ama tümünü kapatmak tam bir saçmalık.

Neyse muhtemelen bu sayfayı bir çoğunuz okuyamayacak. Yinede yazayım.

uzak kaldım

2008-10-18T14:22:00.003+03:00

Bir süredir yazı yazmıyorum. Sanırım on gün civarı olmuş.

Bu 10 günü özetlersek, hasta oldum. Boğazım fazlasıyla garip.
Ergonomi dersi için fabrika araştırdım. Bir yer ayarladık.
Bu hafta içinde bir kırtasiye ziyareti yaptım. Tesis planlama, yöneylem ve ergenomi ders notlarım oldu.

Açıkçası çok ilginç bir şey olmadı. Zamanım oraya buraya gitmekle geçti. Aslında pazartesi günüde istanbula gitme planlarım vardı, ama hastalığımın artmasını pek istemiyorum.

Fotograf sevdama gelince bir siteye üye olup değerlendirilmesini isteyecektim. Fakat üyelik öncesinde bir fotografımım beğenilmesi gerekiyor. Beğenilmedi ama sistemi beğenmedim. çünkü neden beğenmediklerini bilmiyorum. İletişim sayfaları ise hiçbir cevap vermedi. Nokta internet teknolojilerini çok tanımam ama gözümde negatif değer kazandılar.

Bende hazır internet içerik sistemlerini denedim. Joomla denedim. açıkçası bir blog için fazla ayrıntılı geldi. Belki yakında wordpress e geçerim.

Neyse başka diyecek bir şey yok. Bu arada telefonum iyiden iyiye bozulma noktasına geldi. Milli piyango bileti aldım. Baklım çıkarsa...

Fark ettimde hayatım artık monotonlaşıyor. Yoksa yaşlanmaya mı başladım?

ilk makara ilk heyacan.

2008-10-08T17:33:00.007+03:00

Burada da yazdığım üzere bir süredir analog fotograf merakına başladım. Zenit ile aram epey iyi gidiyor. Pazartesi bitirip salı fotografçıya verdiğim filmi bugün (çarşamba) aldım. Açıkçası beğendim. 36 kareden 23 bana geri döndü. Çok emin değilim ama sanırım bu iyi bir başarıdır.

Bazı fotografları beğenmedim tabiki. Zaten pek beğenilecek taraflarıda yoktu.

Bazılarını ise kendi adıma iyi buldum. Yani başkasınında olsa beğenirdim. Mesela şu soldaki fotograf. Açık havada ziya gökalp caddesinin üzerindeki iki selanik caddesini birbirine bağlayan köprü üzerinde çekildi. (koordinat vereyim mi?) Renkler beni fazlasıyla etkiledi açıkçası.

Yalnız gördüğüm kadarıyla geniş manzara resimleri çekmekte başarılı değilim. Yada başka bir şeylere ihtiyacım var. Çektiğim resimler enine çizgili çıkmışlar.

Sonuç olarak bu iş hoşuma gitti. Daha bir sevmeye başladım makinamı.

Bu bayram hatırası.

Bu evin manzarası. Güzel çıkan tek manzara fotografım. Annem

evler gerçeğinden iyi durmuş.

bile dedi.

Kedi

Birinci resim ile aynı gün çekildi. Kenarından babamda gözüküyor. Fakat ifşa etmeyelim.

not: resimler aralarında garip boşluklarla gözüküyor olabilir. ekran çözünürlüklerinden dolayı benim suçum değil.

ve yeni bir macera başlar: php

2008-10-07T20:15:00.002+03:00

Başlık bir çok şeyi anlatıyor gibi. Tekrardan kendi başına bir şeyler öğrenme çabasına düştüm. Kişisel gelişim hesabı. Gerçi kişisel gelişim işleri her zaman zırva gelmiştir bana.

Ama ben psikolojimi düzeltmeyeceğim. Web programlama dillerine başlıyorum inşallah.

Hatta kitaptan okuduğum kadarıyla bir kaç şey bile öğrendim. Aslında c# ın faydası da oldu. Bu dil zor durmuyor ama biraz yazım metodları öğrenmem gerek. Az önce ( yerine { kullandığım için 3 defa uyarı bile aldım.

Beni en çok kendine çeken yanı ise önemde koskaca bir deniz olması. C# ta kendi başıma ilerleyemeyecek kadar gerideyim. Fakat bu dilde gördüğüm kolaylık ve hızlı ilerlem beni etkiledi.

Bu arada unutmadan adet yerini bulsun:

<?php
$deger="Merhaba Dünya";
echo $deger;
?>

yeni yıl

2008-10-06T22:18:00.003+03:00

Kullandığım pda'nın 2. yaşını doldurmasına 2 ay kadar kaldı. Bir süredir kıvraklığını kaybetmesi beni yeni bir telefona sürüklüyor. Tabi içimden gelen ses yine bir pda olması gerektiğini söylüyor. Ben de o sese kulak veriyorum.

Fakat öğrenci bütçemi düşünürsek (ki hükümet öğrenci kredisine zam yapmadı) biraz zor gibi duruyor. Ya çıkmaz demeyip, şansımızı deneyeceğiz yada bir başka bahara bırakacağız hayalleri.

Hazır ben böyle düşünürken bir de televizyon reklamlarına da göz gezdirince işler değişti. Hele birde biraz internet araştırması dünyamı kararttı. Yeni hayalimi gördüm: Samsung i900 Omnia.

Özelliklerini okuyunca daha bir hayran kaldım. Televizyonda çok bir basit gözüküyor.

Şimdi diyeceksiniz reklam mı yapıyor bu ne? Yok reklam değil.

Bu sene yeni yılda bana alacağınız hediyeyi tanıtıyorum. Tek amacım sizi ne alsak diye düşünmekten kurtarmak.

Eğer görmek isterseniz: http://omnia.samsungmobile.com/

yazım hataları

2008-10-04T21:43:00.004+03:00

Bazı insanların, bu yazıları görmesine engel olmamakla hata etmişim. Meğerse çok fazla dilbilgisi kuralı varmış. Bildiğimi sandığımdan da çok.

Şu an bu yazıyı yazarken her kelime için 10 kere düşünüyorum. Sonrada geri dönüp, noktalama işaretlerine bakıp kontrol ediyorum. (Bakıptan sonra virgül gelmeli miydi?)

Şimdi lisedeki edebiyat notlarımı sorgulamaya başladım. Ya da bağlacı ile cümle başlamazmış meğerse.

Neyse inşallah bir gün öğrenirim o kuralları. Yoksa vallaha vazgeçeceği yazmaktan.

smiley dedikleri

2008-10-04T20:23:00.003+03:00

farkında mısınız bir zamanlar messenger smileyine gömülmüştü internetimiz. hatta çok iyi bilirim kişilerin değiş tokuş yapmak için sıhbet ettiklerini.

bir zamanlar smiley sadece gülen suratlardı bizim için. :-) yapılır onada kafayı 90 derece sola yatırılarak bakılırdı. sonra işler değişti. animasyonlu gif resimler ve flashlar girdi hayatımıza. :D, :P o kadar tanındıki kağıda yazsanız insanlar sarı smileyleri görüyor. gerçi ben sadece bu ikisini öğrenebildim.

inkar edemem benimde işim oldu smileylerle. 32x32, 32x64 animasyonlu resimler yaptım durdum. hatta bir zaman yazı yazmaktan parmakları kanayan bir çöpadam vardı.

şimdilerde bakıyorum unutulmuş smileyler. onlarıda tüketmiş insan defası(!). zaten neyi tüketip bir kenara atmıyoruz ki?

bir zamanlar babamın annemin çocukluğunu anlatması çok garip gelirdi. hatta dedem o kadar büyük gelirdi ki ablasını anlatmaya kalktığında apaçık afallamıştım. şimdi yıllar çok hızlı. ben kardeşime çocukluğumu söyleyebiliyorum.

5 yaş küçük kardeşime ben küçükken diyebiliyorsam, çocuklara ne anlatacağım? nasıl olacakta aynı düşünebileceğim onlarla? hani moda yaklaşım var şimdilerde. çocuğunla arkadaş olmak. ben arkadaş olmayı geçtim, nasıl babaları olabileceğimi düşünmeye başladım....

15 şehit

2008-10-04T20:12:00.002+03:00

bu gün sabah bilgisayarı açınca hiç beklemediğim bir haber okudum. karakol baskını ve 15 şehit..
adeta yıkıldım.

ilk önce uzun uzun düşündüm. 15 kişi. eminim çoğuda benden 1-2 yaş küçük. çoğu daha okuyacak yaşta. hele 2 tanede kayıp. 2 ağır yaralı.
normalde her haberi araştırırım. bunu araştıramadım.

daha 1 ay önce eski paşa dememiş miydi zaiyat vermiyoruz diye? zaiyattan anladığınız ne? bir kaç arabamız mı yanmalı, yoksa bir kaç uçak mı düşmeli zaiyat için.

zaten anlamıyorum bu savaş harcamalarını. milyon dolarlık f16 uçaklarını, dünyanın yakıtını harcayarak uçur. okul yapabileceğin paralara havan topu yap dağları döv. sonra bir grup terörist gelip 15 askerini öldürsün.

bu yazı şunu getirir aklınıza. vatan korunmasın mı istiyor dersiniz? vatan tabiki korunacak. ama doğru yolun bu olduğuna emin değilim. hemde hiç değilim.

artık daha etkili çözümler gerekmiyor mu?

ders sıralaması

2008-09-26T14:04:00.003+03:00

öğrendimki bizim okulun ders sıralaması felaket. normalde her sene dönem bir öncekinin üzerine konularak işlenmez mi? yada mantık basitten zora değil midir?

bizim okulda değil.

mühendislik ekonomisi için gelen hoca üretim planlama ve kontrol dersinden bahsediyor.
tesis planlama, üretim kontroldan bahsediyor.

madem üretim planlama diğer derslerde bahsedilecek bir ders önce onu alsak konular daha iyi otursa olmaz mıı?

herhalde derslerin tam oturmayıp yapılamayıp ikişer defa alınması bir şekilde okulun işine geliyor. tabi her sene yeniden para al öğrenciden. adınada devlet üniversitesi de.

zaten gazide ki işlemler her zaman biraz anormal işliyor. daha iki tane sınıfımıza projektor takıldı. insan düşününce soruyor. 80 yıllık üniversitenin gelebildiği nokta bu mu?

3. sınıf olmak.

2008-09-17T20:53:00.002+03:00

malum bu sene üniversitede 3. sınıf oldum. fakat önemli bir şeyi gördüm hayatımda.

2 yıl önce nasıl olduğumu gördüm. yeni gelen olmanın zorluğunu öğrendim. amacım onlar küçük ben eskiyim muhabbeti değil. bir şeyleri görmüş olmak.

yeni gelenlerin çoğu daha yüzlerinde üniversiteli olmanın sevinci, daha vize haftası, final haftası sıkıntısı tatmamış olmanın rahatlığıyla okulda geziyorlar. ve birde 1. sınıf değilmiş gibi yapma çabası içerisindeler. fakat hala derslerden bir arada çıkıyor çevreyi dikkatle izliyor es kasa kulak misafiri olursanız ilginç sohbetler ediyorlar.

ben böylemiydim bilmiyorum. sorabileceğimde kimse kalmadı.

fakat bir kez daha öğrendim ki zaman hızlı akıyor. arada bir dönüp 3. sınıf olmuşuz diyor insan. sonra yeni gelenlere bakıyor. ben de böyle miydim diye düşünüyor

alla beni pulla beni

2008-09-16T11:27:00.001+03:00

çok eskiden hatırladığım bir şarkı. geçen gün tekrar buldum bilgisayarda. bir yerlere yazayım dedim.

alla beni pulla beni
al koynuna yar
gözüm senden baskasını görmez oldu yar
gönlüm senden birşey ister nasıl desem yar

senin için dağları deler
yol açarım yar
senin için denizleri kuruturum yar
senin için gök kubbeyi
yerlere çalarım yar
canım iste canım bile sana kurban yar

dağlar taşlar uçan kuşlar senin olsun yar
deniz derya gökler hep yerinde dursun yar
gönlüm senden birşey ister nasıl desem yar
alla beni pulla beni al koynuna yar

saçlarına yıldızlardan taç yapayım yar
bir nefeste güneşleri söndüreyim yar
çıra gibi uğrunda ben yanayım yar
canım iste canım bile sana kurban yar

yıldızlar yerinde güzel bırak dursun yar
saçlarımı ellerinle okşa yeter yar
gönlüm senden birşey ister nasıl desem yar

rüzgar olup ince beline sarılayım yar
çimen olup ayağına serileyim yar
sürme olup gözlerine sürüleyim yar
canım iste canım bile sana kurban ya

proje yönetimi

2008-09-10T09:33:00.003+03:00

malum yeni okul sezonu başladı. tabi gazinin anlaşılması imkansız ders seçme sistemide göreve başladı.

geçen seneye göre işlemler 1 hafta geç başladı. ama ben tabi bir hafta geç başlayacağında habersiz geçen seneki gibi bankaya para yatırmaya gittim. tabi yatıramadan geri geldim.

neyse asıl anlatacağım o değil. pazartesi öğleden sonra harcımı yatırdım. eskiden parayı yatırınca rahatsız oluyordum. artık yeni bir yol buldum. gazinin ucuz bir özel üniversite olduğunu söylüyorum kendime moralim tavan yapıyor.

parayı yatırıp eve gelince açtım interneti ve hıza şaşırdım. ilk defa internet başında sürekli sayfa yenilemeden param yatmış gözüküyordu. girdim derslerim seçtim. sıra geldi seçmelilere. seçiyorum olmuyor. seçiyorum olmuyor. sonradan baktım ki kontenjan tanımlanmamış. e işte gazili olmanın ayrıcalığı. neyse yarın tanımlanır dedim kapattım. ne mantık ise gece tanımlanmış kontenjanlar. herhalde öğrencilere sabah süprizi yapalım dediler.

tabi bana tam bir süpriz oldu. çok isteyip hiç üzerinde düşünmeden almaya karar verdiğim proje yönetimi dolmuş...

bir hata yapıp gazide işlerin mantık çerçevesinde yürümesini bekledim. neyse artık onun yerine insan kaynakları yönetimi aldım. az önce baktım onunda kontenjanı dolmuş. şimdi içten içe seviniyorum artık insan kaynakları yönetimi almak isteyen olursa alamayacak diye

yeni ram

2008-09-06T11:30:00.002+03:00

bu ara malum yaz bilgisayar kullanımım epey arttı.

bir süre önce 70 dereceye varan işlemci sıcaklıklarının önüne geçtim. 6 cm lik bir fan bir çok şeyi çözdü.

fakat şimdi fark ediyorum ki yeni bir rame ihtiyacım var.

şu an bu satırları yazarken ramin 1.15 gb derecesinde dolu. işlemcimde yüzde 97 seviyelerinde.

gerçi şuan bir sanal pc bir çok program çalıştırıyorum ama lazım gözüküyor.

şimdi merak ettiğim rami 2 gb yapsam ne kadar doldurabilirim? bence yine dolar.

şimdi diyeceksiniz bize ne senin raminden. aslında söylemek istediğim ne kadar doyumsuz olduğumuz. her zaman biraz daha fazla alabilmek için bahanelerimiz var. hiç birimiz şu an ki durum ile yetinmeye çalışmıyoruz.

hepimiz mükemmel bilgisayarların, mükemmel telefonların, abartayım mükemmel eşlerin peşindeyiz. bizi böyle yapan şey ne? insan olmamız mı?

uzunca bir süredir belli önyargıları görüş açımdan kaldırmaya çalışıyorum. şimdi bunlara bir yenisi daha eklendi. fazlasını istemekten kaçınmak

messenger

2008-09-01T13:20:00.004+03:00

çağımızın icadı messenger. her ne kadar bazıları kendisine msn desede, iyi kötü herkes kullanıyor.
aslında hayat görüşüm çok kullanılandan kaçmak yönünde ama; bu seferde iletişim kuramıyorum.

tabi benim messenger kullanımım kameralarla saatlerce sohbet etmek tarzında değil. genel olarak insanları takip etmek. gerekli iletişimi sağlamak. tabi arada gereksiz sohbetlerimde olmuyor değil. ama çoğu zaman belirli bir konuya yaklaşmaya çalışıyorum.

uzun zamandır yenisi çıktı haberlerini görmezden geliyordum. fakat dayanamayıp yükledim. burada programı çekiştirmeyeceğim. çünkü zaten birkaç yerde yaptım.

bu değişimler sırasında başka bir şey çekti ilgimi. arkadaş listesi dediğim yerde 258 kişi birikmiş. hatta beni ekleyip tanımadığım kişileri bir süre beklettiğim yerde bile 35 kişi olmuş.
şimdi sanmayın ki bu cümleleri övünmek için yazıyorum. aslında bu durum canımı sıkıyor. bir insan sürekli olarak 258 kişi ile görüşür mü? yada 258 kişideki ortak özellik oranı nedir?
bir çoğunu tanımadığımı bile düşünürseniz olsa olsa internet kullanımıdır.

ama bu durum aklıma başka bir şeyi getiriyor. acaba iletişimimiz yüzeyselleşiyor mu? bunu şimdi internet kötüdür manasına çekmek için yazmıyorum. yani bir fincan çay içip konuşmak tabiki değil. fakat sanki önümüze gelenle konuşur olmuşuz. seçicilik azalmış.

zaten listesine ekleyerek ilk önce isim sonra cinsiyet sonrada "tanışabilir miyiz?" diye soran bir grubumuz var ülkede.

neyse kimsenin internet kullanımını değiştirmek bana düşmez. ben şu liste temizliğine başlayayım.

pozometre

2008-08-30T17:50:00.003+03:00

bu gün Anıtkabir'e giderken tabi yeni fotograf makinemi yanıma almayı ihmal etmedim. yeniden kastım 25 yıllık zenit. daha önce pozometresinin çalışmadğından yakınmıştım. hatta 20 yılda içindeki selenyum tükendiğinden bunun da çalışmamasının normal olduğunu söylemiştim.

hata etmişim pozometre tam güç çalışıyor. sadece evdeki ışık ölçüm yapmaya yeterli değilmiş anlaşılan. illa herşeyi geç anlayacağım. zaten 20 yıl kabından çıkmamış makinenin posometresi nasıl olacakta tükenecek.

fakat önemli bir hata olmuş. eğeydir dijitale alışmaktan film nasıl takılır unutmuşum.36 tane çekince geri sarmak istedim. fakat aslında 36 tane çekmemişim. neyse bir makara film boşa gitti. bu hatayıda yeni bir film parasıyla ödüyorum. keşke bütün hatalar bu kadar ucuz olsa....

Anıtkabir..

2008-08-30T17:30:00.004+03:00

bu gün zafer Bayramı. bende bu sabah bir çok insanın yapmasını beklediğim gibi erkenden kalkıp camıma Türk Bayrağı'mı astım. daha sonrada yine bir çok insanın yapmasını belklediğim gibi kahvaltımı ettim.

ve yine bir çok insandan beklediğim gibi Anıtkabir'e gitme için yola koyuldum. ilk iki beklentimden emin değilim ama sonuncusu beni tamamen yanılttı. kendimi bildim bileli Anıtkabir'e giderim. kah kalabalık olur kah tıklım tıklım adım atılmayacak halde olur. hatta geçen 10 kasımda mozale öncesinde kuyruk oluşmuştu. hala o kuyruğun fotografları var elimde.

fakat bu sefer anıtkabir de bir şeyler farklıydı. zaten geçen gün anıtkabir ziyaretçi sayılarına bakmış yarıdan fazla azaldığını görünce bir çok kişiye mail atmıştım. ilkin bu o kadar rahatsız etmemişti. fakat bugün gördüklerim bir tokat gibi geldi çarptı yüzüme.

askeri tören 10 da bitmiş. ebnde 10 gibi tandoğandan Anıtkabir'e yürüyordum. yolda bir askeri durdurup sordum askeri tren devam ediyor mu diye. bana bittiğini ama halk ziyaretinin 11 de başlayacağını söyledi. tabi vazgeçmedim yinede gidip kapıya baktım. olmadı tandoğanda bir kafede çay içip geri yukarı çıktım. fakat işte o tokat bu anda geldi yüzüme.

Anıtkabir'e gelen kimse yoktu. saat 11. öğleden öncesini bu işe ayıran kimse mi yoktu. göya birde bende mail atmış facebook ayaklandırması yapmıştım. aslanlı yola kadar saydığım kişi sayısı 20 yi geçmedi. sonrasında biraz daha arttı ama yinede o halkın arasında hep beraber elimizde bayraklarla gururlanarak çıktığım kadar olmadı. o kalabalığın yanından bile geçemedi sayı. itiraf etmeliyim ki ağlayacaktım.

mozolaye gittiğimde bu sefer 20 kişi bile değildik. nerdeydi koskoca ankara. neredeydi o çocukluğumda gördüğüm insanlar.

işin garip tarafı o nöbet değişimlerinde insanların alkışladığı askerle bile yoktu sanki. şaşkınlığımı bir kadın giderdi. hipodromda törendeymiş askerler.

içim kan ağlaya ağlaya müzeyi gezdim. kendimi bu ülkeden çok farklı hissederek tandoğana kadar yürüdüm.

yarın ziyaret sayısına bakacağım internetten. gerçek bir hayal kırıklığına uğramamak için dua ediyorum şimdi.

alın benden size bir Anıtkabir görüntüsü